Shrek Forever After

Πολύ «ανήλικη» ήταν για μένα η τελευταία βδομάδα και παρόλο που είμαι ο τελευταίος που θα κρίνω την ποιότητα των παιχνιδιών με βάση το τι μου λέει η κυρα-Πέγκυ (aka PEGI), οφείλω να ομολογήσω πως απόψε το βράδυ, θα πάω να ξεκοιλιάσω τα ξαδέρφια των τριών γουρουνακίων στο Red Dead Redemption για να έρθω στα ίσα μου. Πάντως, πρέπει να παραδεχτώ πως είδα όλη την πιθανή ποιοτική γκάμα των παιχνιδιών του είδους: Από τη μια, μια –μάλλον αναπάντεχη- ευχάριστη έκπληξη που μου έδειξε ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ελπίζουμε ότι και τα καταφρονεμένα είδη, όπως είναι τα cartoon movie tie-ins, μπορούν να αλλάξουν, όπως ο Πινόκιο άλλαξε από ξύλινη μαριονέτα σε πραγματικό παιδί, το ασχημόπαπο σε κύκνο ή ο βάτραχος σε πρίγκιπα, για τους ΑΕΚτζήδες φίλους μας. Αμέσως μετά, είδα ένα αξιόλογο μεν, χιλιοπαιγμένο δε sequel γνωστού και αγαπητού franchise, κάτι σαν να σου ξαναδιηγείται για 1315η φορά η γιαγιά σου την Κοκκινοσκουφίτσα. Ε, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι το μόνο που μου έμενε ήταν ένας τίτλος που θα μου άφηνε πιο πικρή γεύση κι από το μήλο της Χιονάτης…

Με τον Shrek να αποτελεί μάλλον το πιο επιτυχημένο περιουσιακό στοιχείο της Dreamworks, η Activision που έχει τα δικαιώματα, πίστεψε πως βρήκε την κότα με τα χρυσά αβγά (επτά αναφορές σε παραμύθια –σαν τους νάνους ή τα κατσικάκια- μέσα σε μιάμιση παράγραφο; Είμαι καλός, τελικά! Σε αντίθεση με τη μητριά της Σταχτοπούτας…). Άρχισε λοιπόν να κυκλοφορεί αβέρτα spin-offs τα οποία θεώρησαν ότι θα πετύχουν μόνο και μόνο επειδή αντέγραφαν ξεδιάντροπα την επιτυχημένη φόρμουλα αντίστοιχων Mario-παίχνιδων: Shrek Super Party = Mario Party, Shrek SuperSlam = Super Smash Bros., Shrek Smash n’ Crash Racing = Mario Kart. Και ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία; Ότι αυτές οι μετριότατες αντιγραφές ήταν τα καλύτερα παιχνίδια με πρωταγωνιστή το συμπαθέστατο ogre (δεν πιστεύω Χάρη να θες να το μεταφράσω κι αυτό στα ελληνικά;), αφού τα παιχνίδια των τριών ταινιών ήταν ακόμα μεγαλύτερες αρπαχτές. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως πιο πιθανό θα ήταν να βρει το δρόμο του ο Κοντορεβυθούλης ή ο Χάνσελ και η Γκρέτελ, παρά τα Shrek-οπαίχνιδα.

Από τη στιγμή λοιπόν που το Shrek Forever After είναι εμπνευσμένο από την τέταρτη –και τελευταία, υποτίθεται- ταινία της σειράς, καταλαβαίνετε ότι προσπαθεί να ακολουθήσει το σενάριό της, οπότε αν σκοπεύετε να τη δείτε, καλύτερα να προτιμήσετε να μην παίξετε το παιχνίδι πριν την παρακολουθήσετε και spoiler-ιαστείτε (βασικά, εγώ θα σας πρότεινα να μην το παίξετε ούτε μετά, αλλά τέλος πάντων). Σε γενικές γραμμές (ό,τι δηλαδή θα έχετε ήδη μάθει πέφτοντας πάνω στο τρέιλερ και στο σινεμά), ο Shrek έχει βαρεθεί την αριστοκρατική ζωή και το γεγονός ότι είναι σελέμπριτης και εύχεται να γυρνούσε πίσω στην εποχή που ήταν ένα πτωχό πλην τίμιο ogre που κανείς δεν αγαπούσε. Ο διαβολικός Rumpelstiltskin πραγματοποιεί την ευχή του, αλλά με το δικό του σατανικό τρόπο, με αποτέλεσμα να τον μεταφέρει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου κανείς από τους φίλους του δεν τον γνωρίζει, η Fiona αντί για πριγκίπισσα είναι πολέμαρχος, ο Puss-in-Boots είναι πιο χοντρός κι από μένα όταν δεν παίζω μπάσκετ και ο λαός τον τρέμει και θέλει να τον σκοτώσει.

Η ειρωνεία, είναι πως παρόλο που η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Shrek, υπάρχει περίπτωση οι τριγύρω χαρακτήρες να σας απευθύνονται ως Shrek, αλλά εσείς να έχετε τη μορφή της Fiona, του Donkey ή του Puss-in-Boots, κάτι που είναι λιγάκι σουρεάλ, όπως και να το κάνουμε. Η ποιητική αυτή αδεία οφείλεται στο ότι το βασικό χαρακτηριστικό του gameplay έχει να κάνει με τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά κάθε χαρακτήρα: Ο χεροδύναμος Shrek μπορεί να μετακινήσει βαριά αντικείμενα, η πυρομανής Fiona να ανατινάξει πράματα, ο AntonioBanderas χοντρο-Puss να σκαρφαλώσει σε τοίχους και ο κυρ-Μέντιος να κλωτσά πράγματα με τα πίσω του πόδια.