Puzzle Kingdoms

Τη χήνα με τα χρυσά αυγά φαίνεται πως βρήκε η αγαπητή Infinite Interactive με τα Puzzle Quest, αφού δεν κατάφερε απλώς να φτιάξει ένα από τα πιο πρωτότυπα και δημοφιλή cult αριστουργήματα της εποχής μας, αλλά και γιατί ουσιαστικά έδωσε το έναυσμα για τη γέννηση ενός ολοκαίνουριου υποείδους παιχνιδιών, του… “Puzzle+κάτι”. Το πρώτο μέρος της σειράς, που ήταν και αυτό που έκανε το μεγάλο μπαμ, το Puzzle Quest: Challenge of the Warlords, είναι ένα από τα παιχνίδια που τα έχω προσωπικά μέσα στην καρδιά μου. Όχι μόνο επειδή κατά την ταπεινή μου άποψη αποτέλεσε μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων ετών, αλλά και για προσωπικούς λόγους τους οποίους περιγράφω στο review της sci-fi συνέχειάς του, του Puzzle Quest: Galactrix. Το οποίο μπορεί να μη μου άφησε τις ίδιες ενθουσιώδεις εντυπώσεις (ίσως και επειδή είχε χαθεί πλέον το στοιχείο του αιφνιδιασμού), αλλά σημείωσε μια αξιοπρεπέστατη παρουσία τόσο στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου, όσο και στο cartridge-slot του DS μου.

Το πρώτο πράγμα που πιθανότατα θα προσέξατε και οι ίδιοι σχετικά με το Puzzle Kingdoms, είναι το… Puzzle Kingdoms, ο τίτλος του δηλαδή! Βλέπετε, μπορεί να ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των Puzzle Quest, όμως αν θεωρήσουμε πως τα Challenge of the Warlords και Galactrix είναι αδέρφια, τότε το ΡΚ είναι το… ξαδερφάκι τους! Σε αντίθεση με τα δυο πρώτα μέρη της σειράς που χρησιμοποιούν puzzle στοιχεία για να εμπλουτίσουν ένα RPG, το Puzzle Kingdoms το εφαρμόζει πάνω σε μια βάση ενός turn-based strategy.

Πέρα από το πάντρεμα με το είδος των puzzle πάντως, ένα στοιχείο που το ΡΚ διατηρεί αναλλοίωτο σε σχέση με την κληρονομιά του, είναι το fantasy σύμπαν των Warlords που είχαμε δει και στο πρώτο PQ. Δυστυχώς όμως για το ίδιο, η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να τα καταφέρνει ολοένα και χειρότερα όσο προχωρά η σειρά, στους τομείς της παρουσίασης: Η ιστορία μοιάζει βγαλμένη από το “Σκέφτομαι και Γράφω” μαθητή της Γ’ Δημοτικού, οι ατάκες θυμίζουν κακομεταγλωττισμένη μεξικάνικη σαπουνόπερα και τα γραφικά (αν και που τα αποκαλείς έτσι είναι προσβολή για τον όρο “γραφικά”) πρέπει να έχουν ξεμείνει από το Warlords που είχε φτιάξει ο Steve Fawkner (ιδρυτής της Infinite Interactive και εμπνευστής των PQ) το προϊστορικό 1989! Τουλάχιστον, το soundtrack μπορεί να χαρακτηριστεί από ανεκτό μέχρι και συμπαθητικό αν και δεν μπορεί να πλησιάσει καν τη μουσική επένδυση του CotW που ήταν σαφώς επικότερη και ακόμα και σήμερα αρέσκομαι να την ακούω.

“Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε… Τα πλακίδια που θέλω, δεν μου έρχονται, μωρέ!”

Για καλή τύχη του Puzzle Kingdoms πάντως, το σημείο που έχει σημασία, αυτό δηλαδή των μηχανισμών του gameplay έχει θετικά στοιχεία να παρουσιάσει και κυρίως καινούρια. Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, παίρνοντας διαφορετικό μονοπάτι από τους προκατόχους του, στο ΡΚ οι puzzle λειτουργίες “ντύνουν” αυτοί τη φορά ένα βασικό strategy.

Δεν υπάρχουν λοιπόν πλάσματα τα οποία θα πρέπει να εξοντώσετε (με μερικές εξαιρέσεις), αλλά στρατοί οι οποίοι τίθενται αντιμέτωποι και για να κερδίσετε μια μάχη πρέπει οι δικές σας μονάδες να εξοντώσουν τις μονάδες του αντιπάλου. Ο κεντρικός puzzle μηχανισμός του gameplay θυμίζει δυο παλιότερα παιχνίδια βασισμένα σε γνωστά franchises της Nintendo, τα Yoshi’s Cookie και Pokemon Link!: Πάλι έχετε να κάνετε με ένα τετράγωνο πλαίσιο, πάλι προσπαθείτε να ενώσετε σε τριάδες πλακάκια ομοίου χρώματος, όμως αυτή τη φορά υπάρχουν δυο σημαντικές διαφορές: Καταρχάς αντί να ανταλλάσετε θέσεις μεταξύ δυο πλακιδίων όπως στα PQ,  εδώ σύρετε ολόκληρη τη σειρά ή τη στήλη που επιθυμείτε. Το νέο πλακίδιο όμως που θα μπει στο πλαίσιο είναι ήδη εμφανές, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να βασίζεται αυτή τη φορά λίγο περισσότερο στη στρατηγική και λιγότερο στην τύχη σε σχέση με τους προκατόχους του. Η δεύτερη διαφορά, είναι πως για να διευκολυνθούν λίγο τα πράγματα και να μη διαρκεί κάθε μάχη όσο ο Εκατονταετής Πόλεμος, μπορείτε να σχηματίσετε τριάδες, όχι μόνο οριζόντια ή κάθετα, αλλά ακόμα και σε σχήμα “Γ”, αρκεί δηλαδή να εφάπτονται μεταξύ τους τουλάχιστον τρία πλακάκια ομοίου χρώματος.