Kingdom Hearts 358/2 Days

Όταν πριν από μερικές μέρες ανακοινώθηκε η απόκτηση της Marvel από την Disney, δεκάδες fora με θέμα τα comics, cartoons, αλλά και τα games, άρχισαν να κατακλύζονται από τις διεστραμμένες ονειρώξεις κάθε οπαδού κάποιας εκ των δυο (ή και των δυο) εταιρειών. Και τι δεν διάβασαν τα ματάκια μας: Τον Spiderman να συνεργάζεται με τον Mickey Mouse για να λύσουν υποθέσεις, τον Donald Duck να ξεπουπουλιάζεται από τα νύχια του Wolverine και τον Kingpin με τον Scrooge McDuck να τσακώνονται σαν παιδαρέλια για το ποιος την έχει μεγαλύτερη (την περιουσία, προφανώς…)! Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει κάτι τέτοιο και μεταξύ μας μου φαίνεται λιγάκι τραβηγμένο για να υλοποιηθεί, οπότε πιθανότατα θα παραμείνει στη σφαίρας της φαντασίας των αρρωστημένων θαμώνων του διαδικτύου. Μα πραγματικά, σκεφτείτε το λιγάκι: είναι τόσο τρελό σχεδόν όσο αν συνδέονταν ο κόσμος της Disney με αυτόν του… Final Fantasy! Σοβαρά τώρα, πόσο κατεστραμμένος θα μπορούσε να ήταν κάποιος για να σκεφτεί κάτι τέτοιο; Και πόσο απίθανο θα ήταν να πετύχει… (ok, νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα οπότε δεν συνεχίζω άλλο…)

Η πιο αφύσικη λοιπόν συνεργασία στον κόσμο του gaming επιστρέφει, με το δεύτερο παιχνίδι της σειράς για πλατφόρμα της Nintendo, μετά το Chain of Memories που είχε κάνει την εμφάνισή του στο GBA πριν από τέσσερα χρόνια, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της σειράς, κυρίως στις “μεγάλες” εκδόσεις του PS2, ήταν η μαγευτική, παραμυθένια ατμόσφαιρα του κόσμου του που μπορούσε να συνεπάρει τον παίκτη. Κατόρθωνε να συνδυάσει με μοναδικό τρόπο την παιδική αθωότητα και τη νοσταλγικότητα των κλασσικών, διαχρονικών ιστοριών της Disney με το μαγικό και έντονα συναισθηματικό σύμπαν των Final Fantasy. Έτσι δημιουργούσε ένα αναπάντεχα ελκυστικό “απόγονο” από δυο γονείς που φάνταζαν τόσο διαφορετικοί, αλλά συνάμα και τόσο όμοιοι.

Παραδόξως, η μοναδική αυτή αίσθηση που αποτελεί το σήμα-κατατεθέν της σειράς έχει περάσει ως ένα σημείο και στο 358/2 Days, δεδομένων βέβαια των ιδιαιτεροτήτων του φορητού της Nintendo. Μπορεί οι ομιλίες να είναι ελάχιστες και κυρίως text-based, τα γραφικά επιπέδου Ν64, όμως θα ήμουν ψεύτης αν δεν αναγνώριζα την προσπάθεια των ανθρώπων της h.a.n.d. να δημιουργήσουν ένα παιχνίδι αντάξιο του ονόματος της σειράς.

Πήρες την καρδιά μου, πάρε και τα μυαλά μου, παρ’τα και χαλάλι σου…

Το μόνο κομμάτι ίσως στο οποίο διαφέρει από τα μεγάλα “αδέρφια” του, έστω και σε μικρό βαθμό, είναι πως το σενάριο φαντάζει ένα κλικ πιο σκοτεινό σε σχέση με τους σαφώς πιο χαρωπούς προκατόχους του. Πρωταγωνιστής εδώ δεν είναι -ακριβώς- ο γνωστός σε όλους μας αχτένιστος κλειδοκράτορας Sora, αλλά το σκοτεινό alter ego του, ο Roxas. Ο Sora/Roxas έχοντας χάσει πέρα από την καρδιά του και τη μνήμη του (μα τι βολικό…) στρατολογείται από τη μυστηριώδη οργάνωση Organization XIII, η οποία θέλει να εκμεταλλευτεί τις δυνάμεις του μικρού μας φίλου προς όφελός τους. Αν έχετε παίξει το ΚΗΙΙ, θα γνωρίζετε πως η εν λόγω ομάδα, αποτελεί τους βασικούς αντιπάλους σας, οπότε δεδομένου πως το σενάριο τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στα δυο κύρια παιχνίδια της σειράς, να περιμένετε μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες και ανατροπές.

Από άποψης gameplay, το παιχνίδι είναι ένα κλασικό Action/RPG με έμφαση στο action κομμάτι, στα πρότυπα των προκατόχων του. Για να πω την αμαρτία μου, περίμενα ένα λίγο πιο βαθύ σύστημα, με περισσότερες επιλογές και δυνατότητες παραμετροποίησης. Ακόμα και το CoM στο GBA είχε το έξυπνα υλοποιημένο card system, που αύξανε το βάθος του gameplay. Υπάρχει βέβαια ένα αντίστοιχο σύστημα εδώ, το οποίο ονομάζεται panel system και καλεί τον παίκτη πριν από κάθε αποστολή να επιλέξει τι θα πάρει μαζί του. Οι θέσεις μπορούν να καταληφθούν από healing potions, αντικείμενα που βελτιώνουν τα όπλα σας κ.λπ. Αρχικά όμως οι διαθέσιμες θέσεις είναι περιορισμένες και είναι ίσως λίγο υπερβολικό ότι ακόμα και για τα οφέλη που υποτίθεται πως κερδίζετε αυτόματα μετά από ένα level-up πρέπει να κουβαλήσετε το σχετικό item!