Picross 3D

Ένα από τα αγαπημένα μου είδη παιχνιδιών, είναι τα λεγόμενα… “toilet games”. Φυσικά και εννοείται πως πρόκειται για όρο δικής μου επινόησης που αριθμεί 5” ζωής, αλλά επιμένω πως η συγκεκριμένη κατηγορία θα έπρεπε να υφίσταται εδώ και καιρό, αφού κάποια παιχνίδια μοιάζουν να ταιριάζουν καλύτερα στην τουαλέτα. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν τα κριτικάρω και δεν υπονοώ πως η θέση τους είναι στην χέστρα, κάθε άλλο. Απλώς προσφέρονται για σύντομο, ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα όχι ιδιαίτερα πολύπλοκο παιχνίδι, το οποίο κατά προτίμηση δεν απαιτεί ιδιαίτερη χρήση των αντανακλαστικών του παίκτη, ώστε να μην δυσκολεύεται στο… multitasking που επιχειρεί εκείνη την ώρα. Και πριν τολμήσετε να αρχίσετε τους αηδιασμένους αφορισμούς περί ατομικής υγιεινής, ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω, αφού είμαι βέβαιος ότι όποιος από εσάς είναι κάτοχος handheld κονσόλας, έχει εκμεταλλευτεί τη φορητότητά της σε περιπτώσεις που είχε ξεμείνει από ενδιαφέροντα αναγνώσματα.

Όλος αυτός ο μακρόσυρτος και φαινομενικά άσχετος πρόλογος, προηγήθηκε μόνο και μόνο για να σας αποκαλύψω ότι το παιχνίδι που έχω να παρουσιάσω, είναι το sequel του τίτλου ο οποίος συντρόφευσε τις περισσότερες επισκέψεις μου στο αποχωρητήριο τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για το Picross DS, την προ τριετίας μεταφορά του κλασικού puzzle από την εποχή του SNES, που απέδειξε ότι το διπλοθονικό μηχάνημα της Nintendo ταιριάζει γάντι στη φιλοσοφία του. Παρακολούθησα μάλιστα και τις προσπάθειες και άλλων εταιρειών να παρουσιάσουν τις δικές τους εκδοχές του παραδοσιακού παιχνιδιού, τιμώντας ιδιαίτερα το Colour Cross, την πολύχρωμη παραλλαγή του Picross, οπότε μπορείτε να μαντέψετε πως είχα ενθουσιαστεί με την προοπτική της τρισδιάστατης εκδοχής του.

Αν πάντως δεν είχατε την τύχη να ζωγραφίσετε στην τουαλέτα με κάποια από τις ουκ ολίγες παραλλαγές του, τότε ίσως είναι καλύτερο να σας εξηγήσω τι εστί Picross, ώστε να αρχίζει σιγά-σιγά να ξεδιαλύνεται η εικόνα του (pun intended). Καταρχάς, το αυθεντικό όνομα αυτών των γρίφων είναι nonograms και πρωτοεμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στην Ιαπωνία, φυσικά, κυρίως σε περιοδικά με σπαζοκεφαλιές, μέχρι να τα πάρει χαμπάρι η Nintendo και να τα μεταφέρει στις κονσόλες της. Η λογική τους, τουλάχιστον της βασικής δισδιάστατης έκδοσης, έχει να κάνει με το σχεδιασμό μιας εικόνας σε ένα πλαίσιο, ο οποίος γίνεται δίνοντας στον παίκτη πληροφορίες για το πόσα κουτάκια θα πρέπει να μαυρίσει σε κάθε στήλη και σειρά. Ο παίκτης συνδυάζει τα δεδομένα και ανάλογα μαυρίζει ή σβήνει τα απαιτούμενα κουτιά, μέχρι να ολοκληρωθεί η εικόνα. Με την πορεία του χρόνου και όσο τα παζλ δυσκολεύουν, θα αναπτύσσει πιο εξελιγμένες στρατηγικές που θα του επιτρέπουν να εξάγει συμπεράσματα που βρίσκονται 1-2 βήματα στο μέλλον, αφού κανένα picross δεν απαιτεί κάτι πέρα από καθαρή λογική για να επιλυθεί. Προσωπικά, το θεωρώ πιο ενδιαφέρον και απολαυστικό από την άλλη σχετική μανία της εποχής μας, το Sudoku, αν και το τελευταίο είναι σαφώς πιο διάσημο στα μέρη μας.

Πριν το πρωτοδοκιμάσω πάντως, οφείλω να παραδεχτώ πως είχα τις αμφιβολίες μου για τη μετάβαση στις τρεις διαστάσεις, κυρίως εξαιτίας του ότι γνώριζα πως θα ήταν δύσκολο να υλοποιηθεί έτσι ώστε να δίνει την αίσθηση της πλήρους εικόνας του χώρου που υπάρχει στο δισδιάστατο παιχνίδι. Κι όμως, η αύξηση των διαστάσεων έγινε τελικά πολύ πιο ομαλά από ό,τι περίμενα, ενώ μετά από λίγη ώρα θα συνηθίσετε να χειρίζεστε το σχήμα με το stylus τόσο επιδέξια περιστρέφοντας την οθόνη κατά βούληση και “σβήνοντας” προσωρινά φέτες ώστε να έχετε πρόσβαση στο εσωτερικό του παζλ, που θα νομίζετε ότι το κρατάτε στα χέρια σας.