Monster Hunter Freedom Unite

Προκειμένου να προσδιορίσουμε καλύτερα το φαινόμενο Monster Hunter, επιτρέψτε μου μια ελαφρώς χονδροκομμένη παρομοίωση: η σειρά Monster Hunter είναι το Diablo της Ιαπωνίας. Έχοντας κάνει το ντεμπούτο της στο Playstation 2, η σειρά της Capcom γνώρισε τεράστια επιτυχία στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, χρησιμοποιώντας μια συνταγή που συνδυάζει βασικά στοιχεία που απηχούν στην ιδιοσυγκρασία του τοπικού κοινού: εντυπωσιακό τεχνικό τομέα, κοινωνική δικτύωση και απαιτητικές, ατελείωτες μάχες, οι οποίες προσφέρουν ως ανταμοιβή ανεξάντλητα αντικείμενα, τα οποία με τη σειρά τους διέπουν την ανάπτυξη χαρακτήρων. Παρά τις διαφορές στην εμφάνιση και στο σχεδιασμό, στα παιχνίδια αυτής της συνομοταξίας, ο βασικός πυρήνας της εμπειρίας είναι ακριβώς ο ίδιος: μετά από κάποιες ώρες παιχνιδιού, τα RPG στοιχεία και η ιστορία παύουν να έχουν νόημα και το gameplay μετατρέπεται σε έναν φρενήρη αγώνα για την απόκτηση αγαθών. Το grinding, δηλαδή η συστηματική και σχεδόν μηχανική εξολόθρευση εχθρών με σκοπό την απόκτηση καλύτερου εξοπλισμού, ο οποίος με τη σειρά του θα επιτρέψει στο χαρακτήρα μας να αντιμετωπίζει ακόμη πιο εύκολα, ακόμη περισσότερους εχθρούς, είναι ένας φαύλος κύκλος που συνοδεύει το είδος των RPG από τη γέννησή του. Μερικά από τα πιο κλασικά παιχνίδια του είδους, όπως το προαναφερθέν Diablo και ένας μεγάλος αριθμός από τα πιο επιτυχημένα MMO έχουν βασιστεί σε αυτό το είδος εμπειρίας. Σε αυτόν το μακρύ κατάλογο παιχνιδιών που βασίζονται περισσότερο σε μηχανισμούς εθισμού, παρά στην ατμόσφαιρα και την πλοκή τους, έρχεται τώρα να προστεθεί και το Monster Hunter.

Το grinding ως μορφή τέχνης

Μπορεί να δίνουμε την εντύπωση ότι απαξιώνουμε αυτό το είδος εμπειρίας και η αλήθεια είναι ότι αυτού του είδους οι προσεγγίσεις δεν πρόκειται ποτέ να συνεισφέρουν στην αναγνώριση των video games ως Τέχνη, αν αυτό γίνει ποτέ δυνατόν για ένα τόσο εμπορικό μέσο. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί τον ακατανίκητο εθισμό που μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια εμπειρία.

Όπως κι αν έχει, το νέο Monster Hunter, όπως και όλη η υπόλοιπη σειρά, δεν έχει κάποια ιστορία που θα οδηγήσει τον παίκτη και θα τον βοηθήσει να αποκτήσει κάποιο κίνητρο. Ο παίκτης καλείται απλά να σχεδιάσει ένα χαρακτήρα, ο οποίος, μετά από μια σύντομη εισαγωγή, ξεκινά το παιχνίδι πληγωμένος σε ένα γραφικό χωριουδάκι, από αυτά τα ζεστά και φιλόξενα μέρη που μπορεί να βρει κανείς σε οποιοδήποτε RPG. Εκεί, θα μάθει τις τεχνικές που θα του επιτρέψουν να γίνει ένας θρυλικός κυνηγός τεράτων και θα ξεκινήσει μια λαμπρή καριέρα. Το Monster Hunter Freedom Unite διαφέρει αρκετά σε σύγκριση με άλλους τίτλους που φέρουν την ετικέτα "action RPG", καθώς η ανάπτυξη και η ενδυνάμωση του χαρακτήρα δεν γίνεται με την κατάκτηση επιπέδων εμπειρίας και τη συστηματική αύξηση κάποιων στατιστικών, αλλά αποκλειστικά και μόνο με την απόκτηση καλύτερου εξοπλισμού. Όχι ότι αυτό είναι εύκολη υπόθεση, βέβαια, καθώς ο εξοπλισμός δεν «πέφτει» έτσι απλά από τους εχθρούς που θα κατατροπώσει ο παίκτης, όπως γίνεται συνήθως σε παρόμοια παιχνίδια του είδους. Αντίθετα, στα παιχνίδια Monster Hunter, ο παίκτης πρέπει να κατασκευάσει τον εξοπλισμό του από υλικά που αποκομίζει από τα τέρατα που σκοτώνει: το δέρμα τους μπορεί να γίνει πανοπλία, τα νύχια και τα δόντια τους όπλα και ούτω καθ' εξής.

Αν υπάρχει ένα βασικό χαρακτηριστικό της όλης εμπειρίας που προσφέρει το Monster Hunter Freedom Unite, είναι ότι τίποτα δεν είναι εύκολο. Προκειμένου να ξεκινήσει να ασχολείται σοβαρά με το παιχνίδι, ο παίκτης πρέπει να διαβάσει σελίδες ολόκληρες από tutorials, να πειραματιστεί με δεκάδες αντικείμενα (ευτυχώς αυτό καλύπτεται από τα tutorials ως ένα βαθμό) και να δοκιμάσει μια μεγάλη ποικιλία από όπλα, τα οποία εν πολλοίς υπαγορεύουν τον τρόπο παιχνιδιού και ένα μεγάλο μέρος της στρατηγικής που θα εφαρμοστεί. Στην ουσία, τα όπλα αποτελούν το βασικό μέσο εξειδίκευσης του ρόλου των παικτών, κάπως σαν τα character classes των πιο παραδοσιακών RPG. Για παράδειγμα, η χρήση της λόγχης ενισχύει την άμυνα ενός χαρακτήρα και του επιτρέπει να χρησιμοποιεί αργές, αλλά ισχυρές κινήσεις που θα αναγκάσουν το τέρας να στραφεί εναντίον του. Αντίστοιχα, οι κυνηγοί που χρησιμοποιούν όπλα μακράς εμβέλειας έχουν ελάχιστη αντοχή, αλλά μπορούν να δρουν εξ αποστάσεως και να σημαδεύουν με την ησυχία τους τα ευαίσθητα σημεία κάθε αντιπάλου. Τέλος, οι χαρακτήρες που ειδικεύονται στη χρήση σπαθιού δεν απολαμβάνουν μεγάλο ρεπερτόριο κινήσεων, αλλά έχουν την πολυτέλεια να μπορούν να χρησιμοποιούν αντικείμενα και παγίδες ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης. Σίγουρα, οι διαθέσιμες επιλογές δεν περιορίζονται στα τρία παραπάνω παραδείγματα, καθώς υπάρχουν όλα τα όπλα που θα περίμενε κανείς από έναν τίτλο με φανταστικό θέμα, με κάθε όπλο να έχει το δικό του χαρακτήρα.