Street Fighter IV

Επιτέλους! Ήγγικεν η ώρα να πάρω την εκδίκηση από τη Λέλια! Ποια είναι η Λέλια; Μα η ξαδέρφη μου φυσικά, η οποία πριν από περίπου 17-18 καλοκαίρια καταρράκωνε την περηφάνιά μου με το να με εξευτελίζει επανειλημμένα στο Street Fighter II! Όσο κι αν προσπαθούσα μάταια να επικαλεστώ το γεγονός ότι μου έριχνε ένα χρόνο (και ξέρετε, σε αυτές τις ηλικίες έχει σημασία η διαφορά…), όλοι οι τριγύρω στεκόντουσαν στο γεγονός ότι μου έριχνε ένα… μάτσο σφαλιάρες! Για να σας το θέσω διαφορετικά, ας πούμε πως έμαθα με άσχημο τρόπο, ποιο είναι το μοναδικό πιο ντροπιαστικό πράγμα από το να σε πλακώνει στο ξύλο ένα κορίτσι (εικονικά πάντα μιλάμε, έτσι;): Να σε πλακώνει στο ξύλο ένα κορίτσι (εικονικά πάντα μιλάμε, έτσι;), όχι μόνο με το ένα χέρι, αλλά με το… ένα δάχτυλο! Βλέπετε για ευνόητους λόγους, ο αγαπημένος χαρακτήρας της ξαδέρφης μου ήταν ο E. Honda, με τον οποίο εφάρμοζε την απλούστατη, αλλά άκρως αποτελεσματική τεχνική του «Hundred Hand Slap», της κίνησης δηλαδή που με το γρήγορο πάτημα ενός κουμπιού γροθιάς, ο χοντρομπαλάς σουμοτόρι ανεβοκατέβαζε το χέρι του πάνω-κάτω σαν μανιακός. Δεν πα’να ξεσκιζόμουν στις ειδικές κινήσεις και στις περίπλοκες τακτικές που προσπαθούσα να μάθω, η Λέλια με το πάτημα του μαγικού αυτού κουμπιού… ξέσκιζε εμένα με χαρακτηριστική ευκολία συνήθως. Τι και αν στους επόμενους μήνες/χρόνια βελτιώθηκα και έμαθα νέες τεχνικές αντιμετώπισης κάθε κίνησης. Ακόμα και σήμερα όποτε τύχει να δω αγώνες σούμο στο Eurosport, νιώθω ένα ξαφνικό κάψιμο στα μάγουλά μου από τα εκατό χαστούκια του στρουμπουλού εκείνου τυπά με το περίεργο σώβρακο και το γιαγιαδίστικο κότσο…

«You must defeat… Gouken to stand a chance»!

Για να σας προλάβω πριν μου πείτε «Κάτσε ρε φίλε, από το SFII έχουν κυκλοφορήσει 1315 ακόμα Street Fighter, τώρα το θυμήθηκες εσύ να πάρεις την εκδίκησή σου;», οφείλω να αναφέρω πως είτε με άμεσο είτε με έμμεσο τρόπο (λέγε με εξομοίωση), έχω ασχοληθεί εκτενώς με τα περισσότερα από τα παιχνίδια της σειράς. Παρόλα τα πολυδιαφημισμένα και ευπρόσδεκτα ορισμένες φορές νέα στοιχεία τους όμως, κανένα δεν μου είχε αφήσει την εντύπωση πως πλησίαζε στην αίσθηση του πρώτου Street Fighter που χαρήκαμε και μάθαμε οι περισσότεροι (αν ισχυριστεί κάποιος πως είχε παίξει νωρίτερα το πρώτο Street Fighter, του 1987, προτίθεμαι να του αγοράσω εγώ ο ίδιος το arcade cabinet!). Για πρώτη φορά λοιπόν, το ένιωσα αυτό το συναίσθημα όταν απέκτησα το Street Fighter IV για το Xbox 360 πριν από μερικούς μήνες (την Collector’s Edition φυσικά, όπως ο κάθε καθώς πρέπει «καμένος»…) και έπαιξα τα πρώτα μου παιχνίδια.

Αυτή η επιθυμία για μια στροφή στο ένδοξο παρελθόν, είναι κάτι που και η ίδια η Capcom άλλωστε, ουδέποτε προσπάθησε να κρύψει. Εξάλλου ένας από τους λόγους που ένιωσα κι εγώ ο ίδιος τις αναμνήσεις του SFII να ξυπνάνε εντονότερα από κάθε άλλη φορά, ήταν το γεγονός πως είδα όλα τα φιλαράκια μου μαζεμένα στην οθόνη επιλογής χαρακτήρων (Ryu, Ken, Dhalsim, Blanka, Chun-Li, E. Honda, Guile, Zangief, Vega, Balrog, Sagat και M. Bison). Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως λείπουν τα καινούρια πρόσωπα, με 4 ολοκαίνουριους μαχητές να κάνουν την εμφάνισή τους (Abel, C. Viper, El Fuerte, Rufus). Πιθανότατα να έφταιξε το γεγονός ότι θεωρούσα τους υπόλοιπους χαρακτήρες υπερβολικά οικείους, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο, ουδέποτε αισθάνθηκα πως οι νεόφερτοι ήρωες «κόλλησαν» επαρκώς με το υπόλοιπο καστ. Ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον να συνηθίσω την παρουσία τους και να μου φανούν έστω και λίγο πιο συμπαθείς. Από εκεί και πέρα, το βασικό γεγονός που κάνει την «οικιακή» έκδοση να ξεχωρίζει από την αντίστοιχη των arcades (όχι πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δούμε την τελευταία στην χώρα μας πάντως… εκτός αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, οπότε ας μας το πει…), είναι η ύπαρξη 9 ακόμα κρυφών χαρακτήρων, με τους περισσότερους από αυτούς να έχουν ματώσει τα ρούχα τους στα προηγούμενα μέλη της σειράς (Cammy, Fei Long, Sakura, Dan, Gen, Rose, Akuma), ενώ ξεχωριστή είναι η παρουσία για πρώτη φορά του περίφημου Gouken, του μυθικού δασκάλου των Ryu και Ken (ίσως σας λέει κάτι το όνομα… Sheng Long;). Τέλος, με λίγη παραπάνω προσπάθεια μπορείτε να κατορθώσετε να ξεκλειδώσετε ακόμα και τον Seth, τον τελικό κακό του παιχνιδιού, αν και στα χέρια μας δεν φαντάζει τόσο ισχυρός όσο όταν τον αντιμετωπίζαμε…