Virtua Tennis 2009

Είχαμε, δεν είχαμε, έφτασε πάλι ο Δεκαπενταύγουστος. Και φέτος, λέει, πέφτει και Σάββατο, ε; Πωπω, σχεδόν χαίρομαι που εκείνη τη μέρα θα βρίσκομαι στο αεροπλάνο πετώντας για Κολωνία. Αλλιώς, αν δεν ήταν η GDC και η gamescom να με σώσουν είναι σαν να τη βλέπω την εικόνα μέσα στο μυαλό μου: Θα ήμουν με τον Κηπουρόπουλο στην παραλία του Σχοινιά (αυτή μου ήρθε τώρα), όπου δεν θα υπήρχε χώρος όχι για να απλώσουμε πετσέτα θαλάσσης, αλλά ούτε για… χαρτοπετσέτα και συν τοις άλλοις θα προσπαθούσαμε να παίξουμε και ρακέτες, τρομάρα μας! Θα αναγκαζόμασταν να έρθουμε σε απόσταση μισού μέτρου, αφού τόσο θα ήταν το “οικόπεδο” που θα μας αναλογούσε και θα προσπαθούσαμε να (μην) χτυπήσουμε το ενοχλητικό πιτσιρίκι που σκάβει κάτι τεράστιους λάκκους δίπλα μας: 15-0, υπέρ μας! Η επόμενη μπαλιά, θα πήγαινε “εντελώς τυχαία” στα πιπινάκια που κάνουν μπρούμυτα ηλιοθεραπεία τόπλες, με αποτέλεσμα να πεταχτούν απότομα τσιρίζοντας και η μισή παραλία να μείνει με το ανεξίτηλο χαμόγελο του μπανιστιρτζή: 30-0, υπέρ μας! Αμέσως μετά όμως, ο Κηπουρόπουλος θα σκόνταφτε στη λακκούβα που έσκαβε με ευλαβική αφοσίωση ο ενοχλητικός πιτσιρικάς, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να ρίξει το μπαλάκι στο μπολ με τα κεφτεδάκια μιας γιαγιάκας τρεις ξαπλώστρες παρακάτω: “Σα δεν ντρέπεστε! Τεντιμπόιδες! Μας έχετε τρελάνει! Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού! Κι εμείς παίζαμε Pong στα νιάτα μας, όχι όμως στην παραλία! Ντάπα-ντούπα, ντάπα-ντούπα!”: Game, set, match… η γιαγιάκα!

Virtua Tennis… 3,5!

Για τους ανιστόρητους των ψηφιακών κορτ, αν και το Virtua Tennis 2009 είναι μόλις το τέταρτο μέρος της σειράς, το ιστορικό αυτό franchise της SEGA συμπληρώνει μια δεκαετία παρουσίας στον χώρο. Το στοιχείο όμως που σημαδεύει τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, είναι πως για πρώτη φορά δεν θα κάνει την εμφάνισή του στην πλατφόρμα που το καθιέρωσε ως έναν από τους πιο εμβληματικούς εκπροσώπους του είδους: τα coin-ops. Ποιος ο λόγος που το αναφέρω αυτό; Για να πληροφορήσω όσους φίλους μας δεν έχουν ξανακούσει τι εστί Virtua Tennis, πως κατά βάση πρόκειται για ένα παιχνίδι τένις το οποίο δεν έχει φτιαχτεί για να παίζεται στην ησυχία του δωματίου ή του σαλονιού σας, αλλά σε ηλεκτρονικάδικα. Εκεί όπου πρέπει το παιχνίδι να μαθαίνεται στα πρώτα 10” και 5’ παιχνιδιού σου αρκούν για να πεις πως πήρες την τζούρα σου για σήμερα. Μπορεί λοιπόν η φετινή έκδοση να μην χρειαστεί τα εικοσάρικά σας, αλλά η φιλοσοφία του Virtua Tennis ήταν, είναι και πιθανότατα θα παραμείνει και στο μέλλον, ίδια και απαράλλαχτη: Εύκολο, γρήγορο και απλοϊκό “φάστ-φουντ” τένις, κάτι σαν το Pong του 21ου αιώνα.

Από μόνο του, το στοιχείο αυτό μπορεί να μην είναι απαραίτητα κακό. Άλλωστε τα τρία προηγούμενα μέρη, ήταν άκρως διασκεδαστικά, έστω και αν δεν διέθεταν το βάθος ενός πιο ρεαλιστικού εξομοιωτή του αθλήματος. Το κακό όμως με τη φετινή έκδοση είναι πως περισσότερο από κάθε άλλη φορά δείχνει να παραμένει στάσιμο, για να μην πω πως μου φάνηκε πως κάνει και βήματα προς τα πίσω.

Σε γενικές γραμμές, ο πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει, όπως είπαμε ο ίδιος, τουλάχιστον με το προπέρσινο Virtua Tennis 3, για να μην πούμε με το πρώτο VT του 1999. Ο ρυθμός εναλλαγής των χτυπημάτων είναι αρκετά γρήγορος, ειδικά αν διαθέτετε τενίστες υψηλής δυναμικότητας. Ο χειρισμός είναι καθαρά arcade και εξαιρετικά εύκολος στην υλοποίησή του ακόμα και αν είστε εντελώς άπειρος, ενώ πλην της λόμπας, τα υπόλοιπα χτυπήματα φαντάζουν σχεδόν πανομοιότυπα. Η ΑΙ των αντιπάλων, μέχρι τους αντιπάλους μέτριας δυναμικότητας είναι υπερβολικά εύκολη (ειδικά αν κατέβετε στο φιλέ, μπορείτε πολύ εύκολα να τελειώσετε τον πόντο), ενώ οι επαγγελματίες αθλητές, δεν είναι απλώς αισθητά ανώτεροι, αλλά μοιάζουν κιόλας να κλέβουν αφού σε όποια κατεύθυνση και να στείλετε το μπαλάκι, “διακτινίζονται” αυτόματα σε εκείνο το σημείο, χωρίς να κάνουν σχεδόν ποτέ λάθος εκτίμηση. Οι μόνοι ουσιαστικά παράγοντες που επηρεάζουν τη δύναμη των χτυπημάτων σας, είναι το πόσο νωρίς και πόσο θα χρειαστεί να απλώσετε το χέρι σας για να βρείτε το μπαλάκι. Αν λοιπόν το συνηθίσετε, θα ξέρετε πού ακριβώς θα είναι προτιμότερο να σταθείτε και πότε ακριβώς να πατήσετε το κουμπί ώστε να στείλετε τηλεκατευθυνόμενα το μπαλάκι εκεί που θέλετε.