reviewsvideogames

Professor Layton and Pandora's Box

του Νότη "Olorin" Χαλκίδη
η παρουσίαση έγινε σε: DS
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: puzzle, PEGI: 7+

Ως γνωστόν, όλοι οι φυσιολογικοί φαντάροι προσπαθούν να αποφεύγουν τις σκοπιές όπως ο διάολος το λιβάνι και ο Κηπουρόπουλος το σαπούνι. Ωστόσο, ένας συγκεκριμένος ναυτάκος στη Βάση Ελικοπτέρων Ναυτικού πριν από 1,5 χρόνο, έκανε εθελοντικά –αφού τις έβγαζε ο ίδιος τις υπηρεσίες, τρομάρα του!- τετραωρίες μέσα στα άγρια χαράματα! Γιατί το έκανε αυτό στον εαυτό του ο κακόμοιρος ο ναυτάκος; Γιατί του είχαν μείνει μερικά puzzles άλυτα στο Professor Layton and the Curious Village και ήθελε απόλυτη ησυχία για να τα λύσει. Πώς; Άκρατη επίδειξη μαζοχισμού; Χα! Κι όμως φίλοι μου, λύνοντας γρίφους που έμοιαζαν βγαλμένοι από παραδοσιακό σταυρολεξοπεριοδικό με παρέα το κάτι-σαν-καφέ-από-τον-αυτόματο-πωλητή-για-0,40€ και τη θέα από το φυλάκιο, είχα πραγματικά την ψευδαίσθηση πως απολαμβάνω κυριακάτικα απογεύματα στην εξοχή...

Το δεύτερο μέρος της σειράς που πλην εμού δημιούργησε ένα ανέλπιστα τεράστιο cult following, με βρήκε ξανά μακριά από το σπίτι μου, αφού εδώ και 2-3 μέρες δηλώνω κάτοικος Νεοκάστρου Μεγάλης Βρετανίας. Τι σχέση έχει αυτό, θα μου πείτε; Μα πολύ απλά, αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να μπω στο μυαλό του καθηγητή Hershel Layton, ενός καθώς πρέπει Βρετανού αρχαιολόγου, ο οποίος παρέα με τον πιτσιρικά φίλο του Luke αρέσκονται να το παίζουν ιδιωτικοί ντετέκτιβ σε φαινομενικά άλυτα μυστήρια (τώρα μην με ρωτάτε τι δουλειά έχει ένας ανήλικος παρέα με ένα μαντράχαλο καθηγητή πανεπιστημίου, reviewer είμαι, όχι η… πρόνοια!).

"Και σου έλεγα ρε Luke να βάλουμε τα κλειδιά στο μπρελόκ μου για να μην τα χάσω... Τι πάει να πει ότι φαίνεται κιτς το ομοίωμα της βασίλισσας που έχει επάνω..."

Στο παρόν επεισόδιο λοιπόν, ο συμπαθέστατος –αν και ευγενής μέχρι αηδίας- Καθηγητής λαμβάνει ένα γράμμα από τον Καθηγητή Schrader, έναν παλιό του φίλο σχετικά με ένα κουτί το οποίο όποιος το ανοίξει πεθαίνει μυστηριωδώς (άσχετη απορία: και τότε από ποιον μαθεύτηκε αυτό αφού όποιος το ανοίξει τα κακαρώνει;). Όπως μαντεύετε όντας μια διασταύρωση μεταξύ Indiana Jones και Sherlock Holmes, ο φίλος μας αδυνατεί να κάτσει στα αυγά του και ξεκινά την αναζήτηση του καταραμένου κουτιού που πήρε το όνομά του από τον περίφημο αρχαιοελληνικό μύθο. Σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, το PLaPB διαδραματίζεται σε διάφορες τοποθεσίες, με το μεγαλύτερο ίσως μέρος να καταλαμβάνει το Molentary Express, κάτι σαν το Orient Express του κόσμου του Layton σαν να λέμε.

“Ώπα, ώπα… Κάτσε λίγο, ρε συ… Και τι μας νοιάζει εμάς που έβγαλαν τη βιντεοκασέτα από το “Ring” και σε συσκευασία κουτιού τώρα;” Κι όμως αγαπητοί μου, μπορεί το gameplay του PLaPB να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ασύνδετους μεταξύ τους γρίφους και λογικά προβλήματα, όμως έχει και μια ιστορία από πίσω του να ξετυλίγεται. Μάλιστα το πρωτόγνωρο με τη συγκεκριμένη σειρά είναι πως σε αντίθεση με άλλους εκπροσώπους του είδους, εδώ η ιστορία δεν χρησιμεύει απλώς ως δικαιολογία για να μεγαλώσει λίγο η διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά παρουσιάζεται με τέτοιον τρόπο που πραγματικά θα σας κάνει να θέλετε να την παρακολουθήσετε.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εδώ στο Newcastle πάντως, το μόνο φαγητό που έχω δει σε τρένο ήταν ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς που πέταξε σε μια γωνία ένας μεθυσμένος Αγγλάρας...

Καταρχάς, τα γραφικά, τόσο τα στατικά όσο και των cut-scenes είναι πραγματικά καλοσχεδιασμένα και έχουν μια τεχνοτροπία που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε δημιουργία του Miyazaki και ευρωπαϊκό καρτούν τύπου "Les Triplettes de Belleville". Μάλιστα αυτή τη φορά τα βιντεάκια είναι εμφανώς περισσότερα και μεγαλύτερα, κάτι που ισχύει και στις ομιλίες των χαρακτήρων. Οι χαρακτήρες μοιάζουν και αυτοί βγαλμένοι από καρικατούρες και θα συναντήσετε ουκ ολίγες γκεστ-σταρ εμφανίσεις από το πρώτο παιχνίδι, ενώ το σενάριο διαθέτει ουκ ολίγες ανατροπές για να σας κρατήσει το ενδιαφέρον (έστω και αν ορισμένες θα τις ανακαλύψετε αρκετή ώρα πριν από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές). Παράλληλα, εκπληκτική είναι και η μουσική υπόκρουση με τις συνδυασμένες μελωδίες από βιολιά και ακορντεόν, αν και –θεωρώντας πως δεν με γελούν τα αυτιά μου- πρέπει να έχει μεταφερθεί σχεδόν αυτούσιο το soundtrack του πρώτου μέρους.

Κακά τα ψέματα όμως, όλα αυτά είναι το περιτύλιγμα, αφού το πραγματικό παιχνίδι δεν παύει να είναι οι περίπου 150 γρίφοι που περιλαμβάνει το Pandora’s Box. Για όσους δεν είχαν την τύχη να πάνε φαντάρ… εεε… να δοκιμάσουν το πρώτο Professor Layton, οι γρίφοι αυτοί θυμίζουν αρκετά σπαζοκεφαλιές που φιλοξενούνται συνήθως σε περιοδικά με σταυρόλεξα, ενώ καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το φάσμα τους. Πιο συγκεκριμένα, μπορείτε να βρείτε από απλές σπαζοκεφαλιές και λαβυρίνθους, μέχρι λογικούς γρίφους και μαθηματικά προβλήματα. Μην σας φοβίζει πάντως το τελευταίο και μην ετοιμάζετε κομπιουτεράκια. Τα περισσότερα από αυτά δεν απαιτούν καν πράξεις και απλώς θα χρειαστεί να προσπεράσετε κάποια έξυπνη παγίδα. Ακόμα όμως και αν χρειαστεί να κρατήσετε σημειώσεις, υπάρχει η σχετική επιλογή, η οποία θα σας φανεί απίστευτα χρήσιμη σε ουκ ολίγους γρίφους. Σημαντική προσθήκη σε σχέση με το πρώτο μέρος, είναι πως πλέον μπορείτε να κρύψετε προσωρινά τις σημειώσεις σας ώστε να μην καλύπτουν την εικόνα.

3 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
RooF
21:36 22.09.09 RooF Κοιτα να δεις πως την επαθα...
Ειχα διαβασει καποια reviews σε site του εξωτερικου και γενικα ειχα καταλαβει οτι ολοι το γουσταρουν αυτο το παιχνιδι.

Εμενα δεν μου ελεγε κατι, μεχρι που...

Βρηκα ενα DS στα fnac με το Professor Layton και εχασα μερικες ωρες :)

Ναι, τσακωθηκα και με μερικα πιτσιρικια και τις μαμαδες τους που ηθελαν να το δουν. :P

Dismiss
22:37 22.09.09 Dismiss RE: Κοιτα να δεις πως την επαθα...
Τρανή απόδειξη ότι δεν είναι μόνο το gameplay που στηρίζει ένα παιχνίδι, αλλά η ατμόσφαιρα και ο σχεδιασμός. Στο κάτω-κάτω, αυτό που χρειάζεται είναι ένα καλό concept που το πουλάς καλά.

RooF
04:04 23.09.09 RooF RE: RE: Κοιτα να δεις πως την επαθα...
+1

Ολα παιζουν το ρολο τους. :)