Prince of Persia

Αλήθεια, έχει τύχει ποτέ να σας πω ποια θεωρώ ως τα τρία αγαπημένα μου παιχνίδια όλων των εποχών; Προφανώς όχι, για αυτό λοιπόν τα αναφέρω ευθύς αμέσως: Okami, Ico και Shadow of the Colossus. “Κάτσε λίγο, ρε φιλαράκι, εμείς μπήκαμε εδώ για να διαβάσουμε το review του Prince of Persia, όχι να μας πεις τι σου αρέσει να βάζεις μέσα σε μια κρέπα…”. Μην προτρέχετε, φίλοι μου. Ο λόγος που αναφέρω τα τρία αυτά παιχνίδια, είναι μια σατανική σύμπτωση, που έχει άμεση σχέση με το παιχνίδι: Στο πρώτο-πρώτο preview του παιχνιδιού που διάβασα πριν από αρκετούς μήνες, ο αρθρογράφος υποστήριζε πως το νέο Prince of Persia, δείχνει να έχει δανειστεί πολλά στοιχεία από τρία παιχνίδια. Μαντέψτε ποια ήταν αυτά τα τρία παιχνίδια… Αν σε αυτό συνυπολογίσετε πως ανέκαθεν ήμουν οπαδός της σειράς, από το πανάρχαιο πρωτότυπο της μιας ώρας, μέχρι την πρόσφατη τριλογία του Sands of Time, καθώς και το ότι εξαρχής βλέπω με μεγαλύτερη συμπάθεια όποιο παιχνίδι πάρει το ρίσκο να καταφύγει στην ευχή και κατάρα των cel-shaded γραφικών (πιθανότατα λόγω της αδυναμίας μου στους κόσμους των comics και των cartoons), καταλαβαίνετε πως ήμουν σχεδόν πεπεισμένος, πως το νέο PoP θα ήταν ένα παιχνίδι που με μαθηματική σχεδόν βεβαιότητα, θα μπορούσε να εγκατασταθεί στη λίστα με το Top-10 των αγαπημένων μου videogames όλων των εποχών. Το αν τα κατάφερε τελικά, θα το δείτε στη συνέχεια…

 

Prince of “Persia, New York”…

Μη γελάτε καθόλου, πράγματι υπάρχει μια κωμόπολη στη Νέα Υόρκη με το όνομα “Persia”! Γιατί μπήκα στον κόπο να ξεκοκαλίσω τη Wikipedia; Γιατί είμαι σχεδόν βέβαιος, πως οι δυο από τους 2512 κατοίκους είναι οι πρωταγωνιστές του παιχνιδιού! Συγγνώμη, ρε παιδιά, αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός πως αμφότεροι συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα δεκαπεντάχρονα αμερικανάκια, με ειρωνικές ατάκες και σεξουαλικά υπονοούμενα που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο νεοϋορκέζικο teen comedy show. Ειλικρινά, τελευταία φορά που ένιωσα τόσο απηυδισμένος, ήταν όταν είδα τον Link στο cartoon του Legend of Zelda να τσιρίζει ως άλλος Καζανόβας το περιβόητο... "Excuuuse me, Princess!!!". Και μια που είπα Link και Princess, να επισημάνω πως για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς, ο Prince, δεν είναι καν… Prince! Ω ναι, ουδεμία στάλα βασιλικού αίματος δεν ρέει στις φλέβες του, διακόπτοντας έτσι την βαριά κληρονομιά των προκατόχων του. Γιατί βλέπετε, μπορεί ο εκάστοτε Prince, να ήταν διαφορετικός χαρακτήρας (όπως ο Link, εξ ου και ο παραλληλισμός), όμως είτε εν γνώσει του είτε εν αγνοία του, ήταν πρίγκιπας και συνήθως διάδοχος κάποιου θρόνου. Είναι σαν να μας λένε πως ο Mario δεν είναι υδραυλικός ή πως ο Sonic δεν είναι χάλια… εεε… σκαντζόχοιρος! Γκρεμίζεται καθετί που θεωρούσαμε δεδομένο σε αυτή τη ζωή…

Τι είναι λοιπόν ο ιμιτασιόν αυτός πρίγκιπας, αν όχι γαλαζοαίματος; Τίποτα παραπάνω από έναν μοναχικό τυχοδιώκτη, ο οποίος έχασε προφανώς το GPS του και μπλέχτηκε σε μια τρομακτική αμμοθύελλα στην έρημο, η οποία του στοίχισε συν τοις άλλοις το γάιδαρό του (τον οποίο όλως τυχαίως έχει ονομάσει… Farah!), μαζί με όλα του τα υπάρχοντα. Ο καλός θεούλης όμως, τον οποίο για τις ανάγκες αυτού του παιχνιδιού θα αντλήσουμε από τη θρησκεία του Ζοροαστρισμού και θα τον ονομάσουμε Ormazd, θέλησε να επανόρθωσει το κακό που τον βρήκε. Έτσι, αφού έχασε τη μια γαϊδούρα, έριξε στο δρόμο του μια άλλη, την Elika, μια πριγκίπισσα (Α, έτσι το πάμε τώρα, τα γυρίσαμε ανάποδα; Ε, τότε και στο επόμενο Zelda, απαιτώ να πάρει προαγωγή ο Link σε πρίγκιπα και η Zelda να υποβιβαστεί σε κοινή θνητή!), την οποία κυνηγούν οι στρατιώτες του… πατέρα της. Αφού ο κατά τ’άλλα μισάνθρωπος κι εγωιστής Prince, βοηθά χωρίς πολλή σκέψη την Elika να ξεφύγει από τους διώκτες της, κάθεται και ακούει τα οικογενειακά της προβλήματα, για να μάθουμε κι εμείς την ιστορία της καινούριας μας φίλης.

 

Τελικά, ο φίλος μας πείθεται να την ακολουθήσει (ε, είναι και κάπως “ελαφρά” ντυμένη, οπότε δεν ήθελε και πολύ) και η Elika καταφθάνει σε ένα ναό στη μέση της ερήμου, όπου όμως δεν προλαβαίνει να σταματήσει τον πατέρα της από το να καταστρέψει το “Δέντρο της Ζωής” και να απελευθερώσει το πνεύμα του πιο μοχθηρού θεού, του Ahriman, βυθίζοντας το (ούτως ή άλλως, έρημο και ακατοίκητο) βασίλειο στο σκοτάδι. Μια άκρως φυσιολογική ιστορία από την καθημερινότητα των σχέσεων κάθε ζευγαριού πατέρα-κόρης, δίχως άλλο… Για καλή μας τύχη, όμως, ο Ahriman είναι ένας θεός που του αρέσει να απελευθερώνεται σε δόσεις… Η Elika λοιπόν, μπορεί να προλάβει να επανορθώσει την κατάσταση πριν ο κακός αυτός θεούλης αποκτήσει υπόσταση και τα κάνει όλα λίμπα, αρκεί να “θεραπεύσει” τις διάφορες περιοχές του βασιλείου της (τα περιβόητα “Fertile Grounds”), με τη βοήθεια ορισμένων ξεχωριστών ικανοτήτων που διαθέτει.