Sports Island DS

Τη mainstream-ιά του Wii Sports πολλοί εμίσησαν. Τις “πωλήσεις” του όμως και την αποδοχή που είχε, ουδείς. Και πώς να το κάνουν άλλωστε όταν μιλάμε για το πιο επιτυχημένο παιχνίδι όλων των εποχών ανεξαρτήτως πλατφόρμας! Ναι, ναι, ξέρω τι θα βγείτε οι αντί-Nintendo-ικοί να πείτε. Πως σε Αμερική-Ευρώπη συμπεριλαμβανόταν μέσα στο πακέτο της κονσόλας, οπότε εκτοξεύτηκαν αυτόματα τα νούμερα (εξ ου και τα εισαγωγικά μου στο “πωλήσεις”). Ειλικρινά όμως, πόσοι πιστεύετε ότι υπήρχε περίπτωση να αγοράσουν Wii και το Wii Sports να μην ήταν το πρώτο κιόλας παιχνίδι που θα αγόραζαν; Είναι να σαν να πηγαίνεις σε εστιατόριο και να μην τρως... Σαν να βγαίνεις βράδυ στο Newcastle και να μην μεθάς...

Κάπως έτσι σκέφτηκαν μάλλον και στη Hudson Soft (πάλαι πότε δημιουργό του θρυλικού Bomberman) και είπαν να εκμεταλλευτούν όσο μπορούν την τρέλα με τους όσο-δεν-πάει casual αθλητικούς “εξομοιωτές” (εδώ θέλω να πιστεύω πως τα εισαγωγικά δεν θέλουν εξήγηση), κυκλοφορώντας πριν από μια διετία ένα παιχνίδι ονόματι Deca Sports, το οποίο στην Ευρώπη μετονομάστηκε σε Sports Island. Δεν ξέρουμε αν πράγματι είναι δημοφιλή τα greeklish στην Ιαπωνία, αλλά όντως όπως άφηνε να εννοηθεί(;) ο τίτλος το παιχνίδι περιλάμβανε… deca(=10) sports, από μπάσκετ και ποδόσφαιρο, μέχρι καλλιτεχνικό πατινάζ και μπάντμιντον. Το παράδοξο ήταν πως παρόλο που οι κριτικοί το κατακεραύνωσαν, αυτό πούλησε τα κέρατά του, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει πέρσι μια συνέχεια του παιχνιδιού, η οποία περιλάμβανε “deca” διαφορετικά αθλήματα. Χωρίς να γνωρίζω, υποθέτω πως οι πωλήσεις δεν ήταν αντίστοιχες του πρώτου μέρους, αφού για φέτος η Hudson αποφάσισε να το γυρίσει στην έτερη πλατφόρμα της Nintendo, το DS.

Όπως επιτάσσει ο τίτλος, αλλά και η παράδοση της σειράς, περιέχονται “deca” αθλήματα, τα οποία –όπως κάθε άλλη φορά- είναι εντελώς καινούρια και δεν έχουν εμφανιστεί σε άλλο παιχνίδι της σειράς. Αυτή τη φορά, τα “αθλήματα” είναι τα: Μπρα-ντε-φερ, αναρρίχηση, σκοποβολή, πινγκ-πονγκ, ράγκμπι, έλκηθρο, γκολφ, sepak takraw (κάτι σαν ποδοβόλεϊ), πτώση με αλεξίπτωτο και… εχμ… πώς να το πω… εξομοιωτής μαζορέτας!

Όπως μπορείτε να φανταστείτε, πολλά από αυτά είναι αδιάφορα και δεν θα ασχοληθείτε μαζί τους πάνω από μια-δυο φορές για να τα δοκιμάσετε, ενώ το gameplay όλων έχει μικρότερο βάθος και από την παραλία της Λούτσας! Ακόμα και το ράγκμπι που είναι μάλλον από τα πιο υποφερτά κομμάτια της συλλογής και προσφερόταν για κάτι πιο πολύπλοκο, είναι τόσο απλοϊκό στην υλοποίησή του που η πολυπλοκότητά του θα μπορούσε κάλλιστα να συγκριθεί με αυτή ενός… game & watch! Εντάξει, είπαμε να είναι προσιτό σε όλους, αλλά όχι να καταντά και τόσο βαρετό. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που στο DS δεν υπάρχει και το ελαφρυντικό του πρωτοποριακού χειρισμού του Wii.

Α ναι, είπα τον χειρισμό και θυμήθηκα το πόσο τραγικός είναι σε ορισμένες περιπτώσεις. Ειδικά στα παιχνίδια που απαιτούν την χρήση της touch screen, είναι σχεδόν αδύνατο να δείτε τους αθλητές να κάνουν αυτό που θέλουν. Στο πινγκ-πονγκ για παράδειγμα –που κατά τ’άλλα, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω και συμπαθητικούλι- μου πήρε ώρες μέχρι να καταφέρω να τον στρίβω και πάλι, με πολύ lag-άρισμα. Ακόμα και στη σκοποβολή που πίστευα ότι ήταν υπερβολικά απλή υπόθεση για να τα σκατώσουν, πρέπει να “γρατζουνίσεις” την οθόνη για να πυροβολήσεις, με αποτέλεσμα όταν σου έρχονται δυο διαδοχικοί δίσκοι, να είναι σχεδόν αδύνατο να τους πετύχεις. Κατά τ’άλλα, το… “μαζορετίζειν” –όπως ίσως θα μαντέψατε- χρησιμοποιεί το ίδιο χιλιοπαιγμένο σύστημα του Elite Beat Agents, ενώ το πιο ενδιαφέρον ίσως άθλημα ήταν το γκολφ, αν και σίγουρα υπάρχουν πολύ καλύτερες υλοποιήσεις του αθλήματος, ακόμα και στο DS.

Να σημειώσω εδώ πως υπάρχουν κάποιες δυνατότητες customization, αφού μπορείτε να φτιάξετε τη δική σας εξαμελή ομάδα (υπάρχουν και οκτώ έτοιμες, φυσικά) και να αποφασίσετε από την ονομασία και τα χρώματά της, μέχρι τα ονόματα και την εμφάνιση κάθε παίκτη της. Μάλιστα υπάρχουν τρεις κατηγορίες “μεγέθους” (Small, Medium, Large), οι οποίες αντιστοιχούν σε ανάλογα χαρακτηριστικά (π.χ. οι μικρόσωμοι είναι πιο γρήγοροι, οι μεγαλόσωμοι πιο δυνατοί κ.λπ.).

Παράλληλα, υπάρχει η δυνατότητα να παίξετε “Open Match” (ένας απλός αγώνας στο άθλημα της αρεσκείας σας), “League” (πρωτάθλημα μέχρι έξι ομάδων σε όλα τα αγωνίσματα) και “Tournament” (τουρνουά σε ένα μόνο άθλημα). Το τελευταίο mode είναι το “Challenge”, το οποίο στην ουσία περιλαμβάνει ένα mini-game για κάθε άθλημα (εκτός από το έλκηθρο που έχει δυο) και για να είμαι ειλικρινής, ορισμένα αποτέλεσαν -κάπως- ευχάριστη αλλαγή μετά τη μετριότητα των κυρίως παιχνιδιών. Τέλος, υπάρχει δυνατότητα για multiplayer μέχρι και έξι παικτών, αν και αμφιβάλλω κατά πόσο θα είναι εύκολο να βρείτε έστω και έναν που να θέλει να παίξει αυτό το πράγμα…

Η αλήθεια είναι πως τα αξιόλογα αθλητικά παιχνίδια στο DS σπανίζουν, αλλά κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και όσο πολύ και αν θέλετε να αθληθείτε στην παλάμη σας (κάπως “σόκιν” ακούστηκε αυτό…), αποφύγετε το Sports Island. Αν ήταν μια φορά άθλιο στο Wii το Sports Island, τότε στο DS είναι… “deca”!