Metal Gear Solid: Peace Walker

Με την ανακοίνωση του remake του Metal Gear Solid: Snake Eater στο 3DS να κατενθουσιάζει τον κόσμο, θα ήμουν ψεύτης αν δεν έλεγα πως προσωπικά διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου για το κατά πόσο θα μπορούσε ένα τέτοιο παιχνίδι, με όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά της σειράς, να μεταφερθεί σε μια φορητή κονσόλα. Για καλή μου τύχη, η απορία μου έμελλε να λυθεί πολύ νωρίτερα. Βλέπετε ο Hideo Kojima ήθελε να χαρίσει στο PSP ένα πραγματικό MGS εξαντλώντας τις δυνατότητές του και μάλλον τα κατάφερε, αφού για πολλούς, το Peace Walker αποτελεί το MGS5…

Χρονολογικά, το PW τοποθετείται μετά το MGS3 και πριν το MGS2 στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Οι γνώστες της σειράς, πιθανότατα να μπορούν να μαντέψουν πως τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν έχει ο Solid Snake, αλλά ο Naked Snake ή Big Boss. Έχοντας σχηματίσει μια μισθοφορική στρατιωτική εταιρεία τη Militaires Sans Frontieres, ένας από τους πελάτες του, του προτείνει να αναλάβει μια αποστολή που υποτίθεται πως θα φέρει την ειρήνη στην Κόστα Ρίκα και την Κεντρική Αμερική γενικότερα (όπως λέει και το ανέκδοτο, «είναι σαν να πηδάς για την επικράτηση της παρθενίας»). Αρχικά αρνείται να την αναλάβει, όμως μαθαίνοντας στη συνέχεια πως αναμιγνύεται πιθανότατα και ένα πρόσωπο από το παρελθόν του που το θεωρούσε νεκρό, αλλάζει γνώμη και πείθεται να συμμετάσχει. Μπορεί να μην βγάζετε τρομερό νόημα από την παραπάνω περιγραφή, αλλά πιστέψτε με, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω χωρίς να αποκαλύψω σημαντικά spoilers, όχι μόνο για το PW, αλλά και για τα προηγούμενα MGS. Όσοι είστε πάντως γνώριμοι με τους τίτλους του Kojima, τότε πιθανότατα γνωρίζετε πως μπορείτε να περιμένετε ένα σενάριο γεμάτο ανατροπές, συνομωσίες, κυβερνητική διαφθορά και… λεφτά, πολλά λεφτά.

Η παρουσίαση της ιστορίας γίνεται κυρίως μέσω κινούμενων σκίτσων που είναι σχεδιασμένα με ένα άκρως συμπαθητικό αρτιστικό στυλ. Φυσικά η κατάρα των ατελείωτων cut-scenes που κοντεύουν να ξεπεράσουν σε διάρκεια το κανονικό gameplay συνεχίζεται και σε αυτό το MGS, παρόλο που περίμενα ήλπιζα ότι το PSP δεν θα άντεχε να κουβαλήσει τόσα cinematics. Ίσως η κατάσταση να μην πλησιάζει την απελπιστική περίπτωση του MGS4, αλλά σίγουρα η αναλογία είναι πολύ υψηλότερη από ό,τι μπορώ να αντέξω, όσο και αν μου αρέσει ένα παιχνίδι να έχει σεναριακό βάθος. Τουλάχιστον, ορισμένα σημεία εδώ κι εκεί είναι διαδραστικά, ώστε να μην σας παίρνει ο ύπνος, αν και τα περισσότερα περιορίζονται σε απλοϊκά QTEs.

Από την πλευρά του gameplay πάντως, είναι φανερό πως προδιαθέτει τον παίκτη να προτιμήσει μια stealth προοπτική. Ακόμα και οι αμοιβές που σου απονέμονται στο τέλος της αποστολής, είναι μεγαλύτερες αν έχεις επιλέξει να ακολουθήσεις μια πιο stealth στάση, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την ανάμιξη με τους αντίπαλους φρουρούς.

Όσο για την ίδια τη μάχη, όταν αναγκαστείτε να καταφύγετε σε αυτή, θα δείτε πως έχει χρησιμοποιηθεί ένα νέο σύστημα CQC (Close Quarter Combat), με τα combos του να θυμίζουν κάτι από… rhythm game, ενώ αρκετά διασκεδαστικό είναι και το ανθρώπινο μπόουλινγκ που μπορείτε να παίξετε αν σας έχουν περικυκλώσει εχθροί και είστε άοπλος.

Συνήθως πάντως, θα έχετε στη διάθεσή σας μια πλειάδα από όπλα, πολλά από τα οποία μάλιστα είναι αναβαθμίσιμα. Όπως και παλιότερα πάντως, την παράσταση κλέβουν τα θεότρελα gadgets, που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να ξεφύγετε από μια δύσκολη κατάσταση, για να αποσπάσετε την προσοχή των αντιπάλων κ.λπ.

Γενικά πάντως, παρόλο που το παιχνίδι προάγει το stealth, δεν είναι πάντα η εύκολη επιλογή, αφού π.χ. δεν έχεις πάντα οπτική επαφή των αντιπάλων και των patterns τους (λογικό και ρεαλιστικό, θα μου πεις), ενώ ο sound indicator που δείχνει το πόσο θόρυβο προκαλείς, άρα και το πόσο πιθανό είναι να σε αντιληφθούν οι κοντινοί εχθροί, άλλες φορές είναι υπερευαίσθητος και άλλες φορές δεν καταλαβαίνει Χριστό ακόμα και αν κάνεις πάρτι! Άσε που ενώ πολλές φορές ήθελα να το παίξω αθόρυβος, γλιστρούσε μισό χιλιοστό το δάχτυλό μου στο «σπυρί» και έτρεχα με αποτέλεσμα να με ξεσκεπάσουν.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο βασικότερος ίσως λόγος που με αποτρέπει για να του βάλω ακόμα υψηλότερη βαθμολογία, είναι ο απίστευτα άβολος χειρισμός του. Χωρίς υπερβολή, είναι μόλις ένα βήμα πριν να χαρακτηριστεί unplayable! Όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι κρίμα για τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλλαν οι δημιουργοί του παιχνιδιού και πρόσθεσαν τρεις διαφορετικούς τρόπους χειρισμού. Το πρόβλημα άλλωστε έγκειται στον ίδιο το σχεδιασμό της κονσόλας. Ειλικρινά είχα που είχα την χειρότερη άποψη για το «σπυρί» που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει αναλογικός μοχλός, αλλά ειδικά τώρα, που έπρεπε την περισσότερη ώρα να προχωρώ με προσεκτικές stealth κινήσεις και άρα να μην το πάω μέχρι τέρμα, το μίσησα! Για να μην σχολιάσω το πόσο αφύσικο μοιάζει το να προσπαθήσεις να ελέγξεις την κάμερα σε first-person mode με… τα face buttons!