Ace Combat: Assault Horizon

H σειρά Ace Combat ανέκαθεν ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των σκληροπυρηνικών προσομοιωτών πτήσης που συναντάμε κυρίως στα PC (βλ. IL-2 Sturmovik) και των καθαρόαιμων arcade shooters (βλ. Afterburner). Πάντως παρότι δεν πρόκειται για προσομοιωτή και παρότι ο χειρισμός είναι απλουστευμένος, δύσκολα θα μπορούσε να απολαύσει τα Ace Combat κάποιος που δεν έχει το «μικρόβιο του πιλότου» μέσα του, και αυτό οφείλεται στο ότι η δράση είναι πιο αργή από ότι βλέπουμε σε άλλα είδη παιχνιδιών, όπως για παράδειγμα στα FPS. Αυτό ακριβώς επιχειρεί να αλλάξει η Namco με το Assault Horizon, το οποίο αποπειράται να φέρει ριζικές  αλλαγές στην σειρά.

H πρώτη μεγάλη αλλαγή έρχεται με την ιστορία του παιχνιδιού, η οποία για πρώτη φορά διαδραματίζεται στον πραγματικό κόσμο και όχι σε κάποια «φανταστική» χώρα όπως γινόταν μέχρι σήμερα. Απών είναι και εκείνη η σχεδόν ποιητική αφήγηση που υπήρχε στο Ace Combat 6 και η οποία εξιστορούσε τα γεγονότα μέσα από τα μάτια διαφόρων χαρακτήρων που δεν είχαν άμεση σχέση με τις μάχες που συνέβαιναν στο παιχνίδι. Αντίθετα, το Assault Horizon προτιμά να αφηγείται την ιστορία του με τον τρόπο που γίνεται σε όλους τους στρατιωτικούς τίτλους που υπάρχουν στην αγορά. Και όταν λέμε για ιστορία, μην περιμένετε και τίποτα το αξιοσημείωτο: μία ακόμα διένεξη μεταξύ των καλών Αμερικάνων και των διαβολικών Ρώσων. Οι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι και μονοδιάστατοι, το σενάριο δεν πάει και πουθενά, ενώ η κλιμάκωση είναι απογοητευτική. 

Το πρόβλημα με το ρεαλιστικό σκηνικό όμως δεν είναι μόνο στο πόσο τυπικό μοιάζει, αλλά και στο πόσο περιορίζει την φαντασία των δημιουργών του. Απουσιάζουν τα τεράστια bosses, τα επιβλητικά φρούρια με τα εκατοντάδες κανόνια και οι ειδικές επιθέσεις που γέμιζαν τον ουρανό πυραύλους και φλογισμένα συντρίμμια. Για να σπάσει τον ρυθμό του παιχνιδιού και να μην το υποβιβάσει σε μία απλή αλληλουχία επαναλαμβανόμενων αερομαχιών, η Namco προσπάθησε να διατηρήσει τα πράγματα φρέσκα βάζοντάς μας και σε διαφορετικές θέσεις πέραν του πιλοτηρίου ενός μαχητικού. Έτσι σε κάποια επίπεδα χειριζόμαστε το μυδραλιοβόλο ενός ελικοπτέρου, σε άλλα αναλαμβάνουμε τον έλεγχο ενός AH-64 Apache, ή ρόλο πυροβολητή σε κάποιο βομβαρδιστικό. Η ποικιλία είναι ευπρόσδεκτη, όμως στην τελική προσωπικά θα την αντάλλαζα για κάποια επικά boss fights, όπως αυτά που υπάρχουν σε προηγούμενους τίτλους της σειράς.

Οι περισσότερες αλλαγές όμως έγιναν στο gameplay, το οποίο περισσότερο από ποτέ θυμίζει arcade τίτλο παρά εξομοιωτή πτήσης κάτι που οφείλεται και στο νέο dogfight mode. Το εν λόγω μπορούμε να το ενεργοποιήσουμε άπαξ και πλησιάσουμε σε κάποιον εχθρικό στόχο, κλειδώνοντας επάνω του και επιτρέποντάς μας να τον κυνηγήσουμε από κοντά. Τότε ο έλεγχος του σκάφους μας ουσιαστικά αφήνεται στον αυτόματο πιλότο (αν και μπορούμε να κάνουμε μερικούς διορθωτικούς ελιγμούς ώστε να κρατήσουμε τον στόχο μας σε ακτίνα βολής) ενώ επικεντρωνόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στην εξόντωσή του. Αυτή η προσθήκη δίνει ενέργεια στο παιχνίδι, αφού μέχρι σήμερα στα Ace Combat οι μάχες ήταν ως επί το πλείστον ενάντια σε μικρές κουκκίδες στον ορίζοντα. Οι αερομαχίες είναι πιο κινηματογραφικές και ειδικά στις αρχές θα ενθουσιάζεστε με κάθε κατάρριψη εχθρικού μαχητικού, γαζώνοντάς το με τα μυδραλιοβόλα σας και περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που θα το μετατρέψετε σε πύρινη μάζα από παλιοσίδερα με τους πυραύλους. Παρόμοιο σύστημα χρησιμοποιείται και κατά την καταστροφή επίγειων στόχων, αφού και εκεί πατώντας το ανάλογο κουμπί όταν βρισκόμαστε εντός ακτίνας δράσης, η κάμερα αλλάζει εστιάζοντας στο έδαφος, δίνοντάς πάλι κινηματογραφική αίσθηση στην δράση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την προσθήκη των πιο πάνω είναι πως, ειδικά αν τύχουν κατάχρησης, κάνουν το κάθε επίπεδο του τίτλου να μοιάζει λες και αποτελείται από σειρά mini-games, με κάθε αερομαχία και βομβαρδισμό να σου δίνει την εντύπωση πως σε βγάζει από την κανονική ροή του παιχνιδιού – ας πούμε όπως γίνεται με τις τυχαίες μάχες σε κάποιο JRPG.