Up

Οι κριτικές που ερχόντουσαν από την άλλη άκρη του Ατλαντικού για το Up (την ταινία εννοώ, φυσικά) ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδεις. Όταν λοιπόν ο Κηπουρόπετρος μου είπε πως είχε δυο προσκλήσεις για avant premiere, δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ για να με πείσει. Κακώς! Πρώτο fail: Το περιμέναμε, αλλά πάντα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Η ταινία είχε υποστεί το βασανιστήριο της μεταγλώττισης, το απεχθέστερο ίσως έγκλημα στην ιστορία της έβδομης τέχνης! Δεύτερο –και σημαντικότερο- fail: Ας πούμε απλώς πως τα 2/3 του πληθυσμού της αίθουσας δεν είχαν συμπληρώσει ακόμα την απαιτούμενη ηλικία για να επισκεφτούν παιδικούς σταθμούς! Το highlight ήταν δυο 3-4χρονα που σηκώθηκαν και άρχισαν να κυνηγιούνται για κανένα πεντάλεπτο στον χώρο μπροστά από την οθόνη! Τελικά ο Ηρώδης ήταν μια από τις πιο παρεξηγημένες μορφές της Ιστορίας…

Και πάνω που πίστεψα πως τουλάχιστον θα μπορούσα να απολαύσω το παιχνίδι της ταινίας με την ησυχία μου, αποδεικνύεται τελικά πως ο καλύτερος τρόπος για να το χαρώ στο έπακρο, θα ήταν να είχα στο πλάι μου κάποιο από αυτά τα διαβολάκια… Ο λόγος για αυτό είναι πως το Up είναι σχεδιασμένο έτσι που προσφέρεται για συνεργατικό παιχνίδι δυο παικτών, με τον ιδανικότερο συνδυασμό να είναι αυτός του γονιού-παιδιού (να ρε Χάρη παιχνίδι για να παίξεις σε λίγα χρόνια με το ανιψάκι σου!). Για να καταλάβετε περισσότερο τη γενικότερη φόρμουλα του παιχνιδιού, θα έλεγα πως θυμίζει αρκετά ένα πιο απλοϊκό LEGO Star Wars/Indiana Jones/Batman/…/whatever (θα έλεγα και κάτι από Ico, αλλά θα ήταν η υπέρτατη ιεροσυλία!). Δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα τρισδιάστατο platform, στο οποίο ελέγχετε δυο χαρακτήρες, προσπαθώντας να εξοντώσετε τους –ελάχιστους, είναι αλήθεια- εχθρούς που σας επιτίθενται και να ξεπεράσετε τα υπεραπλουστευμένα εμπόδια που σας κλείνουν το δρόμο (“σπρώξε εσύ, να σπρώξω κι εγώ, να ανεβούμε το βουνό…”).

Η διαφορά με τα LEGO-παίχνιδα βέβαια, είναι πως εδώ οι χαρακτήρες είναι συγκεκριμένοι και δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Αν έχετε δει έστω και τρέιλερ της ταινίας, πιθανότατα θα έχετε καταλάβει για ποιους πρόκειται. Ο ένας είναι ο γεροπαράξενος πωλητής μπαλονιών Carl Fredricksen (αν δεν ζητήσει πνευματικά δικαιώματα ο Ζάχος Χατζηφωτίου θα είναι μεγάλος… εχμ… αφελής!). Ο Carl ένας μονόχνοτος χήρος που θέλοντας να εκπληρώσει το παιδικό όνειρο της γυναίκας του κουβαλά το σπίτι/παρελθόν/αναμνήσεις του ως ένα τεράστιο μπαλόνι και προσπαθεί να φτάσει στο σημείο που ήθελε πάντα να ταξιδέψει η αγαπημένη του. Από άποψης gameplay, ο Carl ξεχωρίζει λόγω του μπαστουνιού του, το οποίο τον βοηθά να κρέμεται από υψώματα που ο έτερος χαρακτήρας δεν φτάνει. Ποιος είναι ο δέυτερος φίλος μας λοιπόν; Ένας πιτσιρικάς στρουμπουλούλης πρόσκοπος ονόματι Russel που θέλοντας με το ζόρι να βοηθήσει τον γερο-Carl ξέμεινε στο σπίτι και έφτασε ως λαθρεπιβάτης μέχρι τη Νότια Αμερική. Αν και χοντρομπαλάς πάντως, μπορεί να περνά από στενά περβάζια, αλλά και να τον εκτοξεύει ο Carl σε αυτοσχέδιες τραμπάλες.