Shin Megami Tensei: Persona

Ομολογώ πως η σχέση μου με την σειρά Persona, “παρακλάδι” των παιχνιδιών Shin Megami Tensei, δεν είναι η πρέπουσα ώστε να δηλώνω φαν της. Αν και ασχολήθηκα λιγάκι με το Devil Survivor για DS το καλοκαίρι, το οποίο μου άρεσε πολύ, αυτό ουσιαστικά δεν είναι παρά ένα spin off. Με τα τόσα καλά που άκουσα για τα τελευταία Persona που κυκλοφόρησαν στo PS2, αποφάσισα να δοκιμάσω το πρώτο της σειράς, το οποίο η Atlus επανακυκλοφόρησε για PSP. Αξίζει της προσοχής σας ή έπρεπε να παραμείνει στο αρχαιολογικό μουσείο του gaming από όπου προήλθε;

Χτυποκάρδια στο St. Hermelin

Η ιστορία ξεκινά σε ένα σχολείο της Ιαπωνίας. Μια ομάδα μαθητών του λυκείου St. Hermelin, αποφασίζει μεταξύ σοβαρού και αστείου να κάνουν μια τελετή η οποία υποτίθεται πως καλεί μία άλλη όψη του χαρακτήρα τους. Η τελετή φαίνεται να πετυχαίνει αλλά πριν καλά-καλά καταλάβουν τι συμβαίνει, μία άγνωστη δύναμη τους ρίχνει αναίσθητους. Σε αυτή την κατάσταση, ένα άτομο, ο Philemon, τους καλεί και προσφέρει στον καθένα από ένα Persona. Όταν ξυπνάνε αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιοι έχουν αλλάξει αλλά και ότι ολόκληρη η περιοχή έχει αποκλειστεί από ένα αόρατο πεδίο και έχει γεμίσει δαίμονες. Υπαίτιος για όλα αυτά φαίνεται να είναι η SEBEC, μια εταιρεία που τον τελευταίο καιρό πειραματιζόταν με τα ταξίδια σε παράλληλες διαστάσεις. Το βάρος της σωτηρίας της πόλης, αλλά και του κόσμου, βρίσκεται στα χέρια του ήρωά μας και των φίλων του. Καλογραμμένο γενικά το σενάριο, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά χρειάζεται αρκετή ενασχόληση με το παιχνίδι για να αρχίσει πραγματικά να παίρνει μπρος.

Mαζί με την κεντρική ιστορία μπορούμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και με μια προαιρετική που μάλιστα έλειπε από την αγγλική έκδοση για το πρώτο Playstation. Στο Snow Queen quest, οι ήρωές μας ανακαλύπτουν μια μάσκα στο σχολείο και την παραδίδουν στην καθηγήτριά τους. Δοκιμάζοντάς την αυτή κυριεύεται από το πνεύμα της Snow Queen και το σχολείο αλλάζει μορφή, με τέσσερις πύργους να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά του. Νιώθοντας υπεύθυνοι για αυτό, οι πρωταγωνιστές αναλαμβάνουν να λύσουν το πρόβλημα και το μυστήριο πίσω από την μάσκα. Αν και προαιρετικό αυτό το σενάριο, αν το ολοκληρώσουμε η κεντρική ιστορία αλλάζει αρκετά δίνοντάς μας λόγο να επιστρέψουμε για δεύτερο playthrough.

Random encounter και άγιος ο Θεός

Η έκδοση για PSP του Persona είναι ουσιαστικά επανέκδοση του αρχικού τίτλου για Playstation που κυκλοφόρησε πριν σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Αν και δέχτηκε μερικές βελτιώσεις ουσιαστικά παραμένει το ίδιο με την γιαπωνέζικη έκδοση του τίτλου όταν αυτή πρωτοκυκλοφόρησε το 1996. Αν και οι μηχανισμοί του είναι αρκετά πρωτότυποι ακόμα και στις μέρες μας, είναι ιδιαίτερα απαρχαιωμένοι και σίγουρα έχριζαν αναβάθμισης. Το βάρος που δίνεται στις μάχες είναι απλά εξωπραγματικό. Κυριολεκτικά κάθε τρία δευτερόλεπτα πέφτουμε πάνω σε random encounter κάτι που πολύ γρήγορα γίνεται κουραστικό. Στα λίγα δευτερόλεπτα που δεν βρισκόμαστε σε μάχη, προσπαθούμε να βρούμε τον δρόμο μας στα διάφορα dungeons. Αν και κάθε ένα από αυτά έχει διαφορετική εμφάνιση, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι κινούμαστε σε πανομοιότυπους διαδρόμους προσπαθώντας να βρούμε τον δρόμο μας, σταματώντας κάθε μερικά δευτερόλεπτα για να πολεμήσουμε τέρατα. Είναι μια συνταγή που παραμένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκεια του τίτλου και το μόνο που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό είναι το ιδιαίτερο σύστημα μάχης που διαθέτει το παιχνίδι.