Henry Hatsworth in the Puzzling Adventure

Άτιμο Puzzle Quest, τι μας έκανες! Από τη στιγμή που το εθιστικότατο υβρίδιο Puzzle και RPG της Infinite Interactive έγινε υπεύθυνο για τα ξενύχτια (και τα “ξημέρια”) πολλών από εμάς, να σου άρχισαν να ξεπετάγονται οι μιμητές σαν τα μανιτάρια του Mario: Puzzle με RPG, Puzzle με Strategy, Puzzle με Action, Puzzle με… Puzzle, Puzzle με… πατάτες στον φούρνο κ.ο.κ.! Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το Puzzle έχει καταντήσει τον τελευταίο καιρό σαν την Coca-Cola του gaming: “Πάει με όλα!”. Όχι πως με χαλάει βέβαια, αφού το (πρώτο, κυρίως) Puzzle Quest μου χάρισε άπειρες ώρες αγνού “κολλήματος” και δεν μπορώ παρά να του το αναγνωρίσω και να δω με κάλο μάτι κάθε παρόμοια προσπάθεια. Όταν λοιπόν η ΕΑ αποφάσισε να πρωτοτυπήσει (κάτι που, μεταξύ μας, δεν το συνηθίζει ιδιαίτερα) και να παντρέψει το puzzle με το παλιό-καλό platform, είπα στον εαυτό μου πως αυτό το παιχνίδι πρέπει να το δω πάση θυσία!

Ο Henry και το… χρυσόμαλλο κουστούμι!

Δεν είναι όμως μόνο το gameplay που αποτελεί πνευματικό τέκνο δυο ετερόκλητων γονιών. Το σενάριο, οι χαρακτήρες, το ύφος του ΗΗΙΤΡΑ, θα σας φέρουν στο νου αναμνήσεις τόσο από τις περιπέτειες του θείου Σκρουτζ στο θρυλικό καρτούν DuckTales όσο και την ιστορία του Φιλέα Φογκ στο κλασικό “Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες” του Ιουλίου Βερν. Άλλωστε, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, ο Henry Hatsworth μοιάζει με ένα αμάλγαμα των δυο αυτών ιστορικών χαρακτήρων: Μεσήλικας Βρετανός ευγενής, με το μονόκλ, το τσαγάκι του, το μπαστουνάκι του, το μουστάκι του, την οξφορδιανή προφορά και φυσικά τη Λέσχη Περιπέτειας της οποίας αποτελεί το πιο ευυπόληπτο μέλος. Ο Ερρίκος Αξιοκάπελος λοιπόν (ναι το ξέρω, άθλια ελεύθερη μετάφραση, αλλά δεν μου ερχόταν κάτι πιο αστείο…), βρίσκει σε μια από τις περιπέτειές του ένα ολόχρυσο καπέλο και χωρίς να το καταλάβει ανοίγει την πύλη σε ένα παράλληλο σύμπαν, το “Puzzle Realm”, ένα βασίλειο το οποίο περιέχει αμέτρητους θησαυρούς, αλλά και αμέτρητα τέρατα! Ο μόνος τρόπος για να καταφέρει να ξανακλείσει την πόρτα, είναι να συλλέξει το παντελόνι, το σακάκι, το… σώβρακο και τα υπόλοιπα κομμάτια του χρυσού κουστουμιού, ε και αφού πήγε που πήγε μέχρι εκεί, δεν κάνει κακό να περιμαζέψει για τον κόπο του τα διαμάντια, τα ρουμπίνια και τους λοιπούς θησαυρούς που θα πετύχει στο δρόμο του. Φυσικά, όπως ο Σκρουτζ είχε τον Flintheart Glomgold (ξέρετε μωρέ, αυτόν τον αχώνευτο Σκωτσέζο με το μούσι και το κιλτ) έτσι και ο Hatsworth έχει τη δική του νέμεση, τον Leopold Charles Anthony Weasleby, τον Τρίτο (δηλαδή, θέλετε να μου πείτε πως άντεξαν κι άλλοι δυο να μην αλλάξουν αυτό το τετραπλό όνομα-σιδηρόδρομο;). Ο υπερβολικά ξινός Weasleby, έχει θέσει ως υπέρτατο σκοπό της ζωής του να κλέψει τη θέση του Henry στο Pompous Adventurers' Club και θεωρεί πως ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει αυτό, είναι να φτάσει πρώτος στην απόκτηση του μαγικού χρυσού κουστουμιού, οπότε προσλαμβάνει ένα σωρό από γραφικά τσιράκια για να εμποδίσουν τον ΗΗ να τον προλάβει.

Παρόλο που εκ πρώτης όψεως το σενάριο δεν φαίνεται να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αν είχα ένα καπέλο σαν αυτό του ΗΗ, θα το έβγαζα ευχαρίστως στους ανθρώπους της EA Tiburon, αφού κατορθώνουν να δημιουργήσουν μια καθόλα συμπαθή ατμόσφαιρα. Ικανοποιητοκότατα καρτουνίστικα σκίτσα, ψευτο-σοφιστικέ χιούμορ γεμάτο από υποτιθέμενα βρετανικά κλισέ με θεοπάλαβα cameos (Ρομπέν των Δασών, Σέρλοκ Χολμς, Σταυροφόροι κ.λπ.), ένα εξαιρετικό soundtrack το οποίο μάλιστα μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από το επίσημο site του παιχνδιού (το ριφάκι κλασικής μουσικής που από πιανοειδές εναλλάσσει σε ηλεκτρική κιθάρα όταν ενεργοποιείτε την ειδική σας δύναμη ήταν τόσο κορυφαίο που αν και το ενεργοποιούσα κάθε 5’ δεν προσπερνούσα το cut-scene για να κάτσω να το ξανακούσω!) και ορισμένα από τα πιο ξεκαρδιστικά bosses που έχετε αντικρίσει ποτέ.

Ξανθιά ή μελαχρινή; Σοκολάτα ή βανίλια; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Μα φυσικά… και τα δυο!

Δυο είδη παιχνιδιών το ΗΗΙΤΡΑ, δυο και οι οθόνες του DS, δεν χρειάζεται λοιπόν η επίλυση κάποιου επικαμπύλιου ολοκληρώματος για να καταλάβετε πως χώρισε η ΕΑ τους μηχανισμούς του gameplay. Η πάνω οθόνη λοιπόν, χρησιμοποιείται για το platform κομμάτι του τίτλου, όπου μεταξύ μας, τα καταφέρνει πιο καλά από όσο θα φανταζόμασταν. Μπορεί να μην έχει να παρουσιάσει κάτι ολόφρεσκο, αλλά εκμεταλλεύεται με έξυπνο τρόπο διάφορα στοιχεία από τους διασημότερους εκπροσώπους του είδους. Έτσι, όντας βετεράνος του NES, μου θύμισε κάτι από Mario (αφού τους περισσότερους εχθρούς μπορείτε να τους εξοντώσετε με την αρχέγονη τεχνική “πήδημα στο κεφάλι”) και Mega Man (έχετε ένα μικρό όπλο, ενώ στην πορεία θα μπορείτε να σκαρφαλώνετε και σε τοίχους αν γαντζώνεστε), χωρίς όμως να λείπουν και στερεότυπα από άλλα γνώριμα platforms, όπως combos, αναβαθμιζόμενα όπλα, god mode, juggling των αντιπάλων για μεγαλύτερες αμοιβές κ.λπ. Αντίστοιχη είναι η αίσθηση που αποκόμισα και από το σχεδιασμό των επιπέδων, ο οποίος αν και δεν είναι ο πιο πρωτότυπος (πολλά τμήματα και μοτίβα επαναλαμβάνονται, όπως η στατική εικόνα όπου καταφτάνουν συνεχώς εχθροί από αμφότερες τις πλευρές και πρέπει να τους εξοντώσετε όλους για να προχωρήσετε), όμως σε γενικές γραμμές είναι άκρως λειτουργικός.