Spider-Man: Shattered Dimensions

Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες τους μήνες που πέρασα πέρσι στο Νεόκαστρο –και υποθέτω θα επαναληφθεί και από την άλλη βδομάδα που θα επανέλθω- ήταν να επισκέπτομαι δυο κεντρικά κομιξάδικα, αυστηρά με λιγότερο από £10-20, για ευνόητους λόγους. Ουσιαστικά εκεί ήταν που άλλαξα την άποψή μου για τα reboots και τα εναλλακτικά σύμπαντα γνωστών ηρώων, τα οποία μέχρι τότε δεν τα είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη. Θυμάμαι πως όταν πριν μερικά χρόνια είχα αρχίσει να διαβάζω τα πρώτα τεύχη της Ultimate εκδοχής του Spider-Man (σε μετάφραση νυν αρχισυντάκτη μεγάλου εγχώριου site για videogames!), μου φαινόντουσαν όλα πολύ ξένα σε σχέση με τα όσα θεωρούσα ως δεδομένα γύρω από το σύμπαν του κυανέρυθρου υπερήρωα. Για αυτό είναι αλήθεια πως είδα με μια κάποια δυσπιστία την ανακοίνωση της κυκλοφορίας ενός παιχνιδιού που θα πραγματεύεται κάποιες από τις ουκ ολίγες διαφορετικές περσόνες του Ανθρώπου-Αράχνη.

Από την άλλη όμως, το είδα –όπως φαντάζομαι και η ίδια η Activision- ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπει λίγη περισσότερη ποικιλία στα κλασικά παιχνίδια του Spidey που επικεντρώνονται συνήθως υπερβολικά στις α λα Ταρζάν εναέριες βόλτες του στους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης, αλλά με λιγότερη και άλλα με περισσότερη επιτυχία.

Αρχικά, η ιστορία ξεκινά στο παραδοσιακό σύμπαν του κλασικού «φιλικού Spider-Man της γειτονιάς σας» (δεν ακούγεται τόσο καλό στα Ελληνικά, ρε γαμώτο!), το Amazing σύμπαν. Εκεί, σε μια αποστολή ρουτίνας(;), ο Spidey καταφέρνει να αποτρέψει τον Mysterio από το να κλέψει μια μαγική πλάκα, με δυνάμεις ικανές να μετατρέψουν σε πανίσχυρες απειλές τους «κακούς» που θα την αγγίξουν. Για να το καταφέρει όμως αυτό, αναγκάζεται να σπάσει την πλάκα, τα κομμάτια της οποίας σκορπίζονται σε τέσσερις διαφορετικές διαστάσεις. Για καλή μας τύχη όμως, εμφανίζεται η Madame Web η οποία εξηγεί στον φίλο μας την κατάσταση, αλλά και το γεγονός ότι καθεμιά από τις υπόλοιπες τρεις διαστάσεις έχει τη δική της εκδοχή του Ανθρώπου-Αράχνη, οπότε η ελπίδα να ανακτηθούν τα χαμένα κομμάτια της πλάκας, κάθε άλλο παρά έχει χαθεί.

Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι πως πέρα από διαφορετική εμφάνιση, κάθε διάσταση έχει και αρκετά ξεχωριστό gameplay. Το Amazing σύμπαν, φέρνει περισσότερο στα κλασικά παιχνίδια της σειράς, αφού βασίζεται κυρίως στη χρήση του ιστού, χωρίς όμως να λείπουν και οι όποιες μάχες. Το εναλλακτικό παρόν του Ultimate δεν έχει ως πρωταγωνιστή τον παραδοσιακό Spidey –αφού έτσι δεν θα είχε ουσιαστικές διαφορές με την Amazing εκδοχή του- αλλά τον φίλο μας, αφού (τον) έχει βρει το συμβιωτικό κουστούμι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως το να μετατρέπει τα χέρια του σε τεράστια πλοκάμια και το απαραίτητο Rage Mode, αλλά ώρες-ώρες να μην μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Ταξιδεύοντας μερικά χρόνια μπροστά, σε ένα πιθανό μέλλον του 2099, το οποίο για τους μη γνωρίζοντες θυμίζει μια…  εντελώς ψυχεδελική εκδοχή του Blade Runner, οι δυνάμεις του εκεί (ή μάλλον, «του τότε») Spider-Man, φέρνουν περισσότερο σε Iron Man, αφού υπάρχουν μέχρι και κατακόρυφα flight sequences, ενώ έχει και το Accelerated Vision, μια λειτουργία τύπου Bullet-Time.

Τέλος, το παρελθοντικό Noir είναι συνάμα το πιο διαφορετικό, αλλά και μάλλον το πιο αδύναμο από όλα. Ίσως σε αυτό να φταίει και το γεγονός ότι δεν πολυτρελαίνομαι για stealth ο οποίος εδώ είναι ο βασικός τρόπος προσέγγισης. Το σύστημά του θυμίζει αρκετά τα αντίστοιχα κομμάτια του Batman: Arkham Asylum, από τα κατακόρυφα takedowns (αν και δεν είναι τα μόνο που υπάρχουν), μέχρι το γεγονός ότι αν σας ανακαλύψουν, μπορείτε ξανά με το πάτημα ενός κουμπιού να κρεμαστείτε από κάποιο ψηλό σημείο, και κάποια στιγμή θα σας χάσουν. Πολλή μαυρίλα πάντως (ειδικά όταν είστε κρυμμένος στις σκιές, που εκεί θα είστε όλη την ώρα, όλα γίνονται ασπρόμαυρα), σε σημείο που να μη διακρίνεις σχεδόν τίποτα την περισσότερη ώρα.

Ευτυχώς, για να αντιμετωπίσετε την τελευταία λεπτομέρεια, τόσο ο Noir όσο και όλες οι υπόλοιπες εκδοχές του φίλου μας, μπορούν ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιήσουν την Spider-Sense, το οποίο όπως μπορείτε να μαντέψετε, φέρνει αρκετά στην αντίστοιχη λειτουργία του Batman στο Arkham Asylum, τόσο από πλευράς χρησιμότητας όσο και συχνότητας με την οποία θα τη χρησιμοποιείτε (καταλαβαίνετε λοιπόν πως πάλι την περισσότερη ώρα δεν θα μπορείτε να θαυμάσετε τα γραφικά).