New Super Mario Bros. Wii

Όταν πριν από καμιά διετία τερμάτιζα σε κάποια σκοπιά το New Super Mario Bros. στο DS (ναι, το ξέρω ότι σας τα έχω πρήξει με τα παιχνίδια του DS που έπαιζα στη σκοπιά, αλλά τι να κάνουμε, κάπως έπρεπε να περάσω τόσες ώρες κι εγώ ο άμοιρος!), έκατσα και αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσε να προχωρήσει το franchise. Από τη μια για την τρισδιάστατη εκδοχή του, ήμουν βέβαιος πως το Super Mario Galaxy –το οποίο αναμενόταν να κυκλοφορήσει εκείνες τις μέρες- θα έβλεπε κάποιου είδους συνέχεια μέσα στον κύκλο ζωής του Wii και πράγματι δικαιώθηκα με την ανακοίνωση του SMG2. Ωστόσο, το NSMB μου είχε ξυπνήσει ορισμένες από τις πιο έντονες gaming αναμνήσεις μου και μου θύμισε γιατί είχα καταντήσει fanboy της Nintendo και φανατικός οπαδός του Mario. Βλέπετε φίλοι μου, ο Mario που γνώρισα εγώ δεν ήξερε να γυρνάει εδώ κι εκεί σε πλανήτες, γαλαξίες κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Το μόνο που γνώριζε ήταν ένα πράγμα: Να προχωρά από τα αριστερά προς τα δεξιά!

Πολλοί μπορεί να το θεωρούσαν παρωχημένο μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όμως τον τελευταίο καιρό ουκ ολίγοι τίτλοι απέδειξαν ότι το 2D κάθε άλλο παρά νεκρό είναι. Με ποιον τρόπο όμως θα μπορούσε πλέον να εξελιχθεί η δισδιάστατη φόρμουλα; Για να είμαι ειλικρινής, ήταν πολλές οι ιδέες που μου πέρασαν από το μυαλό, όμως αυτή που υλοποιήθηκε τελικά δεν μπορούσα να τη σκεφτώ: Πολλαπλό co-op παιχνίδι μέχρι τεσσάρων παικτών! Θα μου πείτε ούτε το πρώτο παιχνίδι είναι και πιθανότατα ούτε το τελευταίο (χαρακτηριστικό παράδειγμα το πολύ πρόσφατο Trine), όμως πραγματικά εδώ το gameplay είναι χτισμένο γύρω από αυτή την ιδιομορφία.

Μας έκαναν τα τρία, δύο (για διαστάσεις μιλάμε, πάντα…)

Αρκετά από τα βασικά στοιχεία του NSMB Wii, τα έχω αναφέρει εκτενώς και στο hands-on που έγραψα όταν πρωτοέπαιξα το παιχνίδι στην gamescom 09, οπότε δεν έχει νόημα να τα επαναλάβω. Πολύ περιληπτικά, πρόκειται ουσιαστικά για τη συνέχεια του εξαιρετικού NSMB για το DS, με την οποία ο Mario επιστρέφει στις δισδιάστατες ρίζες του και στις οικιακές κονσόλες μετά από όσα χρόνια περίπου έκανε και η Εθνική ποδοσφαίρου να επιστρέψει σε Μουντιάλ (μην μου πετάξετε τίποτα για Paper Mario, αναφέρομαι αποκλειστικά στην κεντρική σειρά και όχι σε spin-offs).

Κάτι που θα εκτιμήσουν οι βετεράνοι της σειράς, είναι ότι όπως και το πρώτο μέρος, έτσι και αυτό έχουν ουκ ολίγες νοσταλγικές αναφορές στο παρελθόν της σειράς, είτε μικρότερης είτε μεγαλύτερης σημασίας. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην παραδοσιακή πλέον απαγωγή της Πριγκίπισσας Peach, η οποία αυτή τη φορά γίνεται από τα μπάσταρδα του Bowser. Πλάκα-πλάκα, τώρα που τα θυμήθηκα, καιρό είχαμε να τα πετύχουμε τα σκασμένα. Τόσα δα τα θυμάμαι που τα έπαιζα στα γόνατά μου ποδοπατούσα με τα παπούτσια μου, όταν τα πρωτοείδα στο Super Mario Bros. 3 στο NES και κοίτα πως (δεν) μεγάλωσαν. Δεν είναι πάντως η μόνη προσθήκη στο παιχνίδι που φέρνει πολύ σε SMB3, αφού και τα διάφορα mini-games που ξεκλειδώνονται κατά καιρούς στους χάρτες των και προσφέρουν την ευκαιρία για άκοπη απόκτηση ζωών ή αντικειμένων, εκεί έχουν τις ρίζες τους. Ακόμα και ο τρόπος που κρατούσα το χειριστήριο (οριζόντια), μου έφερε αναπόφευκτα αναμνήσεις από το παλιό μου NES-άκι. (υπάρχει επιλογή και για χειρισμό με τη βοήθεια του nunchuk, αλλά ή είμαστε παραδοσιακοί ή δεν είμαστε!)

Μια που αναφέρθηκα στα αντικείμενα, να προσθέσω πως η συντριπτική πλειονότητά τους, είναι κάτι παραπάνω από γνώριμα στο μέσο gamer που θέλει να σέβεται τον εαυτό του. Από τα πιο κλασικά, όπως το μανιτάρι και το λουλούδι της φωτιάς, μέχρι πιο πρόσφατα σαν το… παγολούλουδο που πρωτοείδαμε στο Super Mario Galaxy. Tα νεοφερμένα power-ups, περιορίζονται στο propeller-suit, το οποίο θυμίζοντας αρκετά την Super Mario World σας δίνει τη δυνατότητα να πετάξετε για λίγο και το πολυμορφικό penguin suit, με το οποίο ντύνεστε προφανώς… Linux και μπορείτε να εκτοξεύετε παγάκια, να γλιστράτε εξοντώνοντας τους εχθρούς σας, αλλά και να έχετε καλύτερα “κρατήματα” όταν περπατάτε στον πάγο.