River City Soccer Hooligans

Με το Μουντιάλ να έχει ξεκινήσει και το θέαμα να μην προσφέρεται αφειδώς στα πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης –αν και οφείλω να παραδεχτώ πως βελτιώνεται όσο πάει- το μυαλό μου άρχισε να ταξιδεύει σε στιγμές του μουντιαλικού παρελθόντος, όπως τα γκολ του Ροζέ Μιλά στο Italia ’90. Μοιραία, πέρασαν από το νου μου όλα τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια που συντρόφεψαν τα νιάτα μου. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου λοιπόν, ήταν το Nintendo World Cup στο NES, ένα κάθε άλλο παρά ρεαλιστικό ποδοσφαιράκι, που είμαι σχεδόν βέβαιος πως όσοι είχατε ασχοληθεί με την πιο ιστορική κονσόλα της Ninty θα σας ξυπνήσει αναμνήσεις.

Για τους μη γνωρίζοντες επρόκειτο για ένα παιχνίδι της γνωστής –πολύ περισσότερο στην Ιαπωνία, βέβαια- σειράς Kunio-Kun, με τα χαρακτηριστικά κοντόχοντρα sprites που είχαν γίνει διάσημα από παιχνίδια όπως το River City Ransom ή το Renegade. Ήταν ένα ποδοσφαιράκι εντελώς arcade, 6x6, ενώ είχατε υπό τον έλεγχό σας μόνο έναν παίκτη και απλώς δίνατε οδηγίες στους άλλους να σουτάρουν, να σας πασάρουν, να τζαρτζάρουν τον αντίπαλο κ.λπ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως μου άρεσε να κάθομαι πάνω στη γραμμή του αντίπαλου τέρματος, να ζητάω πάσα, να φεύγω και η μπάλα να μπαίνει γκολ (αν δεν έχετε βάλει γκολ με κεφαλιά τερματοφύλακα από το άλλο τέρμα, τότε δεν έχετε δει τίποτα στη ζωή σας!). Παράλληλα, σε κάθε ημίχρονο είχα στη διάθεσή μου και από πέντε -σχεδόν- άπιαστα σούπερ-σουτ, τα οποία καλό θα ήταν ξόδευα σε στρατηγικά σημεία του παιχνιδιού. Κάθε ομάδα μάλιστα είχε διαφορετικό σούπερ-σουτ, με της –Δυτικής(!)- Γερμανίας να είναι το πιο άχρηστο αφού η μπάλα πήγαινε πάνω-κάτω και πολύ συχνά πέρναγε πάνω από τα δοκάρια και της Αργεντινής να είναι κυριολεκτικά ασταμάτητο και να μεταφράζεται σχεδόν αυτόματα σε γκολ (ελπίζω να μην αποδειχτεί σημαδιακό για το βράδυ!).

Επίσης πρέπει να ήταν από τα πρώτα ποδοσφαιράκια όπου μπορούσες να παίξεις με συμπαίκτη φίλο σου, αν και το ανταγωνιστικό διπλό ήταν πιο ενδιαφέρον, αφού μόνο εκεί(;) μπορούσες να αγωνιστείς στον πάγο, ή στο χώμα, με τους παίχτες να σκοντάφτουν στις πέτρες και να ψοφάνε μέχρι να ξαναβγεί η μπάλα εκτός αγωνιστικού χώρου! Βέβαια αυτό μπορούσε να συμβεί και στο απλό γήπεδο, αν τους άρχιζες στα τάκλιν και τα τζαρτζαρίσματα, οπότε όπως καταλαβαίνετε, πολλές φορές αλώνιζα το γήπεδο με 1-2 αντιπάλους όλους κι όλους, αφού τους υπόλοιπους τους είχα καθαρίσει... Μουαχαχα!

Όντας σε μια εποχή που δεν μπορούσαμε να αποκτήσουμε 1315 τίτλους σε ένα μήνα, είχα τερματίσει το παιχνίδι και με τις 13 ομάδες που διέθετε ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που φίλοι μου ερχόντουσαν σπίτι και διοργανώναμε επικά τουρνουά. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως όταν άκουσα πως ετοιμάζεται remake/sequel του για το DS, δεν υπήρχε περίπτωση να το προσπεράσω…

Να σημειώσω εδώ πως ο λόγος που ξόδεψα το μισό review για να περιγράψω τόσο αναλυτικά το gameplay του NWC στο NES, είναι πως σε γενικές γραμμές έχει διατηρηθεί ο πυρήνας του και στο RCSH. Από το arcade ύφος, τη δυνατότητα να ελέγχετε ένα μόνο παίκτη, τις εξαμελείς ομάδες, τα (όχι_και_τόσο_πλέον) σούπερ-σουτ κ.λπ., όλα μεταφέρθηκαν και στο νέο παιχνίδι. Αφού όμως είναι τόσο ίδιο, γιατί εμένα μου φαντάζει τόσο διαφορετικό;

Καταρχάς, τα χοντροκομμένα cel-shaded 3D παικτάκια του RSCH δείχνουν απείρως πιο άσχημα από τα –επίσης χοντροκομμένα, αλλά με πιο χαριτωμένο τρόπο- sprites του NWC, στα οποία μπορούσες να ξεχωρίσεις και ευκολότερα ποιος παίκτης είναι ποιος. Η κάμερα επίσης είναι υπερβολικά ζουμαρισμένη (και η ειρωνεία είναι πως έχει επιλογή για ακόμα μεγαλύτερο ζουμ!), με αποτέλεσμα να μην φαίνεται επαρκές μέρος του γηπέδου και να παίζεται στα τυφλά. Δεν λέω, μπορεί ολόκληρη η κάτω οθόνη να έχει μετατραπεί σε ραντάρ που δείχνει τις θέσεις όλων των ποδοσφαιριστών (υπήρχε κάτι αντίστοιχο και στο NWC, αλλά έδειχνε μόνο τη θέση όσων ελέγχονταν από human players), αλλά και πάλι, δεν αρκεί.

Από εκεί και πέρα, ο χειρισμός έχει γίνει πολύπλοκος χωρίς λόγο: Τακουνάκια, προσποιήσεις, περπάτημα πάνω στην μπάλα λες και είστε φώκιες σε τσίρκο κ.λπ. Άσε που τα περισσότερα ή σου βγαίνουν κατά λάθος ή στην τελική περισσότερο σε βοηθούν να χάσεις την μπάλα. Για να μην πω για τους ανεμοστρόβιλους, τις λίμνες ή τους κεραυνούς που μαστίζουν τα γήπεδα κάθε λίγο και λιγάκι! Εντάξει και το NWC είχε πέτρες όπου μπορεί να σκόνταφτες, αλλά δεν επηρέαζαν τόσο πολύ πια την εξέλιξη του αγώνα. Για να μην πω για το γεγονός ότι πρόσθεσαν φάουλ σε ένα κατ’εξοχήν arcade ποδοσφαιράκι! Πάλι καλά που δεν έχουν σχέση με το remake του NBA Jam στο Wii δηλαδή, γιατί θα μας απέβαλλαν με ντισκαλιφιέ…

Τελικά, το παιχνίδι κατάφερε να με ξενερώσει πολύ πριν ολοκληρώσω το story mode που περιλάμβανε, το οποίο πρέπει να ήταν πιο κουραστικό και από την προσπάθειά μου να τερματίσω το NWC με όλες τις ομάδες. Άκου εκεί να πρέπει να παίζεις με τις ίδιες ομάδες ξανά και ξανά…

Για να μην είμαι και υπερβολικά κακός πάντως, βγήκε κι ένα καλό από την όλη ενασχόλησή μου με το RCSH: Φόρτωσα το Nintendo World Cup σε έναν εξομοιωτή του NES και θυμήθηκα τα νιάτα μου…