Resident Evil: The Darkside Chronicles

“Έτοιμος να σφάξουμε ζόμπια;” (σ.σ: κλίνεται, το ζόμπι, του ζομπιού, τα ζόμπια) “Εεε… έτοιμος…”, απάντησε διστακτικά ο παραξενεμένος Κηπουρόπετρος τρομάζοντας από το βλέμα μου που γυάλιζε και το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλιζε το ξενυχτισμένο πρόσωπό μου, καθώς μου άνοιγε την πόρτα του σπιτιού του. “Τι βλακείες είναι αυτές; Εννοείται ότι θα παίξουμε με σβηστά όλα τα φώτα!”, αναφώνησα και χωρίς πολλές κουβέντες έκλεισα κάθε πηγή φωτός που θα μπορούσε να χαλάσει την άκρως τρομακτική ατμόσφαιρα που επιχειρούσα να φτιάξω. Άλλωστε τη συγκεκριμένη “Βραδιά-Resi” τη σχεδίαζα εδώ και ένα τετράμηνο, από τη στιγμή δηλαδή που έπαιξα για πρώτη φορά το εν λόγω παιχνίδι στα πλαίσια της gamescom. Βλέπετε μου είχε φανεί τόσο απλό που το πρώτο πράγμα που είπα από μέσα μου ήταν “αφού έβγαλα την πίστα ακόμα και με αυτόν τον πανάχρηστο Ολλανδό δημοσιογράφο στο πλάι μου, τότε μέχρι  και με τον Κηπουρόπουλο θα μπορέσω να το προχωρήσω…”

Για όσους –όπως ο Πετράκης, καλή ώρα- δεν έχουν παίξει το πρώτο μέρος, με τίτλο “Umbrella Chronicles”, η συγκεκριμένη σειρά είναι ένα spin-off του διασημου survival horror Resident Evil, ειδικά κατασκευασμένη για το Wii. Δυο είναι τα στοιχεία που κάνουν τα Chronicles να ξεχωρίζουν από τη βασική σειρά: Πρώτα από όλα, πρόκειται για on-rails shooters και όχι κλασικά action/survival-horror παιχνίδια και δεύτερον αντί για να διηγούνται φρέσκιες ιστορίες, μας παρουσιάζουν απλώς filler-άκια από τα σενάρια των τίτλων της βασικής σειράς. Αυτό βέβαια από την άλλη, σημαίνει πως έχουμε την ευκαιρία να ξανασυναντήσουμε ουκ ολίγους παλιόφιλους, είτε ως playable characters είτε ως κομπάρσους γκεστ-σταρς. Έτσι, στο DC πήρα αρχικά υπό τον έλεγχό μου τον Leon Kennedy και άφησα για τον Πετράκη την Claire Redfield (…εντελώς τυχαία!), ενώ σε άλλα κεφάλαια χειριστήκαμε και ορισμένους χαρακτήρες γνώριμους μεν, Β’ διαλογής δε, όπως ο Steve Burnside κι ο Jack Krauser. Συγκεκριμένα υπάρχουν τρεις βασικές ιστορίες, οι οποίες σχετίζονται με κάποια από τα βασικά μέρη του franchise: τα Operation Javier, Memories of a Lost City (Resident Evil 2) και Game of Oblivion (Code: Veronica).

Από τη στιγμή λοιπόν που αφήσουμε παράμερα το σενάριο –αφού κακά τα ψέματα, για να “σφάξετε ζόμπια“ θα το παίξετε το παιχνίδι- το RE:DC λειτουργεί ως ένα κλασικό on-rails shooter, τύπου House of the Dead, με ό,τι καλό ή κακό συνεπάγεται αυτό. Ο χειρισμός είναι απλούστατος και παρόλο που προσφέρονται διάφορες μέθοδοι (wii-mote με nunchuk ή zapper) ουσιαστικά το μόνο που θα θέλετε για να το απολαύσετε είναι ένα κουμπί για να πυροβολήσετε και άλλο ένα για να επιλέξεται κάποιο από τα τέσσερα διαθέσιμα όπλα σας (χρησιμοποιείται ή ο μοχλός του Nunchuk ή το D-Pad). Δυστυχώς είχα αφήσει το zapper στην Ελλάδα, οπότε δεν κατάφερα να το δοκιμάσω για να σας μεταφέρω την αίσθησή του. Από μια άποψη βέβαια ίσως να ήταν καλύτερα έτσι, αφού θα μαλώναμε σαν τρίχρονα με τον Πέτρο για το ποιος από τους δυο μας θα το χρησιμοποιήσει. Πάντως, αν δεν διαθέτετε ήδη δικό σας, το παιχνίδι κυκλοφορεί και σε συσκευασία με zapper.

Για να επανέλθω στα του gameplay, ο τρόπος παιχνιδιού είναι τόσο απλός που δεν θα σας απασχολήσουν πολλά πράγματα πέρα από την –όχι και τόσο- απεγνωσμένη προσπάθειά σας να μείνετε ζωντανός. Πέρα από το να πυροβολείτε ό,τι κινείται, το μοναδικό άλλο καθήκον σας θα είναι να συλλέγετε αντίστοιχα ό,τι… γυαλίζει, αφού θα πρόκειται συνήθως είτε για όπλο/πυρομαχικά ή για bonus που σας δίνουν χρήματα ή αναπληρώνουν την υγεία σας (και –εντελώς τυχαία, πάλι- πάντα τα έπαιρνα πρώτος εγώ… sorry Πετράκη!). Με τα χρήματα που κερδίζετε μάλιστα, μπορείτε μετά το τέλος κάθε επιπέδου να αναβαθμίσετε τα όπλα σας σε τομείς όπως ισχύς των βολών, η χωρητικότητα, η ταχύτητα γεμίσματος κ.λπ.

Από εκεί και πέρα, οφείλω να παραδεχτώ πως το RE:DC προσπαθεί να αποδώσει τη γνώριμη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της σειράς, με τεχνάσματα όπως η scripted αληθοφανής κίνηση της κάμερας. Για να είμαι ειλικρινής πάντως, υπήρχαν σκηνές που εκνευριζόμουν γιατί με το που είχα στο στόχαστρό μου κάποιο ζωντανόνεκρο έτοιμο για ένα βαρβάτο headshot, η κάμερα έπερνε πρωτοβουλία και γύριζε στην άλλη μεριά για να μου δείξει… κάτι παράγκες! Άσε που μετά από 1-2 ώρες μοιραία θα σας ζαλίσει και θα αρχίσει να κουνιέται αυτόματα και το κεφάλι σας στο ρυθμό της…

Μια που αναφέρθηκα και στο χρόνο, να συμπληρώσω πως το παιχνίδι είναι σχετικά μικρό σε διάρκεια, αφού πιθανότατα θα ολοκληρώσετε τις περίπου 20 αποστολές του σε μονοψήφιο αριθμό ωρών. Παρόλα αυτά, ειδικά αν το παίξετε παρέα με κάποιον φίλο και αν ξημεροβραδιαζόσασταν κάποτε στα arcades παίζοντας House of the Dead και Virtua Cop, τότε το Darkside Chronicles θα σας αφήσει ικανοποιημένους. Κακά τα ψέματα, στον χώρο των on-rail shooters δεν υπάρχει καλύτερη πλατφόρμα από το Wii και το RE:DC είναι μια από τις καλύτερες αποδείξεις για αυτό…