Red Dead Redemption

Πριν από 4-5 χρονάκια, έτυχε να παίξω για τις ανάγκες του -αδικοχαμένου- PlayOn!, το Gun, ένα sandbox-ίζον action σε γουέστερν περιβάλλον. Παρά τα υψηλά στάνταρ παραγωγής (αρκεί να δείτε μόνο το καστ για να καταλάβετε τι εννοώ) το παιχνίδι δεν σημείωσε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και προσωπικά  το θεωρώ από τους πιο υποτιμημένους τίτλους της τελευταίας πενταετίας. Τότε λοιπόν ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως ο κόσμος της Άγριας Δύσης ταιριάζει γάντι στο υποείδος των sandbox παιχνιδιών και άρχισα να φαντασιώνομαι πως θα ήταν ένα GTA σε παρόμοιο περιβάλλον. Βέβαια, δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε γίνει μια τέτοια προσπάθεια, αφού μόλις ένα χρόνο πριν το Gun, η ίδια η Rockstar είχε κυκλοφορήσει έναν τέτοιο τίτλο –έστω και όχι τόσο sandbox- το Red Dead Revolver. Με το πέρασμα των ετών λοιπόν, το Revolver μεγάλωσε, ωρίμασε, εξελίχθηκε, έγινε… «Evolver» και μας πρόσφερε ούτε λίγο ούτε πολύ, ένα γουέστερν sandbox που ξεπέρασε και τις πιο τρελές φαντασιώσεις που έκανα πριν από μια πενταετία…

Να σημειώσω εδώ πως αν και έχει ουκ ολίγα κοινά ή παρόμοια στοιχεία με το Red Dead Revolver (από το όνομα, το περιβάλλον, την ομάδα ανάπτυξης κ.λπ.), το Redemption θεωρείται περισσότερο ως ο πνευματικός διάδοχος του και όχι άμεσο sequel του. Και σεναριακά ακόμα, τα δυο παιχνίδια δεν συνδέονται άμεσα, αφού η ιστορία του Redemption λαμβάνει χώρα περίπου τρεις δεκαετίες μετά από αυτή του Revolver, το 1911, όταν η εποχή της Άγριας Δύσης είχε αρχίσει να φτάνει… στη δύση της. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού ονομάζεται John Marston και μέχρι πριν λίγο καιρό ζούσε τη ζωή ενός κλασικού παρανόμου της εποχής. Άλλαξε όμως στρατόπεδα και πλέον έχει στραφεί ενάντια στην παλιά του συμμορία έστω και αν δεν είναι απόλυτα δίκη του απόφαση, αφού οι ομοσπονδιακοί πράκτορες απείλησαν ότι θα βλάψουν την οικογένειά του αν δεν το κάνει.

Όποιος έχει παίξει τα πρόσφατα GTA, ξέρει τι μπορεί να περιμένει από τις συγγραφικές ικανότητες των ανθρώπων της Rockstar. Πόσω μάλλον εδώ που ο κόσμος της Άγριας Δύσης –τουλάχιστον έτσι όπως τον έχουμε μάθει από τις ταινίες- προσφέρεται ακόμα περισσότερο για το ύφος που μας έχει συνηθίσει η εταιρεία με τα GTA. Άλλοι χαρακτήρες είναι σκληροί και προκαλούν δέος ή και τρόμο, άλλοι αποτελούν την εύθυμη νότα του παιχνιδιού, όμως όλοι τους είναι καλογραμμένοι και δεν θα φάνταζαν ως παρείσακτοι σε κάποιο spaghetti western με τον Clint Eastwood ή τον John Wayne. Το μόνο ίσως θέμα που με ξενέρωσε λιγάκι, είναι ότι –κυρίως στην αρχή της ιστορίας- τα cut-scenes και γενικότερα οι «νεκρές» περίοδοι τείνουν να καταλαμβάνουν περισσότερο χρόνο από την καθαρή δράση. Δεν λέω, είναι καλοφτιαγμένα (άκρως ανώτερα του GTA IV, αν και λογικό αφού έχει περάσει μια ολόκληρη διετία, εδώ που τα λέμε) και σίγουρα σε βάζουν γρηγορότερα στο κλίμα της ιστορίας, όμως ειδικά στην αρχή θες να χαρείς λίγο τον κόσμο γύρω σου.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά πρόκειται για έναν από τους αρτιότερους κόσμους που έχω δει σε videogame και δη σε sandbox. Προφανώς, λόγω της φύσης του δεν μπορεί να είναι τόσο πλούσιος όσο για παράδειγμα του GTA IV (να με συγχωρέσετε, αλλά σας προειδοποιώ από τώρα πως οι συγκρίσεις του RDR με το «ξαδερφάκι» του θα είναι αμέτρητες στη συνέχεια του review). Υπάρχουν τεράστια κενές εκτάσεις, οι πόλεις είναι πιο μικρές και αραιοκατοικημένες και γενικότερα υπάρχει λιγότερο… τζέρτζελο στην οθόνη. Αυτό όμως είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού μιλάμε για μερικά κωλοχώρια στην άκρη της αμερικάνικης Δύσης, την αρχή του περασμένου αιώνα, οπότε λίγο-πολύ έτσι ήταν η κατάσταση τότε. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το περιβάλλον του παιχνιδιού δεν είναι αρκούντως ζωντανό. Στις αχανείς έρημες εκτάσεις, θα δείτε από δεκάδες είδη άγριων ζώων, μέχρι καραβάνια που έχουν απλώς σταματήσει κάπου για να ξαποστάσουν προσωρινά. Στα χωριά αντίστοιχα, θα πέσετε επάνω σε μπεκρούλιακες που βγαίνουν παραπατώντας από το τοπικό σαλούν (μη γελάτε, γιατί με 4-5 ποτά μου συνέβη κι εμένα, οπότε μάλλον μπόμπα σέρβιραν!), γελαδάρηδες να τσακώνονται για κλοπές στο κοπάδι τους, ξαναμμένους αγροίκους να προσπαθούν να βιάσουν πόρνες, εργάτες να χτίζουν, σκυλιά και κοτόπουλα να κόβουν βόλτες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε ότι συνέβαινε στην περιοχή πριν από έναν αιώνα (άντε, παρά έναν χρόνο). Μπορείτε μέχρι και εφημερίδα να διαβάσετε (ή οποία μάλιστα από κάποιο σημείο και μετά θα καταγράφει και τα κατορθώματά σας) ή να πάτε να δείτε… βωβό καρτούν στο σινεμά (ψιλοκάφρικο, αλλά είχε γέλιο)!

Για να το κάνετε βέβαια αυτό σημαίνει πως έχετε βαρεθεί από τις αποστολές που θα κληθείτε να εκτελέσετε, κάτι που μου φαντάζει κομματάκι δύσκολο, μια και η ποικιλία τους είναι πραγματικά τεράστια. Οι βασικές αποστολές, αυτές που ακολουθούν το σενάριο, ακολουθούν κυρίως τα χνάρια άλλων τίτλων του είδους, απλώς εδώ είναι προφανώς προσαρμοσμένες στο γουέστερν κλίμα του RDR. Δεν είναι φυσικά όλες του τύπου «Πήγαινε από το Α στο Β, σκότωσε τον Χ και γύρνα πίσω». Για να καταλάβετε, κλήθηκα να κάνω νυχτερινές περιπολίες συντροφιά με ένα… σκύλο, να βγάλω ένα κοπάδι από αγελάδες για βοσκή (ή είμαι ΚΑΟΥ-μπόης ή δεν είμαι!) και να κυνηγήσω άγρια άλογα!