How to Train Your Dragon

Άλλη μια ταινία κινουμένων σχεδίων (όχι απαραίτητα κακό), άλλο ένα παιχνίδι βασισμένο στην ταινία (κατά πάσα πιθανότητα κακό), άλλο ένα review (αυτό είναι σίγουρα κακό!). Και σαν να μην έφτανε αυτό, αυτή τη φορά πρόκειται για μια ταινία που δεν έχω προλάβει ακόμα να παρακολουθήσω, οπότε δεδομένου πως το σενάριο του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα μετά τα γεγονότα της ταινίας, μου έχει spoiler-ιάσει όλη την εμπειρία της προβολής. Ευχαριστώ πολύ κυρά-Activision, για αυτό και μόνο, σου κόβω ένα βαθμό παραπάνω (σχήμα λόγου είναι, δεν το πολυχρειάζεται άλλωστε το επιπλέον κόψιμο το παιχνίδι…)!

Από τη στιγμή λοιπόν που δεν χρειάζεται να ακολουθήσει την ιστορία της ταινίας, τότε δεν θα χρειαστεί και να πηδά από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να καταλαβαίνουμε γρι, έτσι δεν είναι; Όχι ακριβώς, αφού πάλι φαντάζει κάπως ασύνδετο το όποιο σενάριο υπάρχει, παρόλο που σε αντίθεση με άλλα movie tie-ins, δεν επηρεάζει τόσο την εξέλιξη του παιχνιδιού. Αυτό κυρίως οφείλεται στο είδος του gameplay που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Pokemon και… Primal Rage (πού στο καλό το θυμήθηκα αυτό, τώρα!). Το κακό είναι ότι αμφότερα τα παιχνίδια τα θυμίζει σε μια υπερβολικά απλουστευμένη εκδοχή τους.

Ουσιαστικά, αφού επιλέξετε τον χαρακτήρα που θα χειρίζεστε (δεν έχει ουσιαστική σημασία) θα πρέπει να προπονήσετε το δράκο σας ώστε να είναι έτοιμος για τις μονομαχίες στην αρένα. Αυτές είναι και το κεντρικό κομμάτι του παιχνιδιού, όμως παράλληλα θα κληθείτε να ολοκληρώσετε μια σειρά από mini-games ώστε να βελτιώσετε τις ικανότητές του για να είναι ευκολότερη η δουλειά σας στην αρένα, κάτι που δίνει μια γεύση από –λέμε τώρα- RPG. Τέλος, ο χαρακτήρας σας –ο άνθρωπος, όχι ο δράκος- θα πρέπει να περιπλανηθεί κάποια ώρα στο χωριό και να εκπληρώσει κάποια θελήματα, ώστε να προχωρήσει η ιστορία ή/και να ξεκλειδώσει νέες ικανότητες για τα δρακάκια του (όσο προχωράτε ο στάβλος σας θα πληθαίνει). Αν έχετε παίξει το Custom Robo Arena στο DS, ίσως κατανοείτε τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσετε.

Στο χαρτί λοιπόν –ή στην οθόνη, τέλος πάντων- όλες αυτές οι ιδέες δεν φαίνονται καθόλου άσχημες και θα μπορούσαν κάλλιστα να συντελέσουν σε ένα αν μη τι άλλο αξιοπρεπές παιχνιδάκι, ειδικά από τη στιγμή που είναι καταδικασμένο σε περιορισμένο χρόνο ζωής –ελέω ταινίας- και προορίζεται κυρίως για gamers μικρότερων ηλικιών. Έλα όμως που στην υλοποίηση οι δημιουργοί του μας τα χαλάσανε και μας παρουσίασαν ένα σύνολο που θέλει, αλλά δεν μπορεί.

Από πού να πρωτοαρχίσω: Τα mini-games καταντούν βαρετά πολύ γρήγορα και δεδομένου ότι χρειάζεται να τα επαναλαμβάνετε αρκετά συχνά, θα θελήσετε να “νοικιάσετε” κανένα πιτσιρίκι να σας κάνει τη χαμαλοδουλειά. Τώρα που είπα “χαμαλοδουλειά”, αυτό θα νιώσετε πως κάνετε όταν ελέγχετε το χαρακτήρα σας και πρέπει να περιπλανιέστε στα χωριά για να κάνετε το χατίρι του κάθε βαρεμένου τυπά. Ακόμα όμως και όταν φτάσετε στην ίδια τη μάχη, μην νομίζετε ότι τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα, αφού το πιο πιθανό είναι να ολοκληρώσετε το παιχνίδι χρησιμοποιώντας όλο κι όλο ένα κουμπί το οποίο θα το πατάτε συνεχόμενα χωρίς κάποια τακτική, λες και παίζετε… Track & Field!

Για να είμαι ειλικρινής, μετά την αρκετά επιτυχημενή και πολύ πρόσφατη προσπάθεια της Étranges Libellules να μεταφέρει στον χώρο μας μια κινηματογραφική ταινία (Alice in Wonderland), την είχα τοποθετήσει στο ραντάρ μου. Ξαφνιάστηκα όταν είδα πόσο γρήγορα προχώρησε στο επόμενο εγχείρημά της (προφανώς οι δυο τίτλοι αναπτυσσόντουσαν ταυτόχρονα), όμως η περιγραφή του παιχνιδιού μου είχε δώσει την αίσθηση πως θα επρόκειτο πάλι για κάτι καινοτόμο από την πλευρά της γαλλικής εταιρείας. Δυστυχώς, έμεινε με τις καλές προθέσεις, αφού το παιχνίδι ήταν αρκετά κάτω των (δικών μου, τουλάχιστον) προσδοκιών. Αδιάφορο, βαρετό και υπερβολικά παιδικό, αλλά με την κακή έννοια. Όχι δηλαδή με την έννοια του “νιώθω σαν μικρό παιδί”, αλλά με αυτή του “σταμάτα να παιδιαρίζεις”…

Μάλλον δεν είναι μόνο οι δράκοι που χρειάζονται εκπαίδευση, messieurs…