NBA Live 10

Και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του NBA Live μου έρχονται στο νου άπειρες αναμνήσεις και κυρίως ουκ ολίγες “πρωτιές” της μέχρι τώρα σταδιοδρομίας μου. Το NBA Live 95, ήταν το πρώτο παιχνίδι για PC που παραλίγο να αγοράσω. Ήθελα σαν μανιακός να το αποκτήσω μόλις διάβασα ένα review του, παρόλο που η αγορά υπολογιστή ήταν απλώς ένα ενδεχόμενο με ελάχιστες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί (ευτυχώς είχε εξαντληθεί στο μαγαζί που απευθύνθηκα, γιατί αν το αγόραζα θα μου έμενε αμανάτι για τέσσερα χρόνια!). Το NBA Live 99, τελικά, ήταν ο πρώτος τίτλος που αγόρασα για τον ολοκαίνουριο πρώτο μου υπολογιστή που απέκτησα με την ευκαιρία της εισαγωγής μου στο Πανεπιστήμιο. Το NBA Live 2003, από την άλλη, ήταν το πρώτο review που έγραψα μπαίνοντας σε αυτό το επάγγελμα, μην μπορώντας φυσικά να φανταστώ πως θα ακολουθούσαν κάπου 200 ακόμα (…and counting!) και πως επτά χρόνια αργότερα θα ήμουν ακόμα μέλος του χώρου. Τέλος, με το NBA Live 2004, είχα την εμπειρία να δουλέψω για πρώτη φορά (το επανέλαβα δυο χρόνια αργότερα) με μια πολυεθνική ομάδα από modders, πάνω στο περίφημο Euroleague Mod, το οποίο μπήκε στα σπίτια δεκάδων χιλιάδων gamers. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και το γεγονός ότι για ένα πολύ μεγάλο διάστημα, το NBA Live ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος στα PC του αθλήματος που αποτελεί ένα σημαντικότατο μέρος της καθημερινότητάς μου, καταλαβαίνετε πως η σειρά μοιραία αποτελεί ένα εξίσου σημαντικό μέρος της πορείας μου στο gaming.

Παρόλα αυτά, από το πρώτο μισό ακόμα της τρέχουσας δεκαετίας, παρατηρούσα πως το παιχνίδι διακρινόταν από μια αδικαιολόγητη στασιμότητα. Κάθε χρόνο πλέον ήμουν πεπεισμένος ότι το εκάστοτε πολυδιαφημισμένο ”ολοκαίνουριο” feature θα ήταν μια ανούσια προσθήκη για τα μάτια του κόσμου και για να μην είναι άδειο το πίσω μέρος της συσκευασίας και σχεδόν ποτέ δεν έπεφτα έξω. Με την αδιαφορία μου να μεγαλώνει για το άλλοτε αγαπημένο μου NBA Live, κατέληξα να ασχολούμαι μαζί του μόλις λίγες μέρες κάθε χρόνο μόνο για τα απολύτως απαραίτητα: Για να γράψω το review και για να φτιάξω τα patches ώστε να τα χαρούν οι άλλοι. Στην πορεία φυσικά, ανακάλυψα το αντίπαλο δέος, πρώτα στο PS2 και λίγο αργότερα και στο PC και το ενδιαφέρον μου για το μπασκετάκι της EA Sports έφτασε στο ναδίρ. Βέβαια, προσπαθούσα να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να δοκιμάζω κάθε έκδοση, “for old times’ sake”, που λένε και στο χωριό μου, αλλά πάντα το παρατούσα απογοητευμένος. Κάπως έτσι φτάσαμε και στη φετινή έκδοση, μια έκδοση που σύμφωνα με την ίδια την EA Sports είχε σκοπό να ακολουθήσει τα βήματα του ποδοσφαιρικού αδερφού της (FIFA) και να ξαναδιεκδικήσει τη θέση της στο θρόνο του ΝΒΑ. Φιλόδοξο μεν, σχεδόν ακατόρθωτο δε…

Καταρχάς, το μεγαλύτερο πρόβλημα του NBA Live τα τελευταία χρόνια, ειδικά όταν γινόταν η αναπόφευκτη σύγκριση με το ΝΒΑ 2Κ, ήταν η αληθοφάνειά του ή μάλλον, η έντονη έλλειψη αυτής. Τι γίνεται φέτος; Δυστυχώς, ισχύει κάτι που θα μπορούσε να περιγράψει λίγο-πολύ σχεδόν κάθε πτυχή του παιχνιδιού: Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως παρατηρούμε σημάδια αισθητής βελτίωσης, όμως παρόλα αυτά παραμένει φανερά αρκετά κατώτερο τόσο από αυτό που θα θέλαμε όσο και από το μεγάλο του αντίπαλο. Πράγματι, έχοντας παίξει λίγες μέρες νωρίτερα το NBA 2K10 και παρά τα αναρίθμητα bugs του τελευταίου (αν και αναμένεται διορθωτικό patch), το Live μου φάνηκε για μια ακόμα φορά ένα υπερβολικά arcade κακέκτυπο του μαγικού κόσμου του ΝΒΑ. Η πλειονότητα των πρωταρχικών στοιχείων του μπάσκετ που φαίνεται στο NBA Live φαντάζει αρκετά ψεύτικη ή για να το θέσω αλλιώς, πιο… videogame-ίστικη σε σχέση με το NBA 2K. Πιθανότατα βέβαια εσάς να μη σας ενοχλεί να βλέπετε τον Lebron να απογειώνεται εν στάσει πίσω από τη βολή, να κάνει τριπλό σπάσιμο της μέσης, να αγνοεί επιδεικτικά τους δυο τρίμετρους αμυντικούς που πηδούν να τον κόψουν και να την καρφώνει με δύναμη με τα χέρια του να φτάνουν πάνω από το ταμπλό. Εγώ ωστόσο αν ήθελα να δω κάτι τέτοιο θα φόρτωνα το NBA Jam TE να παίξω αντί για τον King James, με… τον Clinton!

Παράλληλα, ειδικά την ΑΙ των συμπαικτών μου (κυρίως), θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω μάλλον κακή, αφού υπάρχουν στιγμές που κολλάνε χωρίς λόγο και μένουν ακίνητοι ή τρέχουν μόνοι τους εκτός γηπέδου τη στιγμή που τους δίνω πάσα. Ακόμα και την εντυπωσιακή ποικιλία των διαθέσιμων επιθετικών συστημάτων τον αφήνουν να πάει στράφι, αφού σπάνια τα ακολουθούν όπως πρέπει. Ειλικρινά, ώρες-ώρες, μου θύμισαν τους… συμπαίκτες μου στους Durham Wildcats: Έχουν πολύ καλά αθλητικά προσόντα, τρέχουν σαν τρελοί, πηδάνε στο θεό, καρφώνουν όπως θέλουν, τα βάζουν από παντού, αλλά μέσα στο γήπεδο δεν ξέρουν πού να σταθούν και πώς να κινηθούν. Ακριβώς το ίδιο πράγμα!

Βέβαια, δεν έχει κάνει μόνο λάθη η ομάδα ανάπτυξης του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται το περίφημο πικ εντ ρολ: Κρατάτε πατημένο το κουμπί, έρχεται ο παίκτης για το σκριν και μόνο όταν το αφήσετε ρολάρει μέσα ο σκρίνερ, με αποτέλεσμα να αποφασίζετε πραγματικά πώς θα επιτεθείτε, αφού πρώτα έχετε διαβάσει τις κινήσεις της άμυνας. Πραγματικά, είναι ίσως η καλύτερη υλοποίηση του συγκεκριμένου στοιχείου που έχω δει σε παιχνίδι μπάσκετ και μοιάζει σαν ένα mini-game από μόνο του. Αντίστοιχα, πλέον δεν υπάρχουν διαφορετικά κουμπιά για κάθε είδος σουτ (κάποτε ήταν τρία(!), άλλο για σουτ, άλλο για κάρφωμα και άλλο για λέι-απ!), με αποτέλεσμα να απλοποιείται η κατάσταση στο συγκεκριμένο κομμάτι, αφού είχε γίνει περίπλοκη χωρίς λόγο. Τέλος, αρκετά βολικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο γίνονται οι διάφορες τρίπλες, αφού μοιάζει φυσικός, χωρίς να φαντάζει αυτοματοποιημένος. Από εκεί και πέρα, για πολλά ακόμα στοιχεία του gameplay που μου κακοφάνηκαν (π.χ. το κλέψιμο γίνεται υπερβολικά εύκολα), θα επαναλάβω όσα είχα πει και στο review του ΝΒΑ 2Κ10, πως από τη στιγμή που παρέχονται sliders με τους οποίους μπορείς να ρυθμίσεις σχεδόν κάθε λεπτομέρεια του gameplay, η γκρίνια είναι περιττή.