Alone in the Dark

Το Alone in the Dark των Eden Studios και Atari ήταν ένα από τα πλέον πολυαναμενόμενα παιχνίδια της χρονιάς που διανύουμε. Οι πληροφορίες που σχεδόν καθημερινά μας βομβάρδιζαν έκαναν λόγο για έναν τίτλο άξιο συνεχιστή του βαρέως ονόματος που φέρει και ως εκ τούτου οι προσδοκίες μας είχαν αυξηθεί πιο πολύ κι απ’ την τιμή του πετρελαίου, ένα βαρέλι του οποίου όπου να ‘ναι θα κοστίζει πιο πολύ κι από μια 9800GT! Όπως και να ‘χει όμως, ένα παιχνίδι με το όνομα Alone in the Dark δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητο, ειδικά όταν το χαρακτηρίζει η ποιότητα του Alone in the Dark.

Μια βόλτα στο πάρκο

Το στοιχείο στο οποίο το Alone in the Dark εστιάζει περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι της σειράς είναι το μέρος στο οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα του. Το Central Park της Νέας Υόρκης, ένα από τα διασημότερα πάρκα του κόσμου και παράλληλα σήμα κατατεθέν (έστω και έμμεσα –βλ. Central Perk) της σειράς Friends (όχι άλλο κάρβουνοοο!) συμβάλλει τα μέγιστα στη δημιουργία μιας επιβλητικής και συνάμα πειστικής ατμόσφαιρας. Όσο να ‘ναι, πρόκειται για μια αληθινή τοποθεσία η οποία μάλιστα έχει αποδοθεί με πάρα πολύ πειστικό τρόπο στο παιχνίδι και ως εκ τούτου αυτό είναι κάτι που προσδίδει πόντους στον ρεαλισμό του παιχνιδιού.

Το Alone in the Dark ξεκινά με τον ήρωα της ιστορίας, Edward Carnby να ξυπνά σε ένα δωμάτιο δεμένος σε μια καρέκλα. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα όταν ένας μυστηριώδης τύπος αρχίζει να μουρμουράει κάτι ακαταλαβίστικα και ο φίλος μας ο Edward αντιλαμβάνεται ότι δε θυμάται τίποτα για το παρελθόν του. Εν πάσει περιπτώσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταφέρνει να αποδράσει ενόσω το κτήριο καταρρέει και μετά από ένα απίστευτο αυτοκινητοκυνηγητό στους δρόμους της Νέας Υόρκης καταλήγει στο σκοτεινό Central Park απ’ όπου και στην ουσία αρχίζει το παιχνίδι.

Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να αποδώσουμε τα εύσημα στους ανθρώπους της Eden για τη δουλειά που έκαναν στον τομέα της ατμόσφαιρας. Το είπαμε και πριν, το ξαναλέμε και τώρα: σε κάθε βήμα που θα κάνετε στο τεράστιο πάρκο της Νέας Υόρκης θα αισθάνεστε μια απροσδιόριστη απειλή, έναν ακαθόριστο κίνδυνο που θα σας δημιουργήσει ένα περίεργο αίσθημα ανασφάλειας και κλειστοφοβίας, κι ας βρίσκεστε σε ανοιχτό χώρο…

Ζωντανό περιβάλλον

Στην προσπάθεια για δημιουργία μιας επιβλητικής και συνάμα πειστικής ατμόσφαιρας, ο μουντός χαρακτήρας του ψηφιακού Central Park συνεπικουρείται και από το όλο περιβάλλον το οποίο προσφέρει πληθώρα ευκαιριών αλληλεπίδρασης. Ο Edward θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα περισσότερα από τα αντικείμενα που θα βρει στο διάβα του και γενικότερα οι πράξεις του θα έχουν εμφανή αποτελέσματα στο περιβάλλον γύρω του. Αν ανάψετε φωτιά σε έναν δαυλό για παράδειγμα και τον ακουμπήσετε πάνω σε ένα ξύλο, τότε κι αυτό με τη σειρά του θα τυλιχτεί στις φλόγες και εν τέλει θα καεί. Αν πυροβολήσετε ένα αντικείμενο, αυτό θα σπάσει ή εν πάσει περιπτώσει θα σημαδευτεί από τη σφαίρα που εκτοξεύσατε εναντίον του κ.ο.κ.

Η διαδραστικότητα του παιχνιδιού πάντως δεν εξαντλείται στην απλή αλληλεπίδραση του ήρωα με το περιβάλλον. Η σχέση αυτή βρίσκει εφαρμογή πρωτίστως στους γρίφους με τους οποίους το Alone in the Dark θα δοκιμάσει τον παίκτη. Εν αντιθέσει με πολλά action-adventures του παρελθόντος, η μανιχαϊστική λογική της καλής και της κακής (ή ορθότερα της σωστής και της λανθασμένης) λύσης δεν υφίσταται εδώ. Η ελευθερία κινήσεων του Edward επιτρέπει στον παίκτη να επεξεργαστεί το εκάστοτε πρόβλημα στο μυαλό του και να δοκιμάσει τη λύση που εκείνος πιστεύει ότι αρμόζει. Σε αρκετά από τα ζητήματα που θα σας παρουσιαστούν η λύση είναι κοινή. Ποια είναι αυτή; Μπουρλότο που θα ‘λεγε και η Σαπφώ Νοταρά! Για έναν ανεξήγητο λόγο, ο φίλος μας ο Edward έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στη φωτιά και τις πυρκαγιές οπότε ουκ ολίγες φορές θα κληθείτε να βάλετε φωτιά σε κάτι/κάποιον ώστε να προχωρήσετε παρακάτω. Εντάξει, δε λέω, έχει την πλάκα του αλλά κι η πλάκα έχει τα όρια της –ξέρετε μετά την Πλάκα πάει το Μοναστηράκι και μετά το Θησείο και μετά… (αποτυχημένο Σεφερλίστικο χιούμορ, μη δίνετε σημασία).