Saints Row 2

- Άσε φίλε, αγόρασα τις προάλλες το GTA IV και έχω “λιώσει”!

- Άντε ρε συ, τι λέει, καλό;

- Πού να στα λέω, απίστευτα ρεαλιστικό. Η Liberty City μοιάζει πιο αληθινή κι από… τον Άγιο Ελευθέριο. Έχει μέχρι και μαγαζιά που πηγαίνεις και παρακολουθείς νούμερα stand-up comedy από πραγματικούς ηθοποιούς, ενώ στο ραδιόφωνο έχει για DJs από αυτή την κοντοστούπα την Ουκρανή που είχαν λυσσάξει τα μεσημεριανά ότι άρπαξε τη Eurovision από τον “Σάκη μας” πριν κάτι χρόνια, μέχρι τον… Iggy Pop!

- Άντε ρε, σοβαρά; Να φανταστώ πως πάλι θα έχει πόλεμους συμμοριών, drive-bys και τα συναφή για να πωρωθούμε όπως στο San Andreas;

- Ε; Εεε… όχι, για έναν Σέρβο μετανάστη μιλάει και το δράμα που έζησε στον εμφύλιο πόλεμο… Αλλά φίλε είναι φοβερό, μπορείς μέχρι και να σερφάρεις στο ίντερνετ ή να κάτσεις στο σπίτι σου και να βλέπεις τηλεόραση με τις ώρ…

- Τι πράγμα; Να βλέπω τηλεόραση; Μήπως να φορέσω και τα γούνινα παντοφλάκια μου και να πάρω και μια κούπα ζεστό γάλα για συνοδευτικό; Grand Theft Auto θέλω να παίξω, όχι… Sims! Να ξεδώσω λιγάκι… να καταστρέψω, να χαβαλεδιάσω, να το παίξω τρελός!

- Ώχου, δεν τρώγεσαι με τίποτα, βρε αδερφάκι μου! Τι να σου πω τότε, πήγαινε παίξε κανένα… Saints Row 2!

“Βίοι Αγίων” ή μήπως… “Βία Αγίων”;

Πριν διαβάσετε το review, σκεφτείτε ποιον από τους δυο τύπους του εισαγωγικού διαλόγου θεωρείτε πιο κοντά στις προτιμήσεις σας; Τον πρώτο, ο οποίος ενθουσιάστηκε από τη ρεαλιστική στροφή που πήρε η διάσημη σειρά της Rockstar ή το δεύτερο που νοσταλγεί τις λιγότερο σοβαροφανείς εποχές του Vice City και του San Andreas; Αν ανήκετε στην τελευταία κατηγορία και το GTA IV σας φάνηκε αληθοφανές μέχρι βαρεμάρας, τότε ίσως είναι προτιμότερο να κατευθυνθείτε προς κάποια από τις… πορτοκαλιές που βγάζουν ακόμα πορτοκάλια. Ένας από τους αμέτρητους κλώνους του αμφιλεγόμενου franchise της R* λοιπόν, ήταν και το Saints Row το οποίο είχε κυκλοφορήσει αποκλειστικά για το Xbox 360 το 2006 και παρόλο που ήταν αν μη τι άλλο αξιοπρεπές δεν έδειχνε να έχει κάτι παραπάνω να προσφέρει από το GTA. Για καλή τύχη της Volition όμως, η Rockstar αν και προπορευόταν αρκετά, θέλησε να στρίψει σε διαφορετικό στενό με το GTA IV, αφήνοντας άδειο το δρόμο για το Saints Row. Για καλή τύχη δική μας τώρα, η Volition αποφάσισε να επεκτείνει την πελατεία της στους κατόχους PS3 και PC και κυρίως, να μας παρουσιάσει ένα παιχνίδι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως κάτι παραπάνω από ένα απλό “GTA-wannabe”.

Σε περίπτωση που είχατε την τύχη να ασχοληθείτε με το πρώτο μέρος, θα χαρείτε να μάθετε πως υπάρχουν άπειρες αναφορές σε πρόσωπα και γεγονότα του Saints Row, ακόμα και σε άτομα που τα θεωρούσατε νεκρά ή και που… πράγματι είχαν  περάσει στον άλλο κόσμο! Αν πάλι έχετε μόνο PC ή PS3 ή απλώς εκείνη την περίοδο ήσασταν πολύ απασχολημένοι προσπαθώντας ακόμα να πιάσετε το 100% στο San Andreas για να ασχοληθείτε με άλλα παιχνίδια του είδους, τότε κι εσείς θα χαρείτε να μάθετε πως η ιστορία κάνει ουσιαστικά ένα… “soft reset”, ώστε να μη νιώθετε εντελώς “χαμένοι στη μετάβαση”. Αναλυτικότερα, ο παντελώς ανώνυμος ήρωάς μας, ξυπνά μετά από κώμα πενταετίας (ένα ασήμαντο κουσούρι που του έμεινε από το “εκρηκτικό” θαλάσσιο πάρτι στο φινάλε του πρώτου μέρους) στο νοσοκομείο της φυλακής (η αλήθεια είναι πως όντας σε κώμα, ήταν λίγο δύσκολο να αντισταθεί της σύλληψής του). Μια από τις εμφανείς διαφορές του με το GTA, είναι πως και στο πρώτο μέρος μπορείτε να επεξεργαστείτε κατά βούληση την εμφάνιση του χαρακτήρα σας, μόνο που ειδικά στο δεύτερο μέρος μπορείτε να τον φτιάξετε πραγματικά όπως εσείς θέλετε. Για να καταλάβετε, αρχικά είχα “δώσει πνοή” σε μια ηλικιωμένη Ασιάτισσα παχύσαρκη τραβεστί, με τρικολόρ μαλλί, make-up που θα έκανε τους Kiss να… ασπρίσουν κι άλλο από την ντροπή τους και φωνή νταλικέρη με βρογχίτιδα(!) (μπορείτε να τη θαυμάσετε στην παραπάνω εικόνα), αλλά σκεπτόμενος πως αν πρέπει να την αντικρίζω πάνω από δέκα λεπτά θα χρειάζομαι και μια λεκάνη δίπλα μου για να ξερνάω, έφτιαξα κάτι πιο μετριοπαθές (έναν κλώνο του εαυτού μου, δηλαδή με την μπασκετική στολή του Πανιωνίου!). Α ναι, ξέχασα να το αναφέρω πως εδώ ο ανώνυμος ήρωας (ή ηρωίδα… ή ο,τιδήποτε άλλο θέλετε τέλος πάντων!) δεν είναι πλέον και αμίλητος και γενικά είναι ορισμένες φορές αξιοθαύμαστο το πώς έχουν καταφέρει να τον/την/το τοποθετήσουν τόσο καλά μέσα στην ιστορία, τα cut-scenes ή τους διαλόγους χωρίς να φαντάζει ξένο σώμα.