Grand Theft Auto: Chinatown Wars

Είπαν ότι δεν μπορούσε να γίνει. Είπαν ότι το DS ήταν υπερβολικά αδύναμο για να το αντέξει και πως ακόμα και αν γινόταν θα κατέληγε σε μια μετριότητα σαν το αδιάφορο GTA Advance. Είπαν πως η κατακόρυφη προοπτική είναι παρωχημένη για την εποχή μας και δεν μπορεί να αποδώσει την ατμόσφαιρα ενός GTA όπως το έχουμε συνηθίσει. Είπαν πως ο χειρισμός του δεν θα μπορούσε με τίποτα να προσαρμοστεί στο DS. Στο τέλος το δοκίμασαν και είπαν απλώς… “συγγνώμη”!

Τι και αν δεν έχει επισκεφτεί ακόμα κάποια οικιακή κονσόλα της Nintendo; Στον κόσμο των φορητού gaming η παράδοση συνεχίζεται και έτσι μετά τα πρώτα δυο GTA που κυκλοφόρησαν για το Game Boy Color και το GTA Advance για το GBA, το DS αποκτά και αυτό το δικό του Grand Theft Auto και μάλιστα ένα που αξίζει να φέρει αυτό το όνομα…

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη σαν ζωγραφιά…

Όπως θα έχετε ήδη παρατηρήσει χαζεύοντας τις φωτογραφίες, μετρώντας τις διαστάσεις του GTA:CW θα τις βρείτε… μια λιγότερη από ό,τι συνήθως. Αναμενόμενα, για να μη γίνουν τεράστιες παραχωρήσεις σε ό,τι έχει να κάνει τόσο με το gameplay όσο και με το μέγεθος του παιχνιδιού επιλέχθηκε η κατακόρυφη προοπτική στα πρότυπα των… προπολεμικών GTA 1 και 2, όμως τολμώ να πω πως αυτή τη φορά δουλεύει ακόμα καλύτερα από τότε. Ίσως να φταίει και η γενικότερη καρτουνίστικη αίσθηση που αποδίδει η cel-shaded απεικόνισή του, ίσως πάλι και η συγκίνηση για την ομολογουμένως φιλότιμη και αξιέπαινη προσπάθεια να μεταφερθεί σχεδόν ολόκληρη η Liberty City του GTA IV (πλην του Alderney) σε δυο διαστάσεις, αν και στην πραγματικότητα τα γραφικά είναι τρισδιάστατα και απλώς παρουσιάζεται μια κατακόρυφη άποψή τους. Πραγματικά, μου φαινόταν πολύ αστείο, αλλά και συνάμα τρομερά ενδιαφέρον να αναγνωρίζω τόσο οικεία μέρη που τα τριγύριζα πριν μερικούς μήνες, αλλά πλέον να τα βλέπω σε μια πιο χάρτινη και πολύχρωμη μορφή. Ένιωθα σαν να ήμουν εγώ ο Niko Bellic και να έβλεπα την πόλη μου να έχει μεταφερθεί σε βιντεοπαιχνίδι.

Ο φίλος μας ο Νικολάκης ωστόσο, δεν θα μας κάνει παρέα και σε αυτό το παιχνίδι. Το alter ego μας αυτή τη φορά είναι ένας κακομαθημένος 25χρονος ονόματι Huang Lee ο οποίος επιστρέφει στη Liberty City για να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα του. Εκεί, παραδίδει στο θείο του ένα σπαθί, το “ιερό” κειμήλιο της οικογένειας (τόσο ιερό και πανάρχαιο, που το είχε κερδίσει ο παππούς του σε μια παρτίδα χαρτιά). Όντας όμως τόσο ο θείος του όσο και ο μακαρίτης ο πατέρας ανάμεσα στα μεγάλα κεφάλια της τοπικής κινέζικης μαφίας, ο “ανιψιός του Bruce Lee που δεν ξέρει να οδηγεί και να πυροβολεί” αναγκάστηκε να αναμιχθεί και αυτός στον κόσμο του εγκλήματος ξεκινώντας ως ταπεινό παιδί για τα θελήματα. Σε γενικές γραμμές το σενάριο είναι από τα πιο αδύναμα που έχουμε δει στη σειρά, όχι μόνο εξαιτίας της πλατφόρμας, αλλά και λόγω του αντιπαθούς εξυπνάκια χαρακτήρα που καλείστε να ελέγξετε και των ηλίθιων ορισμένες φορές διαλόγων. Μην περιμένετε φυσικά να δείτε κινηματογραφικά cut-scenes και ηθοποιίες επιπέδου Χόλιγουντ, αφού η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσω στατικών εικόνων στα πρότυπα του στυλ των καρικατούρων που απεικονίζονται στις συσκευασίες των GTA.

Ακόμα και σε ένα Grand Theft Auto όμως, το σενάριο πρέπει να περνά σε δεύτερη μοίρα σε σύγκριση με το gameplay και εδώ η Rockstar Leeds πέτυχε κάτι που αρχικά φαινόταν ακατόρθωτο διατηρώντας σχεδόν αναλλοίωτο το πνεύμα των “μεγάλων” GTA. Βλέπετε παρόλο που οπτικά θυμίζει περισσότερα τα πρώτα GTA, ο πυρήνας του gameplay του είναι πολύ πιο κοντά στους σύγχρονους εκπροσώπους της σειράς, με δεκάδες side missions και άλλα παράπλευρα καθήκοντα πέρα από τις βασικές αποστολές της ιστορίας που θα σας επιτρέψουν να μη νιώσετε βαρεμάρα ούτε μια στιγμή τριγυρνώντας στην… κάτοψη της Liberty City. Παρόλα αυτά βέβαια, το GTA:CW κάνει και αυτό με τη σειρά του μια προσπάθεια να αποθέσει το δικό του λιθαράκι στην εξέλιξη του franchise.

“Έλα πάρε-πάρε! Και κόκα έχω και άσπρη πρώτο πράμα και χορταράκι μυρωδάτο Καλαμάτας έχω λέμεεε…”

Ένα από τα νέα στοιχεία που εισάγει το CW στη σειρά είναι το… Χρηματιστήριο Πρέζας. Μην φανταστείτε τίποτα πολύπλοκο: Αναζητείτε στην πόλη πλανόδια βαποράκια αγοράζετε ό,τι ναρκωτικό διαθέτουν σε καλή τιμή και το πουλάτε σε άλλους που έχουν τη διάθεση ή την ανάγκη να το αγοράσουν ακριβότερα από την τιμή που σας το πούλησαν. Απλοί νόμοι περί προσφοράς και ζήτησης δηλαδή και παρόλο που δεν είναι φυσικά κάτι καινούριο γενικότερα, αφού το έχουμε δει σε ουκ ολίγους άλλους τίτλους και ίσως με καλύτερες ακόμα υλοποιήσεις, προσδίδει ένα επιπλέον βάθος στο παιχνίδι. Αν έχετε όρεξη να χτενίζετε την πόλη και να κρατάτε ένα λογαριασμό για τις τιμές αγοράς/πώλησης κάθε εμπόρου, τότε με ένα μικρό κεφάλαιο θα μπορέσετε σύντομα να βγάλετε ένα σημαντικό κέρδος για τον κόπο σας.