Ace Combat: Joint Assault

Ένα περίεργο πράγμα: ενώ με τους εξομοιωτές αεροπλάνων είμαι όπως ο σκύλος με τη γάτα (δηλαδή ούτε από δίπλα δεν περνάω), με τα arcade αεροπλανοπαίχνιδα δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα, ίσα-ίσα που γουστάρω κιόλας! Το γιατί δεν το έχω εξηγήσει ακόμα και εδώ που τα λέμε ούτε καν με απασχολεί –είναι σαν τον στίχο στο τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου, «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς, τριγυρνάμε στα σκοτάδια όμως εσύ δεν μας ακούς». Πώς γίνεται να τριγυρνάς μεσ’ στα σκοτάδια με αεροπλάνα και βαπόρια και μάλιστα ο άλλος να μη σ’ ακούει καν; Εκτός κι αν είναι κωφάλαλος.

Σαν βγεις στον πηγεμό για την Τανάγρα…

Το Joint Assault πλασάρεται ως sequel του Skies of Deception και παρ’ ότι έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου, η ουσιαστική προσθήκη είναι μόλις μία: το multiplayer. Υποστηρίζοντας ad-hoc και infrastructure modes, θα μπορέσετε να παίξετε με τους φίλους σας τόσο σε co-op όσο και σε competitive καταστάσεις. Η κατά τα άλλα αδιάφορη, επαναλαμβανόμενη και βαρετή campaign του παιχνιδιού θα αποκτήσει άλλο χρώμα ενώ πέραν τούτου θα έχετε τη δυνατότητα να ρυθμίσετε τις παραμέτρους του παιχνιδιού σας, από τον αριθμό και την κατάταξη των συμμετεχόντων μέχρι τις ομάδες και τα objectives –υποστηρίζεται η συμμετοχή έως και τεσσάρων παικτών στο co-op και οκτώ στο competitive. Εδώ να τονίσω ότι το co-op μου άρεσε πολύ περισσότερο αφού υπάρχουν objectives που πρέπει να ολοκληρωθούν ενώ η ομαδική λειτουργία αποτελεί πρόκληση από μόνη της, χώρια που στο competitive αυτό που γινόταν ήταν κύκλοι και ξανά κύκλοι μέχρι κάποιος να μπει στο στόχαστρο κάποιου άλλου.

Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν πως θα βρείτε φίλους ή γνωστούς που να έχουν αγοράσει το παιχνίδι και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα καθώς ο τίτλος της Project Aces κάνει ελάχιστα για να δικαιολογήσει τα λεφτά του. H campaign του όπως προανέφερα είναι η καλύτερη συντροφιά για τις νύχτες που ο ύπνος δεν λέει να σας πάρει με τίποτα. Ένας στόχος, μπαμ και μπουμ, μικρότεροι στόχοι, ξανά μπαμ μπουμ, πάλι οι ίδιοι στόχοι και δωσ’ του μπαμ μπουμ μέχρι να σκάσει μύτη το μήνυμα «mission accomplished». Ακόμα και το κομμάτι για το οποίο καυχιέται το παιχνίδι, δηλαδή οι χάρτες του που βασίζονται σε πραγματικές τοποθεσίες ή μάλλον πόλεις (Λονδίνο, Τόκιο, Σαν Φρανσίσκο), δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο: επίπεδες εικόνες είναι απ’ τις οποίες εξέχουν ορισμένα landmarks δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση (ας πούμε) του ύψους, μια πρακτική που αν δεν απατώμαι κάποτε είχε υιοθετήσει και το Google Earth. Φυσικά τα landmarks είναι τα μόνα που θα τραβήξουν την προσοχή σας αφού τα υπόλοιπα, από το ύψος των 2.800 ποδιών και κάτω θα σας απογοητεύσουν πλήρως.

Δυστυχώς για ‘σας, αν τελικά αγοράσετε το Ace Combat: Joint Assault, θα πρέπει να παίξετε το single player τμήμα του, αν θέλετε φυσικά να ξεκλειδώσετε τα καλούδια που έχει για ‘σας το παιχνίδι, από χρώματα και εμβλήματα για τα αεροπλάνα σας μέχρι νέα όπλα και πιο uber μοντέλα αεροσκαφών. Το καλό είναι ότι ο χειρισμός δεν θα σας δυσκολέψει στο ελάχιστο αφού ο arcade χαρακτήρας του τίτλου επικρατεί ανετότατα –να φανταστείτε, ούτε απογείωση δεν καλείστε να κάνετε μιας και παραλαμβάνετε το αεροπλάνο σας έτοιμο, ιπτάμενο! Τα γραφικά από την άλλη, δεν περιλαμβάνονται επ’ ουδενί στα «selling points» του παιχνιδιού αφού προσωπικά μου θύμισαν κάτι συμπαθή παιχνιδάκια του PS2. Βέβαια οι τίτλοι που έθελξαν στο παρελθόν στην εν λόγω κονσόλα ελέω γραφικών δεν γεμίζουν και λεωφορείο οπότε ας το αφήσουμε να περάσει…