Machinarium

Όπως ίσως έχετε καταλάβει, τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία στις ανεξάρτητες παραγωγές, τόσο ώστε να με ενθουσιάζουν περισσότερο και από υπερπαραγωγές πολυεθνικών εταιρειών. Κακά τα ψέματα, έτσι όπως έχει καταντήσει/εξελιχθεί (διαλέγετε και παίρνετε) η βιομηχανία μας, τα indie games είναι σχεδόν η αποκλειστική διέξοδος προς την πρωτοτυπία, την ελεύθερη δημιουργία ή ακόμα και την τέχνη, ορισμένες φορές. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει και το Samorost, ένα flash-οειδές adventure-άκι εξαετίας (αν και για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά το ανακάλυψα πριν 2-3 χρόνια), το οποίο εξέπληξε το κοινό, κυρίως με την άκρως σουρεαλιστική αισθητική του, σε βαθμό που δεν νομίζω να έχουμε ξαναδεί στον χώρο μας. Όταν λοιπόν πριν από μερικούς μήνες διάβασα κάπου πως ο Jakub Dvorsky, ο Τσέχος δημιουργός του παιχνδιού ετοιμάζει ένα νέο εγχείρημα, ήξερα ότι έπρεπε να το δω πάση θυσία...

Καταρχάς, το ότι το Machinarium διαθέτει μια ιδιαίτερη τεχνοτροπία, είναι κάτι που θαρρώ πως είναι περιττό να το αναφέρω. Ειδικά όσοι έπαιξαν το Samorost ξέρουν τι κόσμους μπορεί να γεννήσει το μυαλό του Dvorsky. Απλώς από τον άκρως οργανικό κόσμο του πρώτου του δημιουργήματος, εδώ μεταφερόμαστε σε ένα πιο μηχανοποιημένο περιβάλλον, διατηρώντας όμως τους χρωματισμούς, το στυλ, τα σχέδια κ.λπ. που έκαναν το Samorost διάσημο. Από άποψη ατμόσφαιρας, θα τολμούσα να πω πως θυμίζει κάτι ανάμεσα σε ανατολικοευρωπαϊκό κινούμενο σχέδιο και στο πρόσφατο “9” του Tim Burton (συμπαθητικούλι, αλλά μάλλον λίγο για Tim Burton). Κάθε σκηνή, κάθε background, κάθε χαρακτήρας, μοιάζει βγαλμένος από το artwork κάποιου παιχνιδιού.

Σεναριακά, μπορεί να φαντάζει εξαιρετικά απλό, όμως είναι τέτοιος ο τρόπος παρουσίασής του και η γενικότερη αίσθηση που αναδύει, που θα σας κάνει να λατρέψετε τους χαρακτήρες του. Συνοπτικά, ένα ρομποτάκι ανακαλύπτει ότι δυο σεσημασμένοι ρομπότ-νταήδες έχουν απαγάγει την αγάπη της μεταλλικής ζωής του και κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να τη σώσει. Ναι, το ξέρω πως δεν είναι ό,τι πιο πρωτότυπο έχετε δει, αλλά πιστέψτε με, αυτό ισοσταθμίζεται με τους εκπληκτικούς κόσμους που ζωντανεύουν μέσα από το Machinarium. Ακόμα και το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανενός είδους διάλογος στο παιχνίδι (απλώς πού και πού εμφανίζονται συννεφάκια με σχέδια μέσα τους) του προσδίδει μια ιδιαίτερη αισθητική.

Πέρα από το αισθητικό κομμάτι του παιχνιδιού όμως και ως adventure δεν τα καταφέρνει άσχημα. Οι γρίφοι του είναι αρκετά έξυπνοι χωρίς να μοιάζουν ακατανόητοι και τυχαίοι, ενώ αρκετά ομαλή είναι και η μετάβαση της δυσκολίας τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ξεκίνημα οι γρίφοι περιορίζονται σε μια μόνο οθόνη, ενώ όσο προχωράτε θα χρειαστεί να μεταφέρετε αντικείμενα από τη μια τοποθεσία στην άλλη. Ακόμα και αν κολλήσετε όμως, η γνώριμη “ζαβολιά” της αναζήτησης walkthrough στο διαδίκτυο φαντάζει περιττή. Κάθε τοποθεσία βλέπετε, συνοδεύεται από ένα διπλό hint system: Σε πρώτη φάση, μπορείτε να δείτε ένα σκιτσάκι με ένα μικρό hint που μπορεί να σας καθοδηγήσει προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν θα σας δώσει και την απάντηση στο πιάτο. Αυτό, θα γίνει αν επιλέξετε τη δεύτερη εναλλακτική. Εκεί λοιπόν, αν ολοκληρώσετε ένα επίπεδο ενός απλοϊκού old-school shoot’em up θα σας δοθεί σε μορφή... κόμικ η λύση της συγκεκριμένης οθόνης, αν και ορισμένες φορές προϋποθέτει να έχετε ολοκληρώσει συγκεκριμένες διεργασίες σε άλλες τοποθεσίες.

Ένα ακόμα στοιχείο που διακρίνει το Machinarium σε σχέση με τους παραδοσιακούς τίτλους του είδους, είναι πως μπορείτε να ελέγξετε ή να χρησιμοποιήσετε μόνο αντικείμενα τα οποία βρίσκονται σε... απόσταση βολής, ενώ το ρομποτάκι μας έχει τη δυνατότητα να τεντώνεται και να μικράινει σαν μεταλλικό ακορντεόν. Από τη μια, ίσως έτσι είναι αρκετά πιθανό να μην προσέξετε με την πρώτη αντικείμενα με τα οποία μπορείτε να αλληλεπιδράσετε, αλλά από την άλλη, εμποδίζει το αλόγιστο pixel hunting κατά μήκος και κατά πλάτος ολόκληρης της οθόνης.

Σε γενικές γραμμές πάντως, το συγκεκριμένο παιχνίδι φαντάζει τόσο άρτιο και καλοφτιαγμένο, που είναι αδύνατο να συνηδειτοποιήσεις πως έχει δημιουργηθεί εξ ολοκλήρου σε Flash. Βέβαια, αυτό έχει και τα προβληματάκια του, αφού περιορίζονται λιγάκι οι ευκολίες στον χειρισμό, κυρίως λόγω της χρήσης μόνο του αριστερού κουμπιού του ποντικιού ως πλήκτρου αλληλεπίδρασης. π.χ. αν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε ένα αντικείμενο που πήρατε, πρέπει να το ξανασύρετε μέχρι την κορυφή της οθόνης, να ανοίξει το inventory και να το αφήσετε εκεί.

Τέλος, ένα ακόμα πρόβλημα που ισχύει σε ανεξάρτητες δημιουργίες παρόμοιου βεληνεκούς, είναι πως το παιχνίδι είναι σχετικά μικρό (αν και οφείλω να παραδεχτώ πως προσωπικά το περίμενα ακόμα μικρότερο), ενώ πολλοί μπορεί να γκρινιάξουν και για την τιμή του (14€), σκεπτόμενοι ότι αγοράζουν ένα flash-οπαίχνιδο. Αν όμως δεν το δείτε έτσι και συνειδητοποιήσετε πως αυτό που έχετε μπροστά σας είναι ένα από τα πιο καλοφτιαγμένα παραδοσιακά 2D point ‘n’ click adventures των τελευταίων ετών, τότε μάλλον και λίγο μας το χρεώνουν οι φίλοι μας οι Τσέχοι...