Rage of the Gladiator

Με το πενιχρό νούμερο των 40 ΜΒ να αποτελεί το ανώτατο όριο του μεγέθους ενός τίτλου του WiiWare, οι περισσότερες αξιόλογες προσπάθειες του δικτυακού μαγαζακίου της κονσόλας της Nintendo, είναι συνήθως απλοϊκά, αλλά εθιστικά puzzle-οειδή παιχνίδια. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά οι πιο πολλές αφορούν σε multiplatform τίτλους, οι οποίοι έχουν γίνει ported και εδώ. Το να δούμε δηλαδή ολοκληρωμένο τίτλο του WiiWare που να χρησιμοποιεί –και μάλιστα καλά- τον ιδιόμορφο χειρισμό του Wii, είναι πιο σπάνιο και από παιχνίδι που να έχει καλύτερα γραφικά στην κονσόλα της Ninty από ό,τι στα Χ360/PS3…

Ευτυχώς, το Rage of the Gladiator της Ghostfire Games ανήκει σε αυτή την ολιγομελή κατηγορία. Στην ουσία, πρόκειται για ένα παιχνίδι που έχει πάρει αρκετούς από τους μηχανισμούς του Punch-Out!! και τους έχει ντύσει με μια fantasy ατμόσφαιρα.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν ξέρω αν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το setting του παιχνιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις θυμίζει αρχαία Ρώμη ή ακόμα και Ελλάδα, αλλού Μεσαίωνα, βασιλιά Αρθούρο και λοιπές επικο-φάσεις και σε άλλα σημεία φέρνει λίγο σε κλισέ Tolkien-οκαταστάσεις. Χονδρικά πάντως, έχετε τον έλεγχο του Gracius, του έκπτωτου πρίγκιπα της Avalance, ο οποίος πολεμώντας σε μονομαχίες στην αρένα του βασιλείου του πρέπει να αποδείξει ότι δεν ήταν αυτός που σκότωσε τον πατέρα του. Ναι, το ξέρω ότι είναι υπερβολικά απλοϊκό, αλλά και μόνο το γεγονός ότι είχε μια ιστορία και πρόβαλλε κάποια cut-scenes -έστω και αν αυτά αποτελούνταν απλώς από ακίνητες χειροποίητες ζωγραφιές- ήταν πολύ περισσότερο από ό,τι πρόσφερε το 95% των υπόλοιπων τίτλων του WiiWare.

Ας είμαστε ειλικρινείς όμως, η όποια ιστορία, δεν επηρεάζει στο παραμικρό το gameplay, το οποίο όπως σας ενημέρωσα και πιο πάνω, θυμίζει ένα Punch-Out!! με σπαθιά και ασπίδες. Η οπτική είναι πρώτου προσώπου και με το αριστερό σας χέρι ελέγχετε την ασπίδα, ενώ με το δεξί το σφυρί σας. Αν και είναι ευπρόσδεκτο το γεγονός πως υπάρχουν τρεις διαθέσιμες επιλογές ελέγχου, η επιθυμητή είναι ο πλήρης συνδυασμός MotionPlus συν Nunchuk. Μπορείτε να κρατήσετε το Wiimote οριζόντια σαν απλό χειριστήριο, αλλά έτσι περιορίζονται οι επιλογές σας και χάνεται και ο μισός χαβαλές, ενώ στη δεύτερη επιλογή που είναι η ίδια με αυτή που χρησιμοποίησα αλλά χωρίς το MotionPlus… εχμ, ας πούμε ακριβώς πως δεν κατάλαβα τη διαφορά, αλλά αφού το είχα το MotionPlus βαρέθηκα και το ξαναέβαλα…

Προφανώς ο χειρισμός των χτυπημάτων σας δεν είναι 1-1, ακόμα και με το MotionPlus, αλλά εδώ αυτό είναι κάτι που δεν το κατάφεραν άλλοι τίτλοι, θα το βλέπαμε από ένα παιχνιδάκι του WiiWare; Παραδόξως υπάρχει ένας σχετικά υψηλός αριθμός διαθέσιμων κινήσεων, από διαφόρων ειδών χτυπήματα, μέχρι blocks με την ασπίδα, counter-attacks, ελιγμούς διαφυγής με τον αναλογικό μοχλό του Nunchuk κ.λπ.

Αντίστοιχη είναι και η ποικιλία των αντιπάλων σας. Καθένας από τους 11 αντιπάλους σας είναι εντελώς διαφορετικός από τους υπόλοιπους, με τις δικές του ειδικές κινήσεις και χτυπήματα, ενώ εμφανισιακά εξαντλούν όλα τα κλισέ του αχταρμά από ετερόκλητες ιστορικές/μυθολογικές περιόδους που παίρνουν μέρος στο παιχνίδι. Για να καταλάβετε τι εννοώ, το μενού περιλαμβάνει από μινώταυρους και μέδουσες, μέχρι ορκ, ιππότες, φακίρηδες, νίντζα και Κινέζους μοναχούς!

Το μοναδικό στοιχείο που με χάλασε είναι πως η στρατηγική για να τους κερδίσεις όλους είναι ακριβώς η ίδια: Σπαταλάς την πρώτη φορά που θα τους αντιμετωπίσεις για να μάθεις όλες τις κινήσεις και τα pattern τους και την επόμενη τα εφαρμόζεις, αφού πλέον είναι θέμα καθαρά αντανακλαστικών, ετοιμότητας και παρατηρητικότητας. Βλέπεις το μεδουσο-ειδές να κάνει ένα βήμα πίσω; Ετοιμάσου να πηδήξεις γιατί αυτό σημαίνει πως θα «σαρώσει» το έδαφος με την ουρά της. Ο μινώταυρος απλώνει το χέρι του με συγκεκριμένο τρόπο; Τότε ετοιμάσου να κάνεις τρεις φορές δεξιά για να αποφύγεις το τριπλό στριφογύρισμα του ροπάλου του και να μην σου έρθει κατακούτελα. Παρατηρείς την κίνηση που θα κάνει ο αντίπαλος, τον αποφεύγεις, τον χτυπάς ενώ τα έχει χαμένα (σχεδόν πάντα μετά από ένα επιτυχημένο dodge, ο αντίπαλος θα σε «αφήσει» να του ρίξεις ένα combo από πέντε χτυπήματα), αν έχεις γεμίσει το σχετικό μετρητή του ρίχνεις μια ειδική κίνηση και ξανά-μανά τα ίδια μέχρι να τελειώσουν και τα τρία γεμίσματα του μετρητή ενέργειας που διαθέτει (κάτι που δεν ξέρω γιατί συμβαίνει, αφού δεν αλλάζει γύρος, οπότε θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει ένας μετρητής τριπλάσιου μεγέθους ή τα χτυπήματα να «έτρωγαν» το 1/3 της ενέργειας). Το σίγουρο είναι πάντως πως αν πάτε με λογική «ξεχαρβαλωμένου Wiimote», όπως στο kendo του Wii Sports Resort, θα φάτε τα μούτρα σας, αφού μεγαλύτερη σημασία έχει η υπομονή και η αποφυγή των χτυπημάτων του αντιπάλου, παρά η κατά μέτωπο επίθεση.

Πάντως, οφείλω να παραδεχτώ πως ένα -μικρό- επιπλέον στρώμα βάθους στο παιχνίδι δίνεται και από το RPG-οειδές skill tree που εμφανίζεται μετά από κάθε μάχη και ανάλογα με τις επιδόσεις σας, σας δίνει τη δυνατότητα π.χ. να αυξήσετε τη δύναμη των χτυπημάτων σας ή να μάθετε νέες ειδικές κινήσεις, με τα διάφορα skills να είναι χωρισμένα σε τρεις κατηγορίες (Offense, Defense, Magic).

Το παν για να κρίνεις αντικειμενικά το Rage of the Gladiator είναι η οπτική γωνία από την οποία θα το δεις. Αν το συγκρίνεις με retail τίτλους –ακόμα και- του Wii, ίσως σου φανεί απλοϊκό, μονότονο, και κάπως ερασιτεχνικό και περιορισμένο. Από την άλλη, αν συνειδητοποιήσεις πως πρόκειται για έναν τίτλο του WiiWare, τότε θα αναγνωρίσεις την εξαιρετική προσπάθεια που έκαναν οι άνθρωποι της Ghostfire Games προσφέροντάς μας ένα από τα αρτιότερα παιχνίδια του WiiWare.