Τι κι αν προκρίθηκαν στο Ευρωμπάσκετ και λίγο έλειψε να αποκλείσουν τους –μετέπειτα Πρωταθλητές Ευρώπης, αλλά πάντα αχώνευτους- Ισπανούς; Οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το άθλημα, είναι εκνευριστικά άσχετοι! Για ποιους μιλάω; Μα φυσικά για τους Άγγλους! Το μπάσκετ για αυτούς δεν είναι παρά μια κάκιστη απομίμηση του ΝΒΑ, στην ακόμα χειρότερή του μορφή (ναι, το ξέρω ότι είναι πλεονασμός): Επιθέσεις διάρκειας μικρότερης των 5”, πάσες στο πουθενά με το σκεπτικό ότι υπάρχει 50% πιθανότητα να την πιάσει συμπαίκτης, αψυχολόγητα σουτ, αδικαιολόγητο τρέξιμο χωρίς λόγο και παντελής άγνοια για τις βασικές αρχές του μπάσκετ. Πού κολλάει η -αναμενόμενη- διαπίστωση πως το νησί δεν τη μυρίζει τη σπυριάρα; Στο ότι εγώ είμαι αυτός που αγωνίζεται σε αγγλική ομάδα (άλλωστε σας το πρόλαβε ο Χάρης, δεν έχει νόημα να το κρύβω πια…), αλλά ο Κηπουρόπουλος εφάρμοζε μπάσκετ αγγλικής σχολής στους μεταξύ μας αγώνες, με αποτέλεσμα να τσιμπήσει δυο νίκες και να κοκορεύεται (δεν θέλω ηλίθιες ερωτήσεις, εννοείται πως κέρδισα στο σύνολο, αλλά όσο να’ναι, δυο ήττες από τον Κηπουρόπουλο που έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά με αιφνιδιασμούς είναι κάτι που δεν μπορώ να το χωνέψω…).

Για να πω την αλήθεια, ένας από τους λόγους που πλήγωσαν τόσο τον εγωισμό αυτές οι δυο ήττες, πέρα από τη γνωστή μας αντιπαλότητα είναι το ότι είχα επενδύσει αρκετές ώρες παιχνιδιού στην περσινή έκδοση. Βέβαια έχω πάντα τη δικαιολογία ότι το τελευταίο εννιάμηνο δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα, ενώ και ο ανορθόδοξος τρόπος “ανάπτυξης” του Πετράκη δεν ήταν ό,τι πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί. Τουλάχιστον, αυτό σημαίνει ακόμα πως μπορώ να κρίνω τις όποιες αλλαγές έχουν ή δεν έχουν γίνει ανάμεσα σε αυτούς τους δώδεκα μήνες.

Καταρχάς, αρκετά από τα “φτηνά” καλάθια έχουν ελαχιστοποιηθεί, αφού δεν είναι πλέον τόσο εύκολο για τους παίκτες να παίρνουν παραμάζωμα ό,τι και όποιον βρουν μπροστά τους. Θυμάμαι πως στο ΝΒΑ 2Κ9 έπαιρνα πολλές φορές τον McGrady, ξεκινούσα τις ριβέρς από το τρίποντο, περνούσα τους αμυντικούς σαν σταματημένους, έφτανα ανενόχλητος κάτω από το καλάθι και σκόραρα δυο άκοπους πόντους. Φέτος, μετά από 2-3 “μετωπικές” κατάλαβα πως πλέον δεν με έπαιρνε… Γενικά οι παίκτες –περισσότερο οι ψηλοί, προφανώς- έχουν πλέον μεγαλύτερο εκτόπισμα, στην πράξη τουλάχιστον και δεν είναι τόσο εύκολο για τους γκαρντ να τρυπήσουν την άμυνα χωρίς να φάνε το σπρώξιμό τους που θα τους κάνει να αλλάξουν πορεία. Αντίστοιχα, έχει αλλάξει ελαφρώς το σύστημα του turbo, αφού έχετε πλέον δυο μετρητές, το προσωρινό turbo και τη μόνιμη stamina που μειώνεται όταν έχετε εξαντλήσει το turbo και συνεχίζετε να τρέχετε.

Επίσης, στο ελάχιστο που έπαιξα με αντίπαλο τον υπολογιστή (κακά τα ψέματα, το μεγαλύτερο διάστημα το έφαγα σε αγώνες εναντίον του Κηπουρόπουλου και στο “My Player” για το οποίο θα σας μιλήσω αργότερα), σαν να μου φάνηκε πως έχει μειωθεί και το γνωστό απροκάλυπτο κλέψιμο της ΑΙ που ξεφτίλιζε το εν λόγω mode στα ανώτερα επίπεδα δυσκολίας πέρσι.

Πάνω σε αυτό βέβαια, θα επαναλάβω κάτι το οποίο είχα ξαναπεί και πέρσι: Από τη στιγμή που υπάρχουν sliders (όπως και στο NBA Live, εξάλλου) με τη βοήθεια των οποίων μπορούμε να ρυθμίσουμε σχεδόν κάθε λεπτομέρεια του gameplay, από το πόσο εύκολα θα καρφώνουν οι παίκτες υπό πίεση, μέχρι το πόσο συχνά θα σφυρίζεται φάουλ σε προσπάθεια για κλέψιμο ή κόψιμο, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για παράπονα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν εμβαθύνω ακόμα περισσότερο στην κριτική του gameplay, αφού σχεδόν τα πάντα παραμετροποιούνται κατά βούληση. Απλώς πρέπει να ξαναρχίσει “το κυνήγι των τέλειων sliders” ή μάλλον των sliders που είναι πιο κοντά στον τρόπο παιχνιδιού που θέλουμε οι ίδιοι. Ακόμα και αυτοί πάντως είναι δεδομένο πως θα χρειάζονται μικρορυθμίσεις, ανάλογα με τα γούστα του καθενός.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν έχουν εφαρμόσει ακόμα κάποιο αντίστοιχο σύστημα και οι ποδοσφαιρικοί εξομοιωτές. Νομίζω πως χωρίς ιδιαίτερο κόπο θα τους γλίτωνε από μπόλικη γκρίνια. Εκτός αν περιμένουν να αποφοιτήσω εγώ για να τους το προτείνω…

Επιτέλους! Το όνειρο ετών έγινε πραγματικότητα, θα παίξω στο ΝΒΑ και μάλιστα μετά από πολύ σκληρή δουλειά! Όχι, δεν έριξαν δίχτυα στη Β’Εθνική της Αγγλίας οι ομάδες του “άλλου πλανήτη”. Απλώς η 2Κ Sports εδέησε να συμπεριλάβει στο φετινό NBA 2K το “My Player”, ένα mode που αποζητούσαμε χρόνια τώρα, στο οποίο καλείστε να βιώσετε τους αγώνες μέσα από τα μάτια ενός και μόνο παίκτη. Ναι το ξέρω ότι από αρχαιοτάτων χρόνων τα περισσότερα μπασκετοπαίχνιδα παρείχαν τη δυνατότητα να χειρίζεσαι ένα μόνο παίκτη, όμως δεν είναι το ίδιο και θα το καταλάβετε καλύτερα όταν παίξετε το εν λόγω mode. Καταρχάς και μόνο το ότι εμπεριέχει το στοιχείο της εξελισσόμενης καριέρας αρκεί για να ξεχωρίσει. Έτσι, ελέγχετε τον παίκτη σε προπονητικά διπλά, ασκήσεις που βελτιώνουν τα χαρακτηριστικά σας, αλλά και κάθε άλλη πτυχή της καριέρας του.

Όσο για την υλοποίηση του mode μέσω στον αγώνα, ένα μόνο θα σας πω: Πραγματικά, παρόλο που έχω παίξει όλους σχεδόν τους εξομοιωτές μπάσκετ από την εποχή του προϊστορικού Basketball του Atari 2600, είναι η πρώτη φορά που ένιωσα πως υπάρχει κάτι που εξομοιώνει όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερα τις κινήσεις και τη συμπεριφορά ενός μπασκετμπολίστα μέσα στο γήπεδο. Δεν ξέρω αν έφταιγε και το σύστημα βαθμολόγησης που έχασκε απειλητικά στη γωνία πάνω αριστερά, αλλά μετά το πρώτο αναγνωριστικό καλοκαιρινό φιλικό (όπου επιεικώς πάτωσα), σοβαρεύτηκα και διέπρεψα στη βαθμολόγηση. Σταμάτησα να κάνω απρόσεχτα λάθη, ατομιστικά σουτ ή να βολοδέρνω σε άλλο σημείο από εκεί που έπρεπε και το μεγαλοπρεπέστατο “F” (…for “epic Fail”!) μετατράπηκε στο αξιοπρεπέστατο “B+”. Βλέπετε, αγαπητοί επίδοξοι αστέρες του ΝΒΑ, μπορεί στους… Durham Wildcats να συγχωρούνται αυτά, αλλά στο My Player δεν ισχύει το ίδιο, αφού τα κριτήρια είναι πολύ πιο αυστηρά και ισχύει το ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κατέβει η βαθμολογία από το να ανέβει. Ζήταγες συνέχεια την μπάλα ενώ σε μάρκαραν τρεις παίκτες; Δες το “C-” να γίνεται “D+” και θυμήσου ότι δεν είσαι τόσο παιχταράς όσο νομίζεις! Όταν την έπιασες στα χέρια σου, την μπουμπούνισες από τα δέκα μέτρα, “γιατί μπορούσες”; Sorry μεγάλε, εδώ είμαστε σοβαροί, δεν θέλουμε Σπανούληδες και λοιπούς ατομίσταρους. Δεν έκανες μπλοκ-άουτ στον παίκτη που μάρκαρες και σου πήρε επιθετικό ριμπάουντ βάζοντας και καλάθι; Ρεζερβέ η γωνία στην άκρη του πάγκου και η πετσετούλα για να πανηγυρίζεις τα καλάθια των συμπαικτών σου…