Dishwasher: Vampire Smile, The

Αν ήσασταν από τους τυχερούς που ασχολήθηκαν με το πρώτο Dishwasher που κυκλοφόρησε πρόπερσι, θα ξέρετε πάνω-κάτω τι να περιμένετε από το Vampire Smile. Απλώς να σας διευκρινίσω πως θα το λάβετε… επί δέκα! Οι υπόλοιποι, ας προετοιμαστείτε να ζήσετε ένα παιχνίδι που μοιάζει(;) βγαλμένο από τους πιο διεστραμμένους εφιάλτες ενός ψυχικά διαταραγμένου emo. Δεν είναι τυχαίο ότι ο James Silva, ο δημιουργός της σειράς, εμπνεύστηκε την ιστορία όταν δούλευε ο ίδιος ως λαντζέρης και έχοντας μπουχτίσει με τα αφεντικά του, θυμήθηκε ότι το ίδιο επάγγελμα ασκούσε κάποτε κι ο μεγάλος Bruce Lee…

Το σενάριο του Vampire Smile λοιπόν, συνεχίζει από εκεί που ολοκληρώθηκε το πρώτο μέρος, όταν ο Dishwasher σκοτώνει την ετεροθαλή αδερφή του Yuki για να την ελευθερώσει. Στην ουσία στο δεύτερο μέρος, το single-player story mode αποτελείται από δυο ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα μέχρι που κάποια στιγμή συναντιούνται. Στα μισά επίπεδα λοιπόν προσπαθείτε να βοηθήσετε τον Dishwasher να καταστρέψει μια και καλή τα εχθρικά cyborg, ενώ στα άλλα μισά ελέγχετε τη Yuki, η οποία έχοντας αναστηθεί προσπαθεί να ξεγελάσει την τρέλα της και να πάρει επιτέλους εκδίκηση από αυτούς που την οδήγησαν άμεσα ή έμμεσα στον θάνατό της.

Όπως καταλαβαίνετε, το σενάριο δεν είναι και από τα πιο λογικά που έχετε συναντήσει στην καριέρα σας ως gamer, ενώ ειδικά αν δεν έχετε ασχοληθεί με το The Dishwasher: Dead Samurai, το θεωρώ σχεδόν δεδομένο πως δεν θα βγάλετε νόημα γύρω από το τι συμβαίνει. Κρίμα, γιατί κατά τ’άλλα η αισθητική του παιχνιδιού ταιριάζει απόλυτα στην ατμόσφαιρα που θέλει να περάσει ο Silva (τον οποίο προσωπικά θα συμβούλευα να δει κάποιον ψυχολόγο, αλλά δεν είναι της παρούσης…), με το όλο emo, μισότρελο σκηνικό να δημιουργεί έναν πειστικά ψυχολογικά άβολο κόσμο. Μάλιστα η αίσθηση αυτή γίνεται ακόμα πιο έντονη τόσο με τα κομικ-ίστικα cut-scenes που παρεμβάλλονται όσο και με ορισμένες playable sequences που προωθούν την ιστορία.

Οι κατατονικές διαστροφές φυσικά δεν σταματούν μόνο στην εξιστόρηση των περιπετειών της Yuki και του Dishwasher. Το ίδιο το παιχνίδι, το οποίο κατά βάση είναι ένα δισδιάστατο side-scrolling beat’em up παλιάς σχολής, θα σας οπλίσει με ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, από γιγάντια ψαλίδια και υπερμεγέθεις σύριγγες, μέχρι πολυβόλα και χασαπομάχαιρα, ενώ θα κληθείτε να σφάξετε –μεταξύ άλλων- από νίντζα και σαμουράι, μέχρι ζόμπι και cyborg! Και αφού θα έχετε βάψει όλη τη σκηνή κόκκινη με αίμα, μπορεί και να πέσετε σε ένα από τα rhythm mini-games του παιχνιδιού, σολάροντας σε μια ηλεκτρική κιθάρα α λα Guitar Hero! Πραγματικά, μιλάμε για έναν αχταρμά όλων των εφηβικών φαντασιώσεων παρουσιασμένο σε ένα ασπρόμαυρο πακέτο. Ή όπως έλεγα με κάτι φίλους, αν το VS ήταν ταινία, θα ήταν το… SuckerPunch!

Το μόνο πρόβλημα(;) είναι πως σε πολλές περιπτώσεις δεν θα καταλαβαίνετε τι ακριβώς συμβαίνει και μοιραία θα περιορίζεστε σε ανελέητο button mashing ελπίζοντας ότι αυτές οι κόκκινες κηλίδες που συνεχίζουν να λερώνουν τον ασπρόμαυρο καμβά δεν προέρχονται από εσάς! Ειλικρινά, υπάρχουν στιγμές που στην οθόνη γίνεται τέτοιος χαμός που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί… το χέρι του, το πόδι του, το κεφάλι του κ.λπ.

Κι όμως, παρά το ότι πολλές φορές λίγο από το αίμα της οθόνης θα μεταφερθεί και στα δάχτυλά σας από το ασταμάτητο κοπάνημα, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι απολαυστικό ή δεν είναι προσεγμένο το σύστημα μάχης. Οι κινήσεις που μπορείτε να εκτελέσετε με καθένα από τα υπερ-κάφρικα όπλα είναι αμέτρητες, με κορυφαίες φυσικά τις finishing moves. Αν σε αυτό προσθέσετε και τη δυνατότητα των χαρακτήρων να εκτινάσσονται προς όλες τις κατευθύνσεις –ακόμα και στον αέρα, αν κουβαλούν κάποιο ελαφρύ όπλο- τότε καταλαβαίνετε πως οι μάχες καταλήγουν να θυμίζουν χορογραφίες που πλησιάζουν αυτές των ταινιών του αείμνηστου καρατερίστα που αποτέλεσε την πηγή της έμπνευσης του Silva (έστω και με λίγα περισσότερα όπλα και αίμα…).