LIMBO

Μόλις προχθές έγραφα σε σχετικό thread στο forum, για το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό, τα αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν indie τίτλοι που έκαναν την εμφάνισή τους κυρίως σε δικτυακές πλατφόρμες, για διάφορους λόγους. Παιχνίδια όπως τα Braid, Trine, The Misadventures of P.B. Winterbottom και άλλοι παρόμοιοι τίτλοι, έμειναν πολύ πιο βαθιά χαραγμένα στο μυαλό μου από υπερπαραγωγές κόστους δεκάδων εκατομμυρίων. Ο βασικός λόγος είναι πως κακά τα ψέματα, στη σύγχρονη εποχή του gaming, ο χώρος για πειραματισμούς και πρωτοτυπία έχει ελαχιστοποιηθεί και οι μόνοι που μπορούν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό από τη νόρμα και τις συνεχείς κλωνοποιήσεις, είναι οι ανεξάρτητοι δημιουργοί. Άλλωστε, δεδομένου ότι τα budget τους είναι υποπολλαπλάσια των «μεγάλων» κυκλοφοριών, ξέρουν πως μόνο έτσι θα μπορέσουν να φανούν και να ξεχωρίσουν από το σωρό.

Ένας τέτοιος τίτλος, είναι και το LIMBO, με το οποίο κάνει το ντεμπούτο της η δανέζικη Playdead. Το ότι είναι ιδιαίτερο, μπορεί να το καταλάβει κανείς από την πρώτη ματιά που θα ρίξει στα screenshots του. Ολόκληρο το παιχνίδι απεικονίζεται σε… grey scale, κάτι που μπορεί να το έκανε και ο κύριος Winterbottom, όμως εδώ, τα πράγματα είναι πραγματικά σκοτεινά. Η ατμόσφαιρα εξάλλου του LIMBO διαδραματίζει έναν πολύ πιο… πρωταγωνιστικό ρόλο από τη μαύρη σιλουέτα που χειρίζεστε, αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Η άκρως μινιμαλιστική διάθεσή του λοιπόν, φαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν cut-scenes, ούτε καν μια εισαγωγή για να εξηγήσει την ιστορία. Ειλικρινά, αν δεν είχα διαβάσει περί τίνος πρόκειται όταν είχε πρωτοανακοινωθεί το παιχνίδι, ούτε που θα είχε πάει το μυαλό μου στο ότι ο μονόχρωμος φίλος μας θέλει να σώσει την αδερφή του. Θα μπορούσε κάλλιστα να θέλει να σώσει τον κόσμο, μια πριγκίπισσα, να ξεφύγει από μια κακιά μάγισσα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο κλισέ θα μπορούσατε να φανταστείτε. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν αποκαλύπτω, γιατί δεν μου αρέσει να spoiler-ιάζω. Ο τίτλος πάντως ένα hint το δίνει…

Με το που ξεκινά λοιπόν το παιχνίδι, βρίσκεστε κατευθείαν στον ασπρόμαυρο –ή μάλλον… γκριζόμαυρο- δισδιάστατο κόσμο του παιχνιδιού και μοναδικός σκοπός σας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να συνεχίσετε την πορεία σας όσο το δυνατόν περισσότερο. Όπως σε κάθε άλλο 2D platform, θα μου πείτε. Ναι μόνο που στα άλλα platforms, δεν πεθαίνετε 42 φορές το λεπτό. Βλέπετε κάθε platform-όγριφος που θα συναντήσετε στο διάβα σας, είναι εντελώς διαφορετικός από τους υπόλοιπους και για να τον προσπεράσετε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα τα κακαρώσετε ουκ ολίγες φορές, μέχρι να ανακαλύψετε τον τρόπο. Γενικά είναι ένα παιχνίδι που μοιραία βασιλεύει μια λογική trial & error -ή «trial & death» όπως το χαρακτήρισαν εύλογα οι άνθρωποι της Playdead- αφού πολλές φορές, είναι σχεδόν απαραίτητο και αναπόφευκτο να πεθάνετε ακόμα και για να ανακαλύψετε την ύπαρξη μιας παγίδας. Μην ανησυχείτε πάντως, δεν είναι ηλίθιοι άνθρωποι οι Δανοί, αφού προίκισαν τον φίλο μας με άπειρες ζωές, ενώ ξαναξεκινάτε άμεσα και ακριβώς πριν την παγίδα που σας σκότωσε, ώστε να μην καταντά καθόλου εκνευριστικό ότι θα ψοφήσετε περισσότερες φορές και από την πρώτη φορά που παίξατε Contra στο NES…