Guitar Hero: Metallica

Όταν άκουσα στις αρχές του 2008 για την επερχόμενη κυκλοφορία του Guitar Hero: Aerosmith δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα. Όπως και να το κάνουμε οι Aerosmith δεν είναι το πρώτο όνομα που θα σκεφτόμουν αν μου ζητούσαν να επιλέξω κάποιο συγκρότημα «για να το κάνουν παιχνίδι». Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Φοβόμουν το ενδεχόμενο να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και να πλημμυρίσουμε με τίτλους «Guitar Hero» και «Rock Band» καθώς και λογής spin offs. Δυστυχώς βγήκα αληθινός, με την κυκλοφορία δύο Guitar Hero βασισμένα σε συγκροτήματα και την ανακοίνωση ενός τρίτου βασισμένο στους Βeattles (χωρίς να λογαριάζουμε το επερχόμενο DJ Hero και κάτι φήμες για GH: Hendrix).

Κιλλ 'εμ ώλλ!

Ας αφήσουμε όμως τα παράπονα και ας έρθουμε στο παιχνίδι που μας απασχολεί. Όσο ψυχρά και αν το δει κάποιος δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί απο την λίστα του Guitar Hero: Metallica. Σχεδόν όλες οι επιτυχίες του συγκροτήματος δίνουν το παρόν (ναι, ακόμα και απο το “St. Anger”), ξεκινώντας από το πρώτο τους άλμπουμ “Kill 'em All” και φτάνοντας μέχρι το τελευταίο τους “Death Magnetic”. Αν αυτό δεν σας αρκεί, τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος επέλεξαν τραγούδια απο άλλους γνωστούς καλλιτέχνες της ροκ σκηνής φέρνοντας τον αριθμό των διαθέσιμων κομματιών σε 49 (28 απο Metallica και 21 απο τους υπόλοιπους). Μόνο μελανό σημείο είναι ο περιορισμός στα διαθέσιμα DLC. Το παιχνίδι περιορίζεται στο “Death Magnetic”. Αν θέλετε να κατεβάσετε κάποιο άλλο τότε ετοιμαστείτε να ρίξετε μέσα το δισκάκι του World Tour.

Μπορεί ο αριθμός να φαίνεται σχετικά μικρός, ειδικά αν αναλογιστούμε προηγούμενα παιχνίδια της σειράς που είχαν αρκετά περισσότερα, αλλά σίγουρα η λίστα των κομματιών του GH: Metallica είναι η πιο ποιοτική μέχρι τώρα. Σχεδόν όλα τα τραγούδια είναι πολύ διασκεδαστικά να τα παίξεις και η ένταση των περισσότερων σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι απλώς στο δωμάτιό σου με μια πλαστική κιθάρα στο χέρι. Ειδικά αυτά των Metallica βρίθουν απο δύναμη, πάθος, τρομερές κιθαριές και απάνθρωπα σόλο που «μεταφράζονται» πετυχημένα στα πλαστικά όργανα του παιχνιδιού. Όχι βέβαια πως των άλλων καλλιτεχνών πάνε πίσω, αλλά όπως και να το κάνουμε, δεν το πήραμε το ρημάδι για να παίζουμε Lynyrd Skynrd (επίτηδες το λαθάκι, αφιερωμένο στην Activision). Aπό θέμα δυσκολίας αν και δεν φτάνει το Guitar Hero III (Τhrough fires and flames anyone?), εντούτοις θα προσφέρει αρκετές προκλήσεις τόσο σε αρχάριους όσο και σε “παλιές καραβάνες” της σειράς.

Ειδικά για τους επίδοξους ντράμερ με την δυσκολία expert+ και υποστήριξη για διπλά πετάλια, θα δοκιμάσει τις αντοχές τους. Μόνο παράπονο που έχω εδώ είναι η υπερβολική ευκολία με την οποία ξεκλειδώνονται τα κομμάτια πράγμα που στερεί λίγο απο την πρόκληση που είχε η σειρά παλαιότερα. Ενώ πριν έπρεπε να παίξεις όλα τα τραγούδια (τουλάχιστον απο το normal επίπεδο δυσκολίας και πάνω) πριν να προχωρήσεις, τώρα αυτό γίνεται αναλόγως των αστεριών που συγκέντρωσες, και πιστέψτε με το παιχνίδι είναι ΠΟΛΥ γενναιόδωρο σε αυτό τον τομέα. Πριν καλά-καλά παίξω τα μισά απο τα υπάρχοντα κομμάτια, είχα βασικά ξεκλειδώσει όλα τα διαθέσιμα στάδια. Σε κάποιους ίσως αρέσει αυτή η αλλαγή, μιας και πολλοί (μέσα σε αυτούς και εγώ) κολλούσαν στα πιο δύσκολα τραγούδια μη μπορώντας να προχωρήσουν, εκτός και αν κατάπιναν την περηφάνια τους και έριχναν την δυσκολία. Σίγουρα όμως θα μπορούσαν να το κάνουν λίγο πιο αυστηρό.