X-Men Origins: Wolverine

Όταν ακόμα ήμουν πιτσιρικάς και έπαιζα μπάσκετ στα παιδικοεφηβικά του Πανιωνίου, οι συμπαίκτες μου είχαν την παράξενη συνήθεια να με αποκαλούν “Wolverine”! Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί καταρχάς, αν και ήμουν ακόμα ανήλικος, στην πλάτη και στους ώμους μου φορούσα “ενσωματωμένο πουλόβερ” (για τους ίδιους λόγους βέβαια θα μπορούσαν να με φωνάζουν και “Χρήστο Τσέκο”, αλλά ευτυχώς δεν τους πέρασε από το μυαλό, αφού όπως και να το κάνουμε, είναι λιγότερο cool από το "Wolverine") και βαριόμουν τόσο πολύ να κόψω/φάω τα νύχια των χεριών μου, που μετά από κάθε διεκδίκηση ριμπάουντ οι αντίπαλοι έβγαιναν γεμάτοι γρατζουνιές. Ε, αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι, αν και γενικά ήμουν υπερβολικά ήρεμος, υπήρχαν στιγμές που ξεσπούσε η οργή μου, μπορείτε να καταλάβετε γιατί δεν με φώναζαν π.χ. Superman! Η μοναδική μου ένσταση, πήγαζε από τη μικρή, αλλά σημαντική λεπτομέρεια ότι ο πραγματικός Logan είναι λιγάκι κοντοστούπης (1,60μ. σύμφωνα με τη Marvel) σε σχέση με το δικό μου ανάστημα (2,03μ. σύμφωνα με… εμένα!). Εδώ και λίγα χρόνια όμως, ως γέφυρα των δύο αυτών άκρων χρησιμεύει η εικόνα του κινηματογραφικού Wolvie, του Hugh Jackman, στον οποίο τουλάχιστον “ρίχνω” λιγότερο από… μισό μέτρο. Μάλιστα, ήταν τόσο μεγάλη η απήχηση που είχε ο Jackman στο ρόλο του Wolverine, ώστε αφού του αφιέρωσαν το 90% των τριών πρώτων ταινιών των X-Men αποφασίστηκε να γυριστεί και μια ταινία χωρίς τις περιττές παρουσίες των υπολοίπων.

Προς τι όλη αυτή η ελαφρώς off-topic εισαγωγή; Ε, ας πούμε ότι είπα να αποφύγω το χιλιοειπωμένο κλισέ για μέτρια, προχειροφτιαγμένα παιχνίδια/μεταφορές από ταινίες και το αν το παρόν παιχνίδι κατορθώνει να ξεφύγει από την παγίδα αυτή. Να έχω κάτι να αναφέρω και στον επίλογο εξάλλου…

Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;

Σε περίπτωση που είστε φίλος των comics και είδατε την ταινία, το πιθανότερο είναι να φρίξατε κι εσείς από τις ανακρίβειες και τις αυθαιρεσίες του απαράδεκτου σεναρίου. Λογικό ήταν λοιπόν να είμαι προετοιμασμένος για το χειρότερο, αφού ο κανόνας λέει πως στη διαδικασία της μεταφοράς όχι μόνο χάνονται σημαντικά σημεία της πλοκής, αλλά και πως το να βγει νόημα από την όλη ιστορία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως θαύμα. Κι όμως, τα πράγματα σε αυτόν τον τομέα μου φάνηκαν ακόμα πιο άσχημα! Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, αλλά αρκεί ίσως να σας πω πως πολλοί από τους εχθρούς που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε θα ταίριαζαν περισσότερο σε… fantasy RPG! Γενικά πάντως, μάλλον είναι προς όφελός μας το ότι το παιχνίδι δεν επιχειρεί να αποδώσει πιστά την ιστορία της ταινίας. Μπορεί να υπάρχουν αναφορές ή ακόμα και να αναπαράγονται αυτούσιες σκηνές της μέσα στο παιχνίδι, όμως το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας είναι πρωτότυπο: Πιο συγκεκριμένα, ο φίλος μας ο Logan καλείται να αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων μια σειρά από παλιόφιλούς του με τους οποίους τα έσπασε, με συνεχή flashbacks στην π.α. (=προ αδαμάντιου) εποχή. Περιμένετε λοιπόν να συναντήσετε αρκετούς γνώριμους, κυρίως από την ταινία και όχι μόνο (Sabertooth, Blob, Gambit, Agent Zero, Deadpool, Sentinels, Wendigos κ.λπ.)

Ένα νυχοκόπτη, ρε παιδιά!

Από τη στιγμή όμως που δεν έχουμε να κάνουμε με κινηματογραφική ταινία, αλλά με παιχνίδι, θα ήταν λάθος να το καταδίκαζα λόγω ανιστορησιάς και από ό,τι φαίνεται είχα δίκιο που του έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία. Όπως ο Deadpool στο φιλμ, έτσι και το παιχνίδι αποτελεί στην ουσία ένα αμάλγαμα στοιχείων από άλλους επιτυχημένους τίτλους του είδους, όπως τα God of War, Devil May Cry, Ninja Gaiden κ.α. Ναι, είναι καθαρά γραμμικό και παρά τις προσπάθειες που κάνει για “ποιοτικό ξεκάρφωμα” με τους ελάχιστους action γρίφους που πετάει πού και πού, δεν μπορεί να κρύψει το ότι κατά βάθος είναι ένα αγνό ξυλίκι! Και ξέρετε κάτι; Τελικά μας αρέσει έτσι! Είναι η ένοχη απόλαυση της εποχής, το άμυαλο beat’em up που θα κάνει τα δάχτυλά μας να βγάλουν φουσκάλες από το συνεχές πάτημα και δεν χρειάζεται να ντρέπεται για αυτό. Όπως ακριβώς δεν ντρέπεται ο Wolverine όταν γεμίζει την οθόνη μας με αίμα σαν να ήταν μαρμελάδα και η τηλεόρασή μας ήταν η φρυγανιά! Ω ναι, αν έχετε ευαίσθητο στομάχι, ίσως είναι καλύτερα να προτιμήσετε να παίξετε κανένα… Tetris, αφού το Origins είναι κάτι παραπάνω από βίαιο. Δεν είναι μόνο το απλό κλωτσομπουνίδι στο οποίο επιδίδεται ο Wolvie, ή οι συχνότατοι αποκεφαλισμοί και διαμελισμοί, αλλά και τα άκρως εντυπωσιακά finishing moves στα οποία καταφεύγει σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με τους εχθρούς ή με τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν: Για να πάρετε μια γεύση από το τι εννοώ, μπορείτε μεταξύ άλλων να καρφώσετε άμοιρους εχθρούς σε μυτερά παλούκια που προεξέχουν από το έδαφος ή τους τοίχους για ένα ιδιότυπο σουβλάκι, να τους μετατρέψετε σε κιμά με τη βοήθεια του κοντινότερου ανεμιστήρα ή του έλικα ενός ελικοπτέρου ή να τους τρυπήσετε σαν μεζεδάκια στο κλαδί του διπλανού δέντρου! Χμ, σαν να πείνασα λιγάκι…