Puzzle Quest: Galactrix

Ένα συμπέρασμα που έχω εξάγει πρόσφατα, είναι πως οι πιο εθιστικές απολαύσεις της ζωής μας, αποτελούν προϊόντα συνένωσης εντελώς ετερόκλητων συστατικών: Η γλυκόξινη σάλτσα, τα hard-rock τραγούδια εκτελεσμένα από διάσημες συμφωνικές ορχήστρες και… τα puzzle-οειδή RPGs (ή RPG-οειδή Puzzles, αν προτιμάτε). Μπορεί σε πολλούς από εσάς η πρωτότυπη αυτή μπασταρδο-κατηγορία να μη λέει πολλά πράγματα, όμως η μανία που ουσιαστικά εδραιώθηκε με το Puzzle Quest: Challenge of the Warlords, τον πρόγονο του παρόντος τίτλου, έχει μολύνει ουκ ολίγα θύματα και δεν ντρέπομαι καθόλου να παραδεχτώ πως ένας από αυτούς είμαι κι εγώ. Το μικρόβιο το πρωτοκόλλησα με την έκδοση του DS το 2007 όταν αντίκρισα πολλές ανοιξιάτικες ανατολές, αφού έπεφτα στην παγίδα να παίξω “1-2 μάχες προτού με πάρει”. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως μου είχε φύγει η όρεξη όταν μερικούς μήνες αργότερα το CotW μεταφέρθηκε και στο PC, έστω και αν πλέον υπηρετούσα τη μαμά-πατρίδα. Ειλικρινά, ούτε που θυμάμαι πόσες φορές καθυστερούσαμε να βγάλουμε το πρόγραμμα με τις υπηρεσίες της ημέρας στη Βάση Ελικοπτέρων Ναυτικού, επειδή “έπρεπε” να ολοκληρώσουμε κάποιο side-quest (για καλή μας τύχη, η διαρρύθμιση του γραφείου ήταν τέτοια που οι αξιωματικοί που εργαζόντουσαν εκεί έβλεπαν μόνο το πίσω μέρος της οθόνης)!

Όπως αναμενόταν, τη συνταγή του πρώτου PQ, ακολούθησαν κι άλλοι μιμητές μέσα σε αυτή τη διετία αφού ζήλεψαν την ανέλπιστη επιτυχία που κατόρθωσε να έχει ένα τόσο απλό παιχνίδι με τόσο χαμηλό μάλιστα budget. Επίσης όπως αναμενόταν όμως, κανείς μνηστήρας δεν κατόρθωσε να με ενθουσιάσει και να με κάνει να κολλήσω τόσο όσο το CotW, οπότε η μόνη εναλλακτική λύση ήταν να αναμένω καρτερικά, μέχρι τη μέρα που θα ερχόταν η ώρα του πραγματικού διαδόχου του Puzzle Quest. Για καλή μου τύχη βέβαια, δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ, αφού για την Infinite Interactive ο χρόνος για τη μετάβαση από το μεσαίωνα μέχρι το αποικισμό του διαστήματος, διήρκησε λιγότερο από μιάμιση χρονιά.

Από τον κάτι-σαν-Aragorn, στον κάτι-σαν-Spock!

Ακριβώς αυτή η αλλαγή του περιβάλλοντος στο οποίο λαμβάνει χώρα η ιστορία του παιχνιδιού είναι και η πιο εμφανής διαφορά σε σχέση με το πρωτότυπο. Ίσως επειδή τους τέλειωσαν τα μεσαιωνικά fantasy στερεότυπα, ίσως επειδή η νέα μόδα (ξανα)είναι οι space operas και ο κόσμος του Tolkien κοντεύει μοιραία να ξεχαστεί μαζί με τις ταινίες του Peter Jackson, το θέμα είναι πως οι δημιουργοί του παιχνιδιού αποφάσισαν να μεταφέρουν το σενάριο του sequel στο αχανές διάστημα. Μην περιμένετε βέβαια σενάριο επιπέδου Battlestar Galactica. Απλώς είστε ένας άπειρος, αλλά αλαζόνας και κακομαθημένος νεαρός πιλότος, ο οποίος πρέπει να τρέχει με το σκάφος του από πλανήτη σε πλανήτη κι από ηλιακό σύστημα σε ηλιακό σύστημα (και πιστέψτε με, κάτι ήξεραν όταν το ονόμασαν “Άπειρο”), για να κάνει τα θελήματα του κάθε αλλόκοτου πλάσματος που θα έχει την ατυχία να συναντήσει στο δρόμο του. Υπάρχει βέβαια μια ψευδαίσθηση μη-γραμμικότητας, αφού από το πώς θα επιλέξετε να εκτελέσετε κάποιες από τις αποστολές θα κρίνεται και η στάση των υπολοίπων εταιριών ή φυλών απέναντί σας, όμως οι διάλογοι δείχνουν τόσο προχειρογραμμένοι, που σας υπόσχομαι πως δεν πρόκειται να σας καρφώσω αν πατήσετε το μαγικό κουμπάκι με την ένδειξη “Skip”.

Προσωπικά, είμαι πιο πολύ τύπος του Lord of the Rings, παρά του Star Trek, οπότε ήμουν εξαρχής αρνητικός απέναντι σε αυτή την αλλαγή, όμως γενικά μου δίνεται η αίσθηση πως το σενάριο “μπάζει” από παντού και είναι σίγουρα πολύ πιο αδιάφορο από το αντίστοιχο του πρώτου, έστω και αν εκείνο είχε πλημμυρίσει από κλισέ της fantasy λογοτεχνίας. Ακόμα και σε πρακτικό επίπεδο φαντάζει ασθενέστερο, αφού στο PQG, δεν σας δίνεται η δυνατότητα να επιλέξετε ανάμεσα σε διάφορα classes. Καλώς ή κακώς όμως, όσο εντυπωσιακή RPG στολή κι αν φορά το Puzzle Quest, κατά βάθος είναι ένα puzzle game, οπότε το σενάριο και η ατμόσφαιρα δεν θα έπρεπε να είναι από τις πρώτες μας προτεραιότητες…

Το πρόβλημα του… εξαγωνισμού του κύκλου!

…Για αυτό λοιπόν, ίσως είναι προτιμότερο να ασχοληθούμε με πιο σημαντικές πτυχές του Galactrix, όπως είναι οι μηχανισμοί των μαχών, το κεντρικό δηλαδή σημείο του παιχνιδιού. Αν ανήκετε στην κάστα εκείνη των ατόμων που δεν είχαν την τύχη να ασχοληθούν με το Challenge of the Warlords, οφείλω ως ιερό μου χρέος να σας επισημάνω δυο πράγματα: Πρώτον, πως έχετε πέσει λίγο χαμηλότερα στην εκτίμησή μου και δεύτερον, πως το πρώτο PQ ήταν στην ουσία ένα φυσιολογικό fantasy RPG, στο οποίο όμως όλες σχεδόν οι λειτουργίες του χαρακτήρα σας, από τις μάχες που έδινε, μέχρι την κατασκευή νέων αντικειμένων, διεκπεραιωνόντουσαν με… παρτίδες του δημοφιλέστατου Bejeweled. Έλα τώρα, μην μου το παίζεις ανήξερος. Αυτό με τα χρωματιστά μπαλάκια που τους αλλάζεις θέση για να σχηματίσεις σειρές των τριών ή και παραπάνω με το ίδιο χρώμα και να εξαφανιστούν. Αφού σε είδα που έπαιζες μια flash-οεκδοχή του εκείνο το πρωινό που βαριόσουν να δουλέψεις… Κοιτάζοντας όμως στις σφαίρες του Bejeweled, οι άνθρωποι της Infinite είδαν το μέλλον και τους φάνηκε… εξαγωνικό. Άφησαν λοιπόν μαζί με τους μάγους και τα ξωτικά το απαρχαιωμένο σύστημα του Bejeweled και αποφάσισαν να μεταφερθούν στο πιο διαστημικό του Hexic, ενός παιχνιδιού του Alexey Pajitnov, ενός Ρώσου που είχε φτιάξει κάποτε κάποιο… Tetris. Αυτό είχε ως συνέπεια, να αργήσω λίγο να εξοικειωθώ με την κίνηση των εξαγωνικών πλέον πλακακίων, με κυριότερη διαφορά πως δεν υπακούν πλέον στους νόμους της βαρύτητας (στο διάστημα άλλωστε είναι άγνωστη αυτή η έννοια!), αλλά όταν δημιουργηθεί άνοιγμα καλύπτεται από πλάκες που προέρχονται από τη μεριά που έγινε η κίνηση. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με μπέρδεψε αυτό, τουλάχιστον στα πρώτα 15-20 levels, μέχρι να συνηθίσω να μαντεύω και να “προβλέπω” τις επόμενες κινήσεις, αν και είμαι βέβαιος πως όσους μήνες και αν προπονηθώ, δεν πρόκειται ποτέ να γίνω το ίδιο καλός όσο ήμουν στο CotW.