Space Invaders Extreme 2

Ποιος θα μου το έλεγε πριν από καμιά 25αριά χρόνια, ότι κάποτε θα έγραφα την κριτική του νεότερου Space Invaders και μάλιστα ότι θα τη διάβαζαν και άλλοι εκτός από μένα! (Χάρη, τουλάχιστον εσύ το διαβάζεις, έτσι; Κάνε edit γιατί αλλιώς δεν σε πιστεύω…) Το πόσο σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε το πρώτο Space Invaders στην ενασχόλησή μου με τον χώρο είναι κάτι για το οποίο θα χρειαστεί σελίδες για να το γράψω… για την ακρίβεια… δυο! Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί με πιάνει ένα δέος και μόνο που μπορώ να ξαναπαίξω μια καινούρια υλοποίηση της συγκεκριμένης “σειράς”, έστω και αν δεν πρόκειται για sequel με την παραδοσιακή έννοια του όρου, παρά περισσότερο για sequel του άκρως επιτυχημένου περσινού remake.

“Party like it’s… 1979!”

Είμαι σίγουρος πως οι πιο σκεπτικιστές της παρέας θα έχετε αρχίσει να αναρωτιέστε “τι μπορεί να μας προσφέρει εν έτει 2009 μια ακόμα αναβίωση του Space Invaders;”. Καταρχάς και μόνο από τη συγκεκριμένη σκέψη, μπορώ να το θεωρήσω ως δεδομένο πως δεν είχατε καμία επαφή ίσως ούτε καν ακούσει το περσινό Space Invaders Extreme που είχε κυκλοφορήσει με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 ετών από την πρώτη εμφάνιση του κλασικού SI. Γιατί αν το είχατε δει σε κάποια από τις τρεις εκδόσεις του (DS, PSP, XBLA –κατά προτίμηση στην πρώτη) θα βλέπατε κι εσείς όπως και ο γράφων ότι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για το πώς πρέπει να γίνεται ένα remake με σεβασμό στο αρχικό παιχνίδι.

Για εσάς λοιπόν, αξίζει να κάνω έστω και μια μικρή αναφορά στο πρώτο Space Invaders Extreme, που κυκλοφόρησε το 2008. Άλλωστε και το δεύτερο μέρος διατηρεί τα περισσότερα από τα στοιχεία εκείνα που το βοήθησαν να ξεχωρίσει στον ορυμαγδό από αναβιώσεις ιστορικών παιχνιδιών που ήταν πιο μέτριες και από τις αντίστοιχες γερασμένων ροκ συγκροτημάτων. Καταρχάς κράτησε σχεδόν αναλλοίωτο το βασικό μηχανισμό του gameplay του προπάππου του, όσο απλοϊκός και αν ήταν αυτός: Τι και αν βρισκόμαστε 31 χρόνια αργότερα, έχουμε όλοι (από δυο τουλάχιστον) κινητά τηλέφωνα, (ασύρματο) ίντερνετ και εγώ δεν ξέρω τι άλλο; Τρία κουμπιά αρκούν για να παίξετε ολόκληρο το παιχνίδι. Ω ναι, μόλις τρία: Δεξιά, αριστερά και fire! Τόσο απλό και όμως τόσο εθιστικό. Βέβαια, σε αντίθεση με το αυθεντικό παιχνίδι, στο SIE δεν σε ενδιέφερε απλώς να εξοντώσεις τους εξωγήινους, αλλά κατά προτίμηση και με συγκεκριμένη σειρά ώστε να κερδίσεις όσο το δυνατόν περισσότερους πόντους, γιατί κακά τα ψέματα… για ένα high score ζούμε σε αυτή την άτιμη την κοινωνία!

Αυτή λοιπόν είναι η βασική ιδέα και του δεύτερου μέρους της αναγέννησης του κλασσικότατου παιχνιδιού της Taito. Όσο και αν το δάχτυλό σας σάς τρώει να πυροβολήσετε όλα τα στραβομουτσουνιάρικα πιξελιασμένα εξωγηινάκια, καλό θα ήταν να προσέχετε για να έχετε (…πόντους και bonus!). Οι εχθροί σας λοιπόν έρχονται σε διάφορες αποχρώσεις, όπως μπλε, πράσινοι, κόκκινοι, άσπροι, μαύροι, χρυσοί, μέχρι και σε ροζάκι έχουμε! Αυτό που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας είναι πως αν εξοντώσετε τέσσερις εχθρούς του ιδίου χρώματος συνεχόμενα (για τα περισσότερα χρώματα, τουλάχιστον) τότε αυτοί αφήνουν να πέσει το σχετικό bonus. π.χ. το μπλε είναι μια δέσμη λέιζερ, το κόκκινο βόμβες, το πράσινο πολλαπλές σφαίρες, το μαύρο ασπίδα κ.λπ. το οποίο διαρκεί για λίγα δευτερόλεπτα.

Αυτό όμως δεν είναι παρά μια από τις λεπτομέρειες που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας (ή έστω στα μάτια σας… δεν νομίζω να προλαβαίνετε να τα συγχρονίσετε, εξάλλου!). Πρώτα από όλα, με το που αδειάζει η κάτω οθόνη από εχθρούς ξαναγεμίζει στιγμιαία με νέα εξωγηινάκια σε νέα χρώματα και σχηματισμούς. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει να ρίχνετε κλεφτές ματιές και στην πάνω οθόνη στην οποία σουλατσάρουν οι βασικοί εχθροί κάθε γύρου. Δυο είναι οι μοναδικές εξαιρέσεις: Η πρώτη είναι το bingo round όπου 9 δίχρωμα τετράγωνα περιμένουν από εσάς να κάνετε “τρίλιζα” για να πάτε σε έναν ειδικό bonus γύρο, κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο από το να γράφετε απλώς “O” και “X”: π.χ. για να ανάψετε το τετράγωνο που είναι μπλε με κόκκινο εσωτερικά (εντελώς τυχαία τα χρώματα, δεν έχει καμία απολύτως σημασία το ότι είμαι οπαδός του Πανιωνίου…) θα πρέπει να σκοτώσετε συνεχόμενα τέσσερις μπλε και αμέσως μετά τέσσερις κόκκινους εχθρούς (τουλάχιστον οι άσπροι είναι ουδέτεροι οπότε δεν διακόπτουν το σερί σας). Η δεύτερη εξαίρεση είναι η άλλη διαφορά σε σχέση με το περσινό παιχνίδι, η οποία δεν είναι άλλη από τα boss fights. Αν και δεν έχει άμεση σχέση με το πρωτότυπο, αποτελεί μια ομολογουμένως ευχάριστη εναλλαγή στο gameplay και σηματοδοτεί το τέλος κάθε επιπέδου.