Thor: God of Thunder

Δεν σας έχουν λείψει οι εποχές των '90s –και βγάλε- όταν τα movie tie-ins μπορούσαν πράγματι να είναι διασκεδαστικά παιχνίδια; Δεν λέω, τα τελευταία 1-2 χρόνια έχουν γίνει κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, αλλά στην πλειονότητά τους, οι κινηματογραφικές μεταφορές του 21ου αιώνα ήταν επιεικώς τόσο για τα μπάζα που μόνο σε κανένα αντίστοιχο του… Δανίκα μπορεί να άρεσαν! Πού είναι οι 16-bit κινηματογραφικοί τίτλοι, με τα δισδιάστατα sprites που σου θύμιζαν κάτι κομικ-ίστικο και σε έβαζαν στην ατμόσφαιρα; Κάπως έτσι φαντάζομαι θα σκέφτηκαν εκεί στη WayForward όταν τους ανατέθηκε η ανάπτυξη της έκδοσης για DS του παιχνιδιού που βασίζεται στην τελευταία κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον ομώνυμο ήρωα. Για αυτό και αποφάσισαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω, σχεδόν δυο δεκαετίες, στις ένδοξες εποχές των 16-bit όπου ένα δισδιάστατο beat’em up με πολύχρωμο pixel art αρκούσε για να χαρακτηριστεί ένα videogame τουλάχιστον αξιοπρεπές.

Καταρχάς –μια και είναι κάτι που με έκαιγε αφού δεν έχω προλάβει να πάω σινεμά- το παιχνίδι δεν ακολουθεί τα γεγονότα της ταινίας. Είναι περισσότερο κάτι σαν prequel ή για να είμαι πιο ακριβής, μια εντελώς generic περιπέτεια του Thor, σε μια εποχή που ήταν ακόμα αγαπημένοι με τον αδελφούλη του τον Loki. Μην περιμένετε βέβαια και κανένα Όσκαρ σεναρίου ή ιστορία που να αξίζει να μεταφερθεί σε ξεχωριστό graphic novel. Ορδές από trolls εισβάλλουν στην Asgard και το ξανθομάλλικο γομαράκι μας παίρνει το σφυράκι του και ξεκινά να τα ξεκάνει…

Αντίστοιχο φυσικά είναι το βάθος και σε ό,τι έχει να κάνει με το gameplay. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το παιχνίδι θυμίζει δισδιάστατο brawler της γενιάς των 16-bit, με ό,τι θετικό ή αρνητικό συνεπάγεται αυτό. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως θα προβείτε σε ανελέητο button mashing για να ξεπαστρέψετε μιλούνια πανομοιότυπων εχθρών που θα έρχονται συνεχώς κατά πάνω σας μέχρι να προχωρήσετε λίγα μέτρα παρακάτω και να σας έρθουν άλλοι τόσοι. Κάποιοι θα είναι πιο ισχυροί, κάποιοι ίσως να σας πετούν projectiles, αλλά στην τελική, πρόκειται για 3-4 τύπους αντιπάλων και το πολύ-πολύ να αλλάζουν τα sprites τους από πίστα σε πίστα (ή ακόμα και μόνο οι παλέτες τους!).

Ο χειρισμός θα έλεγα πως είναι ικανοποιητικός, σε γενικές γραμμές. Υπάρχουν ορισμένες κινήσεις και combos, αλλά και god powers, τις οποίες όμως για να ενεργοποιήσετε πρέπει να χρησιμοποιήσετε την touch screen, κάτι που βρήκα λιγάκι άβολο. Κάτι άλλο που με ενόχλησε είναι ότι οι περισσότεροι εχθροί έχουν μεγαλύτερο «reach», (ή τέλος πάντων, μακρύτερο χέρι για τους αγγλομαθείς), με αποτέλεσμα πολλές φορές να με χτυπούν χωρίς το χαζο-Mjolnir μου να τους φτάνει. Σε πολλά σημεία η δράση λαμβάνει χώρα σε αμφότερες τις οθόνες, κάτι που βρίσκει άριστη εφαρμογή στα boss battles, ορισμένα εκ των οποίων (κυρίως πιο μετά στο παιχνίδι) είναι άκρως επικά.

Παρόλα αυτά, οφείλω να παραδεχτώ πως το παιχνίδι καταντά πολύ γρήγορα επαναλαμβανόμενο και λιγάκι μονότονο. Σίγουρα δεν είναι στον χαρακτήρα τέτοιων τίτλων να προσφέρουν απεριόριστη ποικιλία, όμως ακόμα και οι μόλις 4-5 ώρες που κράτησε, μου φάνηκαν κουραστικές από κάποιο σημείο και μετά. Εκτός αν προτιμάτε να το τιμάτε κανένα μισαωράκι πριν κοιμηθείτε για να ξελαμπικάρετε λιγάκι. Ειδικά για αυτό το σκοπό βέβαια έχει και ένα ψευτο-survival mode, αλλά είναι τόσο πρόχειρα φτιαγμένο (απλώς διαλέγετε πίστα και σας έρχονται εχθροί μέχρι να χάσετε), που δεν ξέρω αν αξίζει να ασχοληθείτε πάνω από λίγα δευτερόλεπτά…