Tales of Monkey Island: Launch of the Screaming Narwahl

Ψιτ, φίλε! Ναι βρε, εσύ που με διαβάζεις. Μην τρομάξεις, αλλά αν κοιτάξεις πίσω σου θα δεις μια τρικέφαλη μαϊμού που κρατά ένα ομιλούν κρανίο και πουλά δερμάτινα σακάκια! Μην μου πεις ότι ψάρωσες και γύρισες παρόλο που κάθεσαι με την πλάτη στον τοίχο; Ώχου, σε noob-ά πέσαμε πάλι… Ωραία λοιπόν, τότε για τιμωρία πήγαινε παίξε τα τέσσερα πρώτα Monkey Island, πάρε δέκα κάμψεις (δεν κολλάει πουθενά, αλλά παραμένει πάντα επίκαιρο) και μετά ξαναγύρνα για να διαβάσεις το review. Όχι τίποτα άλλο, αλλά αν δεν έχεις ζήσει ποτέ σου μια σπαθομαχία με προσβολές, τότε πήγαινε παίξε καλύτερα κανένα από αυτά τα ξενέρωτα τα strategy που παρουσιάζει ο τελειωμένος ο Κηπουρόπετρος. Σοβαρά τώρα, αν δεν ανατριχιάσεις με το άκουσμα του θρυλικού μουσικού εισαγωγικού θέματος, ποιο το νόημα να κάτσω να συζητήσω εγώ μαζί σου για το αν ήταν διαφορετική η φωνή του LeChuck ή αν του πάνε το μουσάκι και τα σκουλαρίκια του Guybrush; Θα είναι σαν να αναλύω στον παππού μου τα επιθετικά συστήματα της ομάδας που έπαιζα πέρσι (όχι, ο παππούς μου δεν ήταν Νο 42 στο ντραφτ του 1945… ούτε με πόσους παίκτες παίζεται το μπάσκετ δεν ξέρει!).

Από την άλλη βέβαια, αν έχεις παίξει έστω και κάποιο από τα προηγούμενα επεισόδια της -κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντα- κορυφαίας σειράς adventure όλων των εποχών, τότε κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα χρειαστεί να αναφέρω κάτι για την ιστορία της αναβίωσής της. Πολύ απλά, θα το ξέρεις ήδη από μόνος σου πως η Telltale Games, ανέλαβε τελικά το θεόπνευστο έργο να αναστήσει μια ακόμα ψόφια σειρά της LucasArts, με τα δικά της... βουντού. Όπερ σημαίνει φυσικά πως το Tales of Monkey Island θα ολοκληρωθεί σε πέντε ημίωρ… εχμ, ok, ίσως λίγο μεγαλύτερα… επεισόδια, με την αυλαία να άνοιξε τον Ιούλιο και τις εμφανίσεις των νέων επεισοδίων να συνεχίζονται σε μηνιαία βάση.

Πιθηκοϊστορίες: Επεισόδιο πρώτο!

Όπως ακριβώς στα προηγούμενα Monkey Island, έτσι κι εδώ μπαίνετε από την πρώτη στιγμή στα δύσκολα. Ο διαβόητος LeChuck, ο πειρατής που δεν μπορεί να ψοφήσει με τίποτα και ορκισμένος εχθρός σας, έχει απαγάγει για μια ακόμα φορά την Elaine, τη γλυκύτατη και συμπαθέστατη γυναίκ… ποιον κοροϊδεύω, αφού ποτέ δεν τη χώνεψα τη στριμμένη τη στρίγγλα! Κανονικά θα έπρεπε να την αφήσετε να πάει στο διάολο με την ευχή σας και να γλιτώσετε μια και καλή και από την γκρίνια της, αλλά και από τη νέμεσή σας (γιατί ακόμα και ο απέθαντος LeChuck δεν θα την άντεχε για πολύ!). Επειδή όμως ως γνωστόν εσείς… εχμ… ο Guybrush είναι επιεικώς ηλίθιος, κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να τη σώσει. Και μια που αναφέραμε το χέρι του Guybrush, αυτό θα είναι και το μεγάλο θύμα(;) της απόπειρας διάσωσης: Με ένα μαγεμένο σπαθί, που υποτίθεται ότι θα εξόντωνε οριστικά τον LeChuck (ναι καλά, μας τα ‘παν κι άλλοι αυτά!), ο Guybrush κατορθώνει να ξαναδώσει στον αιώνιο αντίπαλό του την ανθρώπινή του μορφή(!), ενώ ο ίδιος αποκτά για σουβενίρ ένα μουχλιασμένο χέρι με προσωπικότητα LeChuck, το οποίο αποκτά μια… αυτονομία και αρχίζει να παίρνει πρωτοβουλίες. Σαν να μην έφτανε αυτό, μια έκρηξη τον ξεβράζει αναίσθητο σε ένα νησί ονόματι Flotsam Island. Εκεί, θα συναντήσει νέους, αλλά και έναν παλιό φίλο και θα επιχειρήσει να λύσει το μυστήριο του νησιού, ώστε να καταφέρει και ο ίδιος να φύγει από εκεί για να συνεχίσει το ψάξιμο της Elaine και του LeChuck.

Καταλαβαίνετε πως για ευνόητους λόγους αποφεύγω να υπεισέλθω σε αναλυτικότερες περιγραφές πέρα από μια περίληψη της πλοκής του πρώτου πεντάλεπτου, αφού θεωρώ δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να σου αποκαλύπτουν σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης ενός adventure (μπορούμε πολύ ευχαρίστως να το κάνουμε αν θέλετε, όταν με το καλό ανοίξει το forum μας). Σίγουρα όμως εξέλαβα θετικά το γεγονός ότι αναμείχθηκαν σε αυτό πολλά άτομα που είχαν δουλέψει στα παλιότερα ΜΙ, όπως ο Michael Stemmle που έγραψε το σενάριο και φυσικά ο μεγάλος Dave Grossman, συνδημιουργός της σειράς (μάλιστα συμβουλευτικό ρόλο είχε και ένα ακόμα μέλος της αρχικής τριάδας των δημιουργών, ο θρυλικός Ron Gilbert). Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που ακόμα και στον ελάχιστο χρόνο που διαρκεί το επεισόδιο, μπόρεσαν να χωρέσουν τόσες αναφορές τόσο στα πρώτα μέρη της σειράς όσο και σε ορισμένα άλλα franchises της LucasArts. Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω περισσότερα, τις πιο πολλές από τις αναφορές τις κατέγραψα έμμεσα στην εισαγωγή του άρθρου.

Γενικότερα, το χιούμορ που ήταν από τα πιο βασικά στοιχεία που ανέδειξαν τη σειρά, αν και δεν μπορώ να ισχυριστώ πως απουσιάζει εντελώς, δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση τα παλιά-καλά Πιθηκονήσια. Ναι, υπάρχουν 2-3 επιτυχημένες ατάκες που κάλλιστα θα είχαν θέση σε κάποιο από τα πρώτα μέρη, όμως ταυτόχρονα άκουσα και ορισμένους διαλόγους χαζοαμερικάνικου χιούμορ, ενώ ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού πέρναγε χωρίς καν να σκάσω χαμόγελο. Ξαναλέω πως ίσως για κάποιο άλλο παιχνίδι, ακόμα και αυτά τα ολίγα συμπαθητικά αστεία να ήταν παραπάνω από αρκετά, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με το Monkey Island, ρε γαμώτο!

Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά ορισμένες φορές δείχνει να του λείπει η φρεσκάδα που έκανε τα πρώτα ΜΙ να ξεχωρίσουν. Ίσως να έφταιξε η μικρή διάρκειά του, αλλά δεν μπορώ να πω πως δέθηκα με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι περισσότεροι εκ των οποίων έδιναν την εντύπωση ότι ήταν απλώς συμπληρωματικοί, σε αντίθεση με τα προηγούμενα μέρη που έμοιαζαν με ξεχωριστές, αυτόνομες προσωπικότητες (α και τι στο καλό τους είχε πιάσει όλους και χτύπαγαν τα δάχτυλά τους λες και χόρευαν στα μπουζούκια!).