Sonic Colours

Δεν το ήθελα με τίποτα να το αναλάβω το review του Sonic Colours (σ.σ: δεν θα μου πήγαινε καρδιά να γράψω «Sonic Colors» όντας σε βρετανικό έδαφος κι ας το εκλαμβάνει ως ορθογραφικό λάθος το MS Word γιατί έχω εγκατεστημένο το αμερικάνικο λεξικό…). Όχι για να μην μολυνθώ από τα υπερηχητικά μπλε μιάσματα και απωλέσω την ταυτότητα του ορθού Nintendo fanboy. Άλλωστε πλέον, η Nintendo και τα μηχανήματά της έχουν αποτελέσει το ασφαλέστερο καταφύγιο για τον κυανό ακανθόχοιρο, όσο σουρεαλιστικό και αν ακούγεται αυτό σε εμάς τους gamers μιας κάποιας ηλικίας. Ο λόγος λοιπόν που αναφώνησα «απελθέτω απ'εμού τον σκαντζόχοιρο ετούτο», ήταν γιατί ήξερα πως ό,τι και αν έλεγα, θα με περίμεναν στη γωνία με τα αγκάθια σηκωμένα τα Sonic fanboys, πράγμα όχι απαραιτήτως άδικο, για κάποιον που έχει χαρακτηρίσει τα Sonic (και συνεχίζω φυσικά να το πιστεύω ακράδαντα, αλλά δεν είναι της παρούσης) ως «το πιο υπερτιμημένο franchise όλων των εποχών^™»). Από τη στιγμή λοιπόν που δεν κατάφερα να το αποφύγω, ένα ήταν το μοναδικό πράγμα που ευχόμουν: Να μην είναι κακό παιχνίδι! Γιατί φίλοι μου, άπαξ και είναι κακό, όσο διεξοδικά και να αναλύσω και να τεκμηριώσω τα προβλήματά του, άντε να με πιστέψει ο εκάστοτε Sonic fanboy ότι θέλω απλώς να τον γλιτώσω από μια πατάτα με αγκάθια. Κάπως έτσι θυμάμαι την είχα πατήσει και πριν από 5-6 χρόνια, όταν ο Χαρηκλάδης μου είχε αναθέσει το review του Shadow the Hedgehog για το PlayOn! Το έθαψα, κάποιοι αναγνώστες νόμιζαν ότι μιλά ο μουστακαλής μανιταροφάγος υδραυλικός που κρύβεται μέσα μου και αντί να πάρουν εμένα στα σοβαρά, πήραν το παιχνίδι με αποτέλεσμα να κλαίνε τα λεφτά που έδωσαν για εκείνο το έκτρωμα. Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί θέλω το Sonic Colours να αποδειχθεί καλό παιχνίδι, ακόμα περισσότερο κι από τον ίδιο τον Yuji Naka…

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, σχεδόν όλες οι άνω του μετρίου εμφανίσεις του κυανού ακανθόχοιρου την τελευταία δεκαετία, έλαβαν χώρα σε μηχανήματα της κάποτε μισητής αντιπάλου και δη στις φορητές κονσόλες της. Κοινό γνώρισμα όλων αυτών –τόσο για τα Sonic Advance του GBA όσο και για τα Sonic Rush του DS- είναι ότι αναπτύχθηκαν από την Dimps, οπότε το γεγονός ότι η εταιρεία με έδρα την Οσάκα είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας και την φορητή έκδοση του Sonic Colours ήταν εξ αρχής καλό σημάδι. Από την άλλη, οφείλω να ομολογήσω ότι στην προκειμένη περίπτωση η ανάμιξη της Dimps έδρασε ως δίκοπο μαχαίρι. Βλέπετε, μπορεί από τη μια αυτό να σήμαινε ότι είχαμε περισσότερες πιθανότητες να δούμε έναν αξιόλογο τίτλο, αλλά ταυτόχρονα ήταν ψιλοαναμενόμενο η γιαπωνέζικη εταιρεία να μείνει προσκολλημένη στην ασφαλή, δοκιμασμένη συνταγή των δυο συμπαθητικών Sonic Rush και να μην πάρει κάποιο ουσιαστικό καινοτομικό ρίσκο, παρότι επρόκειτο –θεωρητικά, τουλάχιστον- για εντελώς διαφορετική σειρά. Όπως αποδείχθηκε τελικά, αυτό ήταν κάτι που πράγματι συνέβη, αφού αν κάποιος κάτοχος των δυο έτερων Sonic-οπαίχνιδων της Dimps για το DS (Sonic Rush και Sonic Rush Adventure) έπαιζε το Sonic Colours χωρίς να γνωρίζει τον τίτλο του, θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρήσει πως πρόκειται για ενδεχόμενο Sonic Rush 3.

Φυσικά, αυτό έχει και τα θετικά του, όπως ξαναείπα: Παραδοσιακό δισδιάστατο gameplay σε φρενήρεις ρυθμούς, αρκετά συμπαθητικό –και με ποικιλία, παραδόξως- level design, έξυπνη χρήση αμφότερων των οθονών, bonus stages που φέρνουν στο νου τα αντίστοιχα 3D επίπεδα των κλασικών Sonic (μόνο που τότε δεν χειριζόσασταν τον Sonic με stylus, προφανώς), δευτερεύουσες Missions με συγκεκριμένα objectives, μέχρι και ενδιαφέροντα και αγωνιώδη boss fights είχε το μενού. Γενικά θα μπορούσα να πω πως πρόκειται για ένα παιχνίδι που θύμιζε παλιές καλές εποχές, αλλά ταυτόχρονα είχε και σύγχρονα στοιχεία στο gameplay που φώναζαν ότι δεν πρόκειται για τίτλο 20ετίας. Η άλλη πλευρά του νομίσματος βέβαια, λέει ότι δεν έλειψαν και τα στοιχεία που με έκαναν να σιχαίνομαι στα Sonic, όπως το ότι σε πολλά σημεία η πίστα απλώς προχωρά μόνη της κάτω από τα κόκκινα «σπορτέξ» σου αυτοματοποιημένα χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα ή ότι πρέπει να έχεις τα αντανακλαστικά του Flash για να πάρεις χαμπάρι τους εχθρούς σου χωρίς μπόλικο trial & error...

Αν υπάρχει κάποιο στοιχείο στο gameplay το οποίο δικαιολογεί τον τίτλο του παιχνιδιού και ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα sequel των δυο Sonic Rush, είναι τα πολύχρωμα εξωγήινα πλασματάκια που αποτελούν το κεντρικό θέμα της ιστορίας. Πιο συγκεκριμένα, τα λεγόμενα Wisps είναι εξωγήινα πλάσματα τα οποία απήγαγε ο Dr. Eggman (ή Robotnik, όπως τον μάθαμε κάποτε εμείς οι παλιοί) για να τα χρησιμοποιήσει ως… πηγή ενέργειας για το υπερσύγχρονο λούνα παρκ που έχτισε (WTF, dude, δεν σου έχει μιλήσει κανείς για τα φωτοβολταϊκά πάρκα;). Φυσικά, με το που το μαθαίνει αυτό ο Sonic, ως καλός και αγκαθωτός Σαμαρείτης που είναι, άλλο που δεν ήθελε να ξαναπιάσει στο κυνήγι τον Dr. Eggman, οπότε ξεκινά να σώσει τα κακόμοιρα τα λαμπιόνια χασαποταβέρν… εχμ… τα πολύχρωμα εξωγηινάκια. Στον δρόμο όμως, πολλά από αυτά τα εξωγηινάκια τον βοηθούν δανείζοντάς του τις υπερδυνάμεις τους και ω, του θαύματος, ο Sonic αποκτά επιτέλους φυσιολογικά και πολυάριθμα power-ups, όπως σχεδόν κάθε ήρωας platform τα τελευταία 25 χρόνια (sorry, αλλά δεν άντεξα!)…