Teenage Mutant Ninja Turtles: Turtles in Time Re-Shelled

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το πρωτότυπο Turtles in Time στα ουφάδικα. Σαν χθες μου φαίνεται που με έπαιρναν οι γονείς μου στο λούνα παρκ και εγώ τάιζα σχεδόν όλα τα ψιλά που μου έδιναν σε αυτό αλλά και στον προκάτοχό του. Βλέπετε όπως σχεδόν όλα τα παιδιά των 80s (και αρχές των 90s), έτσι κι εγώ ήμουν τεράστιος φαν της σειράς κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστές τις τέσσερις μεταλλαγμένες χελώνες νίντζα και τον ποντικομούρη δάσκαλό τους. Φορούσα τα φανελάκια, είχα τις φιγούρες, είδα τις live action ταινίες (ακόμα και την οικτρή τρίτη), αγόραζα και τα κόμικς - πραγματικά τα χελωνονιντζάκια είναι από τα franchises που σημάδεψαν την παιδική μου ηλικία. Καταλαβαίνετε ότι όταν άκουσα ότι το Turtles in Time, το πιο πετυχημένο παιχνίδι βασισμένο στην αγαπημένη μου σειρά, θα επανακυκλοφορούσε με ανανεωμένα γραφικά έπρεπε οπωσδήποτε να το αποκτήσω.

Άλλαξε ο Μανωλιός...

Δυστυχώς οι αλλαγές που έφερε η Ubisoft στο παιχνίδι είναι μόνο επιφανειακές. Το παιχνίδι παραμένει ένα απλό arcade beat 'em up (στην απλούστερή του μορφή) όπου επιλέγουμε το χελωνονιντζάκι που μας αρέσει και βγαίνουμε στους δρόμους για να σαπίσουμε στο ξύλο τα κακόμοιρα τσιράκια του Shredder. Ότι αγαπήσαμε (και μισήσαμε) από το αρχικό βρίσκεται και εδώ. Δεκάδες εχθροί με νοημοσύνη αμοιβάδας; Παρόντες. Τελικά bosses με “φτηνές” κινήσεις που δεν αποφεύγονται σχεδόν με τίποτα; Παρόντες. Παγίδες σε κάθε στάδιο που μαθαίνεις για την ύπαρξή τους μόνο αφού πέσεις πάνω τους; Παρούσες... Θα περίμενε κανείς, διαβάζοντας τα πιο πάνω, ότι το παιχνίδι θα είναι δύσκολο, αλλά μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Εγώ προσωπικά τελείωσα το παιχνίδι με μόνο ένα continue σε κάτι λιγότερο από 40 λεπτά, ενώ έχασα την πρώτη μου ζωή μόλις αφού πέρασα το πρώτο μισό του παιχνιδιού. Βέβαια υπάρχουν και πιο ψηλά επίπεδα δυσκολίας αλλά δυστυχώς όταν το τελειώσεις μια φορά, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να επιστρέψεις.

Από game modes  υπάρχει μια γκάμα από επιλογές που όμως δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην αντοχή του τίτλου στον χρόνο. Έχουμε το story mode, όπου είναι το κανονικό παιχνίδι, quick game όπου διαλέγουμε ένα οποιοδήποτε στάδιο για να παίξουμε και το survival όπου καλούμαστε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε με μόνο μία ζωή (όποιος τελειώσει εδώ όλα τα στάδια, τον παραδέχομαι ως «θεό» του gaming). Τα πιο πάνω μπορούμε να τα παίξουμε τοπικά αλλά και online μέχρι και με τρεις ακόμη παίκτες. Βέβαια τέτοια παιχνίδια χάνουν λίγο από την “αίγλη” τους αν δεν έχεις τους συμπαίκτες σου δίπλα σου (όσοι το έπαιξαν τετραπλό στα ουφάδικα ξέρουν τι εννοώ), αλλά αν δεν μπορούμε να πείσουμε τους φίλους μας να ξεκολλήσουν από το Pro ή το Halo, τότε μπορούμε τουλάχιστον να βρούμε διαδικτυακά τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας.

Άνοστη χελωνόσουπα

Αν και δεν μπορώ να πω ότι τα γραφικά του παιχνιδιού είναι άσχημα, εντούτοις δεν έχουν την ίδια χάρη με τα δισδιάστατα sprites του αυθεντικού. Το θεωρώ παράξενο που δεν επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν cel-shading μιας και εγώ προσωπικά το θεωρώ μονόδρομο για παιχνίδια που βασίζονται σε κινούμενα σχέδια. Οι περιοχές αν και καλοσχεδιασμένες και με αρκετά καλά εφέ φωτισμού ανά διαστήματα, δεν έχουν την ίδια ζωντάνια που είχαν στο αρχικό Turtles in Time. Το αυτό ισχύει και για τις φιγούρες των τεσσάρων χελωνών, που εκτός των χρωματικών μικρολεπτομερειών, δεν έγινε καμία προσπάθεια για να ξεχωρίζουν ο ένας από τον άλλο. Πέρα από τα χρώματα και τα όπλα τους, συμπεριφέρονται και μάχονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Άρα εκτός και αν είστε λάτρης και των τεσσάρων χελωνών, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναπαίξετε το παιχνίδι με διαφορετικό χαρακτήρα, εκτός αν κυνηγάτε να πάρετε όλα τα achievements.

Τurtles (stuck) in time

Μετά από λίγες ώρες ενασχόλησης με το παιχνίδι είναι ξεκάθαρο ότι αυτό δεν ωρίμασε τόσο, όσο θα περιμέναμε. Σε αυτό φταίει (και) η Ubisoft η οποία εκτός των γραφικών δεν έκανε καμία άλλη κίνηση για να το αναβαθμίσει ειδικά στον τομέα του gameplay. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι δεν είναι διασκεδαστικό. Έστω και για το λίγο που διαρκεί προσφέρει αρκετό χαβαλέ ειδικά αν έχουμε ακόμα τρεις φίλους μαζί μας. Όμως η μικρή του διάρκεια και το ρηχό του gameplay με αποτρέπει να το προτείνω σε κάποιον, ειδικά αν αυτός δεν πρόλαβε την εποχή που τα χελωνονιντζάκια ήταν στα ντουζένια τους. Ειδικά στην τιμή των 800 Microsoft Points (περίπου 8 ευρώ) με κάνει ακόμα πιο διστακτικό μιας και με 400 πόντους μπορούμε να αγοράσουμε τον προκάτοχό του (ο οποίος παρέμεινε στην αρχική του μορφή) ή με 1200 πόντους το κατά πολύ καλύτερο Castle Crashers. Mόνο για αθεράπευτα νοσταλγικούς και φανατικούς της παλιάς σειράς, λοιπόν.

Το παιχνίδι διατίθεται για Χ360 μέσω XBLA και αναμένεται στο PSN για PS3.