Runaway: A Twist of Fate

Μου ζήτησε τις προάλλες ένα φιλαράκι εδώ στα ξένα, να του προτείνω ένα καλό adventure-άκι να παίξει. Δεν έχει τεράστια σχέση με το gaming τα τελευταία χρόνια, αλλά στα νιάτα του έχει παίξει μερικά κλασικά adventures, ενώ και πιο πρόσφατα είχε ασχοληθεί με μερικά ακόμα, όπως το Syberia. Του προτείνω λοιπόν να κοιτάξει το Runaway: A Twist of Fate… Α ναι, ξέχασα να σας το πω, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο, το παιχνίδι εδώ στην Αγγλία (όπως και σε Γερμανία-Γαλλία, από όσο γνωρίζω), σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο έχει ήδη κυκλοφορήσει από τον περασμένο Νοέμβριο. Για να μην γκρινιάζετε πάντως, ακόμα και στην Ισπανία –την χώρα που εδρεύει η δημιουργός Pendulo Studios- κυκλοφόρησε μόλις πριν τρεις εβδομάδες. Ένιγουεϊ, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, αναρωτήθηκε ο φίλος μου τι νόημα θα είχε να παίξει το τρίτο μέρος μιας τριλογίας, από τη στιγμή που δεν είχε ασχοληθεί με τα δυο πρώτα, φοβούμενος ότι θα έχει κενά στην κατανόηση του σεναρίου. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι η –σεναριακά, τουλάχιστον- σχέση του RATOF με τους δυο προκατόχους του, είναι πολύ μικρότερη από ό,τι θα περίμενε κανείς, οπότε αν έχετε παρόμοιους ενδοιασμούς με τον φίλο μου, απλά αγνοήστε τους…

Πρώτα από όλα, από το εισαγωγικό βίντεο κιόλας, ακόμα και αν έχετε χιλιοπαίξει τα δυο πρώτα μέρη της σειράς, θα σας ξεφύγουν μερικά Γου-Του-Φου (=WTF!). Όχι πως το φινάλε του δεύτερου μέρους ήταν απόλυτα ξεκάθαρο, αλλά εδώ ξαφνικά βρίσκεστε στην κηδεία(!) του Brian Brasco, του κεντρικού πρωταγωνιστή του παιχνιδιού! Εντάξει, μην βγάζετε τις μαύρες πλερέζες, αφού δεν περνάνε παρά λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να αποκαλυφθεί πως ο θάνατός του ήταν σκηνοθετημένος, για να αποδράσει από το… τρελοκομείο. Ποιο τρελοκομείο; Αυτό που μπήκε ο Brian για να εξεταστεί αν έχει σώας τα φρένας μετά το φόνο που διέπραξε. Ποιον φόνο; Εεε… Για αυτό ακριβώς ισχυρίζομαι πως το σενάριο του παιχνιδιού έχει αποστασιοποιηθεί αρκετά από τους προκατόχους του, σε σημείο πολλές φορές –ειδικά στην αρχή- να μη βγάζει νόημα. Υπάρχει βέβαια ένα logbook, αλλά δεν βοηθά και τρομερά τα πράγματα.

Ακόμα και οι ίδιοι οι χαρακτήρες πάντως δείχνουν να έχουν αλλάξει: ο Brian από χλεχλές και geek-ουλας Φυσικός έχει μετατραπεί σε ένα μάτσο και μισότρελο δολοφόνο(;) και η Gina, η… γκόμενά του, δείχνει τόσο κυριλέ που θαρρείς ότι ζούσε όλα αυτά τα χρόνια στο Κολωνάκι και όχι μέσα στους κόλπους της μαφίας. Σε γενικές γραμμές πάντως, αν το δούμε μεμονωμένα, το σενάριο είναι αρκετά καλό, με ουκ ολίγες έξυπνες ανατροπές (=twists, ώστε να δικαιολογηθεί και το λογοπαίγνιο του τίτλου), αλλά και ορισμένους άκρως συμπαθείς, αν και λίγο υπερβολικούς χαρακτήρες (τεράστια μορφή ο τρελάρας –στην κυριολεξία- και game addict Gabbo, κολλητός του Brian στο τρελάδικο!). Αντίστοιχα, αρκετά καλό είναι και το voice acting, με το καστ να έχει αλλάξει και να μοιάζει πιο επαγγελματικό. Η αλήθεια βέβαια είναι πως συναντάμε και εδώ το στοιχείο της υπερβολής ορισμένες φορές, αλλά θαρρώ πως μάλλον ταιριάζει στους συγκεκριμένους χαρακτήρες.

Μια που αναφέρθηκα στους χαρακτήρες του παιχνιδιού, να επισημάνω πως για πρώτη φορά δεν χειριζόμαστε μόνο τον Brian. Τόσο στην αρχή όσο και σε ένα μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού, έχουμε υπό τον έλεγχό μας την –κυριλέ, πλέον- Gina και όχι μόνο, αλλά σας αφήνω τα υπόλοιπα για έκπληξη.

Οι γρίφοι του παιχνιδιού είναι στο μεγαλύτερο κομμάτι τους αρκετά λογικοί και μάλλον φυσιολογικής δυσκολίας. Ούτε τρομερά δύσκολοι και ακατανόητοι, αλλά ούτε και ουσιαστικά ανύπαρκτοι –όπως έχουμε δει σε πολλά σύγχρονα adventures- ή εντελώς παράλογοι, κάτι για το οποίο είχαν κατηγορηθεί τα δυο πρώτα μέρη. Ένα ακόμα στοιχείο πάντως το οποίο με είχε κι εμένα ενοχλήσει στα πρώτα Runaway ήταν ότι πολλές φορές αναγκαζόμουν να καταφύγω σε ακατάσχετο pixel hunting, αφού όλο και κάτι θα παρέβλεπα -ή έστω θα νόμιζα ότι είχα παραβλέψει- να εξετάσω. Εδώ λοιπόν, υπάρχει η –αμφιλεγόμενη, για τους purists- επιλογή της προβολής των hotspots κάθε οθόνης, την οποία θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως δεν εκμεταλλεύτηκα σε ορισμένες περιπτώσεις. Τις περισσότερες φορές πάντως, δεν το έκανα εξαρχής για να ανακαλύψω κάτι που δεν είχα βρει, αλλά για να σιγουρευτώ ότι είχα ελέγξει τα πάντα στον χώρο, αν κολλούσα και δεν μπορούσα να προχωρήσω.