Tron: Evolution

Ένα μόνο πράγμα υπάρχει χειρότερο από ένα movie tie-in: Ένα movie tie-in για το DS. Άλλωστε τον τελευταίο καιρό, παραδόξως έχουν κυκλοφορήσει και δυο-τρεις αξιόλογες κινηματογραφικές μεταφορές, κυρίως από την Disney, όπως για παράδειγμα το πρόσφατο Toy Story 3. Αντίθετα, η προσοχή που έδιναν οι εταιρείες στο φορητό της Nintendo ήταν μηδαμινή, με μόνη φωτεινή εξαίρεση που μου έρχεται αυτή τη στιγμή στο νου να είναι το Alice in Wonderland. Και πάλι όμως, πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν ακολουθεί τα γεγονότα της ταινίας και αν θέλετε την άποψή μου, είμαι σχεδόν βέβαιος πως προοριζόταν για αυτόνομο παιχνίδι και απλώς του κότσαραν τελευταία στιγμή γραφικά και χαρακτήρες από τον κόσμο της Αλίκης για να το μοστράρουν ως licensed. Όσο για το Tron: Evolution, είχα την ευκαιρία να πάρω μια γεύση από τη «μεγάλη» έκδοση πριν από δυο μήνες στο Λονδίνο και σε συνδυασμό με τα όσα έγραψε ο Μαργέτης στο review του, βγάζω το συμπέρασμα ότι ήταν αν μη τι άλλο, άνω του μετρίου. Καλώς ή κακώς όμως, διόλου με καθησύχασε αυτό για τους φόβους που είχα για την έκδοση του DS, δεδομένου μάλιστα ότι η ανάπτυξή της είχε ανατεθεί ακόμα και σε άλλη εταιρεία (n-Space, αντί της Propaganda Games).

Κατά σατανική σύμπτωση, οι γραμμές αυτές γράφονται ελάχιστη ώρα αφότου επέστρεψα από το σινεμά όπου είδα το Tron: Legacy. Ευτυχώς, τόσο για εμένα όσο και για εσάς, μπορείτε να παίξετε το παιχνίδι ακόμα και χωρίς να την έχετε δει, χωρίς να φοβάται μην σας spoiler-ιάσει το σενάριο. Βλέπετε, δεν πρόκειται απλώς για prequel της ταινίας όπως συμβαίνει με τις υπόλοιπες εκδόσεις του παιχνιδιού, αλλά η ιστορία του προηγείται αρκετά ακόμα και αυτές των υπόλοιπων Tron: Evolution. Πιο συγκεκριμένα, αυτή τη φορά βρισκόμαστε στο 1985, μόλις τρία χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Μην περιμένετε φυσικά να εντρυφήσετε ιδιαίτερα στο σύμπαν του Tron και τους γνώριμους χαρακτήρες του, αφού είστε απλώς ένα ανώνυμο System Monitor πρόγραμμα και σκοπός σας είναι να ανακαλύψετε και να διορθώσετε ένα σφάλμα που έχει θέσει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη σύσσωμου του Grid, σε μια ιστορία που είναι κάτι παραπάνω από αδιάφορη. Όπως και στο παιχνίδι του Wii (που επίσης ανέπτυξε η n-Space), έτσι και εδώ η αισθητική θυμίζει καρτούν (φανταστείτε κάτι στο στυλ του Clone Wars των Star Wars), το οποίο δεν μπορώ να πω ότι δεν με ξένισε.

Από πλευράς gameplay, το παιχνίδι είναι ένα απλούστατο top-down action/adventure, χωρίς πολλά εντυπωσιακά στοιχεία. Έχει ορισμένους –ας το πούμε- γρίφους, αλλά είναι υπερβολικά απλοϊκοί για να κινήσουν το ενδιαφέρον μας. Στην πορεία θα αποκτήσετε και αρκετά upgrades τα οποία π.χ. αυξάνουν την υγεία σας ή δίνουν νέες δυνατότητες στο δίσκο σας.

Ο χειρισμός θα μπορούσε να είναι και πιο βολικός. Κινείστε με το D-pad και γρατζουνώντας την οθόνη εκτοξεύετε το δίσκο σας, ενώ χτυπώντας τους κοντινούς εχθρούς επιδίδεστε σε melee attacks και με τα L/R μπλοκάρετε τους δίσκους των αντιπάλων.

Φυσικά, αυτό που περίμενα να δω σε ένα παιχνίδι με θέμα το Tron δεν ήταν το story mode, αλλά τα περίφημα «Games» του Grid. Πράγματι, η έκδοση του DS περιλαμβάνει τέσσερα διαφορετικά «αγωνίσματα», στα οποία μπορείτε να λάβετε μέρος εναντίον άλλων τριών αντιπάλων, οι οποίοι θα ελέγχονται είτε από την ΑΙ είτε από φίλους σας (μόνο σε local multi όμως). Στο Tanks, σε ένα mode που μου θύμισε λιγάκι το παλιό-καλό Combat του Atari 2600, παιχνίδι παλιότερα και από το ίδιο το Tron, έχετε το χειρισμό ενός… τανκ και προσπαθείτε να αφανίσετε τους υπόλοιπους επίδοξους νικητές. Στο Light Cycle από την άλλη, καβαλάτε το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο του Tron, τις μοτοσικλέτες φωτεινούλης-αγκαλίτσας και προσπαθείτε όπως μπορείτε να μαντέψετε, να αναγκάσετε τους αντιπάλους σας να στουκάρουν στο φωτεινό τείχος που αφήνετε, σαν ένα χαρτί υγείας φτιαγμένο από πυγολαμπίδες που έχει κολλήσει στο παπούτσι σας. Σε αντίθεση με το κλασικό coin-op, εδώ οι μηχανές δεν στρίβουν μόνο κατά 90^ο, αν χρησιμοποιήσετε το stylus. Το τρίτο mini-game, είναι το Disc Combat, στο οποίο είστε πεζή, όπως και στο single-player και χρησιμοποιείτε την ίδια μέθοδο χειρισμού για να εξοντώσετε τα άλλα προγράμματα. Τέλος, το μόνο που είναι λίγο διαφορετικό είναι το Recognizer Run, το οποίο είναι κάτι ανάμεσα σε racing game και shoot’em up, με ολίγη από… Rez, αλλά μάλλον είναι το λιγότερο ενδιαφέρον από τα τέσσερα.