Aliens vs. Predator

Την περασμένη Κυριακή, στα πλαίσια της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, το byteme για μία ακόμη φορά μπήκε στα βαθειά, αποφασίζοντας να ρίξει άπλετο φως στο τεράστιο ζήτημα των ημερών μας, τις διαφυλετικές σχέσεις στα σύγχρονα videogames. Το πλήρωμα του χρόνου άργησε μόλις τέσσερις ημέρες, λοιπόν, με το πλέον… διαφυλετικό παιχνίδι της εποχής μας, στο οποίο εμπλέκονται εξωγήινοι (και μάλιστα σε δύο γεύσεις) μία αποικία των γήινων σε ένα μακρινό πλανήτη και τα ερείπια σε αυτόν ενός αρχαίου πολιτισμού.

Μπορεί η παραπάνω εξίσωση να μήν συστήνει απαραίτητα ύποπτες περιπτύξεις, όμως είναι σαφώς αναγνωρίσιμη από όλους τους gamers ως ο βασικότερος των πιο βασικών μηχανισμών για ένα παιχνίδι shooter, ακριβώς όπως τον μάθαμε το 1994, όπου το πρώτο Alien vs. Predator έκανε το ντεμπούτο του στο Atari Jaguar, την ίδια εποχή που τα Wolfenstein και Doom έβαζαν τις βάσεις σε ένα νέο genre, αυτό των FPS. O μηχανισμός διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτος 16 χρόνια μετά, χωρίς την απόπειρα ένθεσης επιπλέον στοιχείων που χρησιμοποιούνται απ’ τις εταιρείες ανάπτυξης ως… μεταμφιέσεις καινοτομίας. Είναι λοιπόν κακό που η Rebellion αποφάσισε πως δεν χρειάζονται καθόλου τα «έξτρα» των ημερών μας, ώστε να γίνει το Aliens vs. Predator επιτυχία;

Πάμε… σαν άλλοτε;

Μία ομάδα ανθρώπων σε κάποιο μακρινό πλανήτη, άνοιξε μία πόρτα. Τελεία. Αυτό είναι το σενάριο του Aliens vs. Predator που εν έτει 2010 αποπειράται να μας υπενθυμίσει πως «δεν χρειάζεται η ιστορία – παρά μόνο μερικά όπλα και μερικά Aliens για στόχο», ρίχνοντάς μας απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή σε ένα shooter που θυμίζει σε όλα του, τα πρωτόλεια στάδια απ’ όπου ξεκίνησε το είδος των FPS για να εξελιχθεί στα «Halo και Modern Warfare» της εποχής μας. Ένας μοναχικός πεζοναύτης τριγυρίζει στους σκοτεινούς διαδρόμους μίας βάσης προσπαθώντας να βρει διεξόδους και να μείνει φυσικά ζωντανός. Ένας ανώνυμος πεζοναύτης. Ξέρετε, όπως αυτοί από τα Doom για τους οποίους ποτέ κανείς δεν νοιάστηκε να γράψει μία ιστορία, να τους φτιάξει ένα παρελθόν – κάτι βρε αδερφέ, ώστε να στέκονται δίπλα στον Spartan 117 και στην Samus Aran χωρίς να αισθάνονται σχεδόν ανύπαρκτοι. Και όμως, ο «ψαράς» («rookie», δηλαδή, στο παιχνίδι) είναι ένας ακόμη άγνωστος στρατιώτης που καλείται να φέρει από μόνος του εις πέρας μία αποστολή, ψάχνοντας τρόπους να ανοίξει πόρτες και να ενεργοποιήσει ασανσέρ – ακριβώς όπως τόσοι και τόσοι όμοιοί του έκαναν κυρίως μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας που πέρασε, έως ότου αυτές οι πρακτικές αντικαταστάθηκαν σταδιακά από τα story driven events. Σε αυτή την αποστολή, φυσικά, πολλοί απέτυχαν, όπως άλλωστε μαρτυρούν α) τα διασπαρμένα πτώματα και β) η παντελής έλλειψη ζωντανών, πλην της ενοχλητικής πεζοναύτισσας που δίνει οδηγίες στην αρχή του παιχνιδιού.