Lost Planet 2

Από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησαν να ξεκαθαρίσουν οι άνθρωποι της Capcom γύρω από το Lost Planet 2, είναι πως το “διπλό” στο τέλος δεν υποδηλώνει στην πραγματικότητα το “δεύτερο” μέρος της σειράς, όπως νομίζαμε όλοι. Αντίθετα, πρόκειται για δύναμη (άρα αν θέλουμε να είμαστε τυπικοί, θα έπρεπε να το αναφέρουμε ως “Lost Planet²”), αφού το παιχνίδι είναι υψωμένο στο τετράγωνο από κάθε άποψη: Ο πλανήτης, η ιστορία, τα modes… τα πάντα στο LP² είναι μεγαλύτερα και επικότερα.

Καταρχάς, ξεχάστε τη μονότονη ασπρίλα του πρώτου μέρους. Μετά από ένα εισαγωγικό επίπεδο στο κλασικό χιονισμένο έδαφος, το τοπίο αλλάζει και μεταφέρεται σε ζούγκλες τόσο πυκνές που θα τις ζήλευε ακόμα και το… Avatar (ορισμένες φορές μάλιστα, θα ορκιζόμουν ότι το LP2 επηρεάστηκε από την ταινία του Cameron αν δεν ήταν τόσο πρόσφατη), ενώ στην πορεία θα θαυμάσετε διάφορα τοπία από ερήμους μέχρι αστικές, αλλά και διαστημικές περιοχές.

Για το σενάριο δεν θα πω πολλά πράγματα, αφενός γιατί δεν θέλω να αποκαλύψω ανατροπές (και υπάρχουν αρκετές, από το πρώτο επεισόδιο κιόλας) και αφετέρου γιατί, στην πορεία μπλέκει τόσο που ακόμα κι εγώ δυσκολευόμουν να βγάλω νόημα. Για όσους δεν έχουν παίξει το πρώτο μέρος, η ιστορία των LP λαμβάνει χώρα στον πλανήτη E.D.N. III, με διάφορες ομάδες ανθρώπων -από τους πειρατές-αντάρτες (οι γνωστοί Snow Pirates από το πρώτο LP) μέχρι τα μέλη της NEVEC- να μάχονται μεταξύ τους για την κυριαρχία και τη δυνατότητα εκμετάλλευσης του T-ENG (Thermal-ENerGy) και όλοι μαζί εναντίον των Akrid, μιας φυλής από άκρως επικίνδυνα μεταλλαγμένα έντομα ορισμένα εκ των οποίων φτάνουν το μέγεθος ουρανοξύστη!

Στο δεύτερο μέρος, η ιστορία λαμβάνει χώρα μια δεκαετία μετά από το αρχικό LP και η εξήγηση που δίνεται για το σχηματισμό περιοχών που δεν θυμίζουν απαραίτητα πολικό τοπίο, είναι η υπερβολική T-ENG που παράγουν ορισμένες αποικίες Akrid.

Η campaign του LP² μάλιστα, χωρίζεται σε έξι αυτόνομα επεισόδια, σε καθένα εκ των οποίων χειρίζεστε και διαφορετικές ομάδες. Α ναι, ξέχασα να αναφέρω πως η πιο σημαντική ίσως προσθήκη του παιχνιδιού σε σχέση με τον προκάτοχό του, είναι η δυνατότητα για co-op παιχνίδι ακόμα και στο campaign. Συγκεκριμένα, μπορείτε να παίξετε παρέα με ένα φίλο σας σε split-screen στην ίδια κονσόλα ή μέχρι τέσσερα άτομα συνολικά αν επιλέξετε τη λύση του online. Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι ένα στοιχείο που αλλάζει εντελώς το gameplay του παιχνιδιού, ειδικά από τη στιγμή που σε πολλά σημεία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε διαφορετικές προσεγγίσεις για να τα περάσετε (π.χ. για το πώς θα σκοτώσετε κάποιο boss). Από την άλλη βέβαια, μου δόθηκε η εντύπωση πως ίσως το παρακάνει λιγάκι η Capcom με την προσπάθειά της να ωθήσει τον κόσμο προς το multiplayer κομμάτι του παιχνιδιού, δυσκολεύοντας αδικαιολόγητα την εμπειρία του single player. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο επίπεδο δυσκολίας (αν και τα αραιότατα -ορισμένες φορές- checkpoints με εκνεύρισαν σε πολλές περιπτώσεις), αλλά και σε πρακτικές λεπτομέρειες, όπως το γεγονός ότι δεν μπορείτε να… παγώσετε τη δράση. Εντάξει, στο multiplayer co-op το καταλαβαίνω, αλλά μοναχούλης μου παίζω, βρε παιδιά, αφήστε με να πάω για ένα κατούρημα, δεν νομίζω να με παρεξηγήσει η ΑΙ που θα την αφήσω να περιμένει λιγάκι!

Φυσικά η στροφή στην… ποιότητα ποσότητα (των παικτών) είναι φανερή και σε άλλους τομείς του παιχνιδιού. Το καθαρά ανταγωνιστικό multiplayer κομμάτι για παράδειγμα, έχει αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος και πολύ περισσότερο εύρος επιλογών μετά από τη διστακτική του εμφάνιση στο πρώτο μέρος. Ειδικά στο customization του χαρακτήρα μπορείτε να ρυθμίσετε άπειρες παραμέτρους, από μηδαμινής (εμφάνιση, τίτλος, φωνητικές εντολές κ.λπ.), μέχρι βαρύνουσας σημασίας (όπλα, abilities κ.λπ.), ξεκλειδώνοντας φυσικά ακόμα περισσότερες επιλογές όσο περισσότερο παίζετε.