Puzzle Chronicles

Δεν έπαιζα κανένα Λόττο καλύτερα… Πριν από μερικά χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε το -παντελώς άγνωστο τότε- Puzzle Quest: Challenge of the Warlords, είχα γράψει στο review που είχα αναλάβει για το PC Master πως έχει όλα τα φόντα να δημιουργήσει τη δική του σχολή και να δούμε action που οι μάχες τους να διεξάγονται μέσω αναμετρήσεων στο Tetris και άλλα υβρίδια της φόρμουλας “puzzle+κάτι”. Πράγματι λοιπόν, το εν λόγω μπαστάρδεμα βρήκε πολλούς ακόμα υποστηρικτές, εξελίχθηκε σε νέο είδος και η Infinite Interactive άρχισε να βγάζει τον ένα τίτλο μετά τον άλλο, με αποτέλεσμα ορισμένοι από αυτούς να περνούν απαρατήρητοι. Πιθανότατα το ίδιο θα συμβεί και με το Puzzle Chronicles, όχι γιατί είναι κακό ως παιχνίδι, απλώς επειδή φαντάζει σαν να είχε κάποιος μια ιδέα και οι άνθρωποι της Infinite αποφάσισαν να την υλοποιήσουν σε λίγες βδομάδες για να προλάβουν να κυκλοφορήσουν ένα ακόμα μέλος στη σειρά Puzzle Quest.

Ίσως η καλύτερη ένδειξη της προχειρότητας των κατασκευαστών είναι η παρουσίαση της ιστορίας του παιχνιδιού και τα cut-scenes. Εντάξει, κανένα Puzzle Quest δεν είχε τα φόντα να διεκδικήσει Όσκαρ σεναρίου, ούτε φυσικά η σειρά φημιζόταν ποτέ για τα εξεζητημένα γραφικά της, αλλά πλέον παραέγινε το κακό. Οι στατικές εικόνες μοιάζουν με καρικατούρες που θα μπορούσα κάλλιστα να είχα ζωγραφίσει στο Νηπιαγωγείο, ενώ η ηλίθια ιστορία του, μάλλον θα σας εκνευρίσει, παρά θα σας δώσει κάποιο υπόβαθρο. Υποτίθεται ότι προσπαθεί να μιμηθεί το στυλ των Conan, αλλά μπροστά του, ακόμα και ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια μοιάζει να έχει το υποκριτικό ταλέντο ενός De Niro…

Πάλι καλά, που σε αυτά τα παιχνίδια το σενάριο συνιστά ακόμα πιο ασήμαντο κομμάτι από ό,τι στα καθαρά action, RPG κ.λπ. γιατί ειδάλλως θα ήμουν αρκετά πιο αυστηρός στη βαθμολόγησή του. Αυτό όμως που έχει πράγματι σημασία, είναι οι μηχανισμοί του gameplay και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια άκρως σημαντική αλλαγή. Για πρώτη φορά, οι βασικές μάχες ενός παιχνιδιού της σειράς, δεν έχουν τον κλασικό turn-based χαρακτήρα, αλλά γίνονται σε real-time. Ο λόγος είναι πως το παιχνίδι που επιλέχτηκε αυτή τη φορά για να αποτελέσει τον πυρήνα του gameplay είναι μια παραλλαγή του γνωστού Columns, το οποίο με τη σειρά του εμπνεύστηκε από το Tetris. Ε, turn-based Tetris θαρρώ κι εγώ πως θα καταντούσε κάπως βαρετό…

Πιο αναλυτικά, το κεντρικό ταμπλό είναι χωρισμένο σε δυο κομμάτια με το αριστερό να ανήκει σε εσάς και το δεξί στον αντίπαλο. Α ναι, σε αντίθεση με ό,τι έχετε συνηθίσει στις διάφορες εκδόσεις των παιχνιδιών του είδους, η βαρύτητα δεν είναι κάθετη, αλλά… οριζόντια, κάτι που ίσως σας μπερδέψει. Εντάξει, δεν είναι και σαν αυτό, αλλά τουλάχιστον στην αρχή θα σας ξενίσει λιγάκι. Στη μέση του ταμπλό υπάρχει μια γραμμή που χωρίζει τα δυο τμήματα και σκοπός σας είναι τη μετακινήσετε τόσο ώστε να αναγκάσετε τον αντίπαλο να χάσει. Για να κατορθώσετε να τη μετακινήσετε, θα πρέπει είτε να καταστρέψετε έναν αριθμό από ειδικά τουβλάκια (αυτά με τις νεκροκεφαλές) είτε να χρησιμοποιήσετε κάποιο από τα spells που θα αποκτήσετε στην πορεία. Σε αντίθεση με ό,τι έχετε συνηθίσει αλλού, για να εξαφανιστούν κάποια τουβλάκια δεν αρκεί απλώς να ενώσετε κάποιον αριθμό ιδίου χρώματος, αλλά θα πρέπει να τα “σπάσετε”, ακουμπώντας επάνω τους πλακίδια συγκεκριμένου τύπου –του ιδίου χρώματος, βέβαια.

Εννοείται φυσικά πως ως γνήσιος εκπρόσωπος της σειράς, το Puzzle Chronicles εμπεριέχει αρκετά RPG στοιχεία. Έτσι, ο χαρακτήρας σας level-άρει, έχει διάφορα spells και items που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να τον βοηθήσουν στην έκβαση μιας μάχης, ενώ μπορεί να φέρει και το… σκυλάκι του. Παράλληλα, όπως συνέβαινε και στους προκατόχους του, τη μονοτονία των μαχών σπάνε τα ποικίλα mini-games, τα οποία διαφοροποιώντας κάπως τους μηχανισμούς του gameplay των μαχών, σας βοηθάνε να εκπαιδεύσετε το κατοικίδιό σας, να μάθετε καινούρια spells, να ξεκλειδώσετε dungeons κ.λπ.

Να σημειώσω εδώ πως σε αντίθεση με τους άλλους τίτλους της σειράς, βολεύει πολύ περισσότερο η χρήση του D-Pad από ότι του stylus. Αυτό σημαίνει ότι αυτόματα χάνεται ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα που θα είχε η έκδοση του DS ώστε να την προτιμήσετε έναντι των άλλων και μένει μόνο το ότι… βολεύει περισσότερο στην τουαλέτα! Αν λοιπόν θέλετε να δείτε το παιχνίδι και δεν σας απασχολεί τόσο η φορητότητα, ίσως να ήταν καλύτερα να δοκιμάσετε κάποια άλλη από τις εκδόσεις του, αφού θα κυκλοφορήσει σε όλες σχεδόν τις πλατφόρμες (πλην του Wii).

Για να είμαι ειλικρινής πάντως, αν και η στροφή προς το real-time ήταν μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από το να δούμε μια 1315η παραλλαγή του Bejeweled, αλλά κάπου απομακρύνει το παιχνίδι από τις ρίζες του. Το στοιχείο της χαλαρότητας χάνεται και πλέον η έκβαση της μάχης εξαρτάται περισσότερο από τα αντανακλαστικά παρά από το μυαλό –ή την τύχη, έστω- του παίκτη, όπως συνέβαινε στα προηγούμενα. Ειδικά όσο προχωράτε και οι αντίπαλοι δυσκολεύουν, περισσότερο αγχώνεστε, παρά χαλαρώνετε, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρεται πλέον για “2-3 μάχες πριν την πέσω”. Επαναλαμβάνω, όχι ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, απλώς είναι διαφορετικό και πλέον εξαρτάται από το τι ψάχνετε και αν είστε διατεθειμένοι να υποστείτε αυτή την αλλαγή. Ειδικά μάλιστα από τη στιγμή που το Puzzle Quest 2 αναμένεται να χρησιμοποιεί και αυτό real-time στοιχεία στις μάχες του…