Watchmen: The End Ιs Nigh - Parts 1&2

Ο Alan Moore, ο δημιουργός του Watchmen, μπορεί να είναι τρελάρας από τους λίγους, όμως παράλληλα είναι αναμφίβολα και μια τεράστια ιδιοφυία. Όταν λοιπόν αποκήρυξε την πρόσφατη κινηματογραφική ταινία, δεν το έκανε χωρίς λόγο. Απλώς γνώριζε ότι η προσπάθεια της μεταφοράς του Watchmen στον κινηματογράφο συνιστούσε από μόνη της μια αποστολή αυτοκτονίας, αφού μόνο μέσω της ένατης τέχνης μπορούσε να φανεί η μοναδικότητα του έργου του. Ειλικρινά λοιπόν, θα ήθελα να ήμουν από μια γωνία να έβλεπα την αντίδραση του Moore όταν τον πληροφορούσαν ότι παράλληλα με την ταινία κυκλοφόρησε και ένα videogame βασισμένο στο αριστούργημά του. Πόσω μάλλον, (ότ)αν καταλάβαινε πως ακόμα και το… αυτοκόλλητο της τιμής του graphic novel, έχει μεγαλύτερο βάθος από όλο το παιχνίδι μαζί!

Θα μου πείτε γιατί θυμήθηκα το Watchmen πέντε μήνες μετά την προβολή του; Τι να κάνουμε, τώρα κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος της… “διλογίας” του παιχνιδιού. Και μεταξύ μας, η ποιότητά του δεν τη δικαιολογεί καθόλου την τόσο καθυστερημένη κυκλοφορία!

No one watches the Watchmen…

Για όσους δεν έχουν παίξει το πρώτο παιχνίδι, σεναριακά, το The End Is Nigh τοποθετείται αρκετά χρόνια πριν τα γεγονότα της ταινίας, την εποχή που οι μασκοφόροι φίλοι μας ήταν ακόμα ενεργοί στη μάχη κατά του εγκλήματος. Το πρώτο επεισόδιο, λαμβάνει χώρα στο 1972 και το δεύτερο πέντε χρόνια αργότερα, ελάχιστα δηλαδή πριν οι ήρωες αποσυρθούν ακούσια από το “άθλημα”. Παρά τη μεγάλη γκάμα των χαρακτήρων πάντως που παρελαύνουν από τις σελίδες του Watchmen, στο The End Is Nigh μπορείτε να επιλέξετε μόνο μεταξύ δυο ηρώων, του Rorschach και του Nite Owl II. Δυστυχώς, αν και ήλπιζα πως αυτό ίσχυε μόνο στο πρώτο μέρος και πως στα υπόλοιπα θα βλέπαμε και την υπόλοιπη ομάδα των Crimebusters, μάλλον η Deadline Games βαρέθηκε να φτιάξει και άλλους χαρακτήρες, οπότε ξεμείναμε με αυτούς. Σε αμφότερα τα παιχνίδια, έχετε για βασικό αντίπαλο κάποιον από τους “κακούς” που πράγματι έχουν αναφερθεί στο comic (στο πρώτο ήταν ο Underboss και στο δεύτερο η Twilight Lady), ενώ κάθε επεισόδιο ολοκληρώνεται με μια τελική μάχη εναντίον τους (αν και στο τέλος του δεύτερου μέρους σας περιμένει μια μικρή έκπληξη).

Η ιστορία προχωρά ουσιαστικά μόνο μέσα από τις cut-scenes μεταξύ των κεφαλαίων (το πρώτο μέρος έχει έξι και το δεύτερο τρία κεφάλαια), αφού κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού η ανάπτυξή της είναι ανύπαρκτη. Οι cut-scenes έχουν σχεδιαστεί με τρόπο που θυμίζει αρκετά το motion comic, ενώ ευχάριστη έκπληξη είναι η ανάμειξη του Dave Gibbons (ο σχεδιαστής του αυθεντικού comic) ως Art Director. Παράλληλα αν έχετε εντρυφήσει στο comic, θα εκτιμήσετε ιδιαίτερα τις ουκ ολίγες έμμεσες και άμεσες αναφορές σε γνώριμα γεγονότα και πρόσωπα.

Σαν παιχνίδι, το The End Is Nigh δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα υπεραπλουστευμένο beat’em up. Για την ακρίβεια, είναι τόσο απλοϊκό, που μάλλον είναι κάτι… πολύ λιγότερο από ένα υπεραπλουστευμένο beat’em up! Το gameplay του είναι πιο ρηχό ακόμα και από… την παραλία της Λούτσας! Κάθεστε σε ένα δωμάτιο, σας έρχονται 3-4 ανεγκέφαλοι εχθροί, τους ταράζετε στα κλωτσομπουνίδια, προχωράτε στο επόμενο δωμάτιο, σας έρχονται 3-4 ανεγκέφαλοι εχθροί και… επιστροφή στο Βήμα 3! Κάτι σαν ταινία με τον Steven Seagal χωρίς την υπόθεση (ναι, το ξέρω πως ακόμα και ερασιτεχνικές πορνοταινίες έχουν βαθύτερη υπόθεση από τις ταινίες του Seagal, αυτό ακριβώς ήθελα να καταδείξω…)! Το αστείο της… υπόθεσης (pun intended) είναι πως οι εχθροί πρακτικά είναι μόλις δυο ειδών (μικροκαμωμένοι και χοντρομπαλάδες), ενώ εμφανισιακά αλλάζουν απλώς σε κάθε επίπεδο. Ακόμα και στο Double Dragon που κυκλοφόρησε πριν από 22 χρόνια μεγαλύτερη ποικιλία υπήρχε στους εχθρούς!