Glory of Heracles

Τι έχει τραβήξει κι αυτός ο κακόμοιρος ο Ηρακλής. Ξεφτίλα έχει γίνει ο καημένος. Ούτε ο… Ρέμος δεν τον σώζει, πλέον. Δώδεκα χαμαλοδουλειές έκανε και έπρεπε μετά να πουλά πνευματικά δικαιώματα για τη μεταφορά τους σε κόμιξ, ταινίες, ανεκδιήγητες τηλεοπτικές σειρές και εσχάτως και σε videogames, με τα περισσότερα από αυτά να βιάζουν την ιστορία και να μην παρουσιάζουν τα πράγματα όπως “πράγματι” έγιναν. “Εσχάτως” είπα; Γράψτε λάθος, σε αυτό, αφού η σειρά Glory of Heracles υφίσταται εδώ και 23 ολόκληρα χρόνια! Γιατί τότε δεν την είχατε καν ακουστά, θα μου πείτε; Γιατί με τον τίτλο Tōjin Makyō-den Heracles no Eikō, δεν νομίζω να καταλαβαίνατε και πολλά πράγματα. Ακριβώς, το φετινό παιχνίδι είναι μόλις το πρώτο επεισόδιο της σειράς που κατάφερε να βγει εκτός Ιαπωνίας και μάλιστα ακόμα δεν έχει καν ακουστεί πότε και αν θα εμφανιστεί στην ευρωπαϊκή αγορά.

Αν ανησυχείτε για το κατά πόσο έχει κατακρεουργηθεί η μυθολογική παράδοσή μας, μπορώ να πω ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Όχι ότι υπάρχουν ακριβή στοιχεία ή η ιστορία μένει πιστή στη μυθολογία, κάθε άλλο. Απλώς είναι τόσο χαλαροί οι συσχετισμοί που πλέον δεν ενοχλούν, γιατί στην πράξη δεν προσπαθεί καν να μιμηθεί την ιστορία του Ηρακλή όπως τη μάθαμε από… τα σκίτσα του Σπύρου Ορνεράκη στα βιβλία της Ιστορίας της Γ' Δημοτικού! Για να καταλάβετε μέσες-άκρες το σενάριο, ο ήρωάς μας τηλεμεταφέρεται σε κάτι που θυμίζει Αρχαία Ελλάδα με ιαπωνικές, αλλά και μεσαιωνικές επιρροές, πάσχει από αμνησία (έεελα! Τι πρωτότυπο…) και ξεκινά το ταξίδι προς τον Όλυμπο για να ανακαλύψει για ποιο λόγο είναι… αθάνατος (όταν ήταν μικρός έπεσε στη μαρμίτα με τα αστεράκια του Mario). Αν δεν σας αποθαρρύνουν οι ανακρίβειες και δεν σας πιάσει το πατριωτικό σας (μην τρομάξετε π.χ. αν δείτε κανέναν… Αχιλλέα να τα λέει με τον Ηρακλή, αν και αυτό έγινε και σε άλλο μου review), τότε η ιστορία του GoH είναι μάλλον από τις πιο συμπαθητικές που έχω δει σε JRPG.

Α ναι, ξέχασα να το αναφέρω. Το παιχνίδι ανήκει καθαρά στο είδος των JRPG και μάλιστα των αρκετά παραδοσιακών. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως μιλάμε για ένα franchise με διάρκεια ζωής πάνω από δυο δεκαετίες. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι μηχανισμοί του gameplay του είναι κάπως old-school και εντελώς βασικοί. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για το σύστημα μάχης. Random turn-based όσο δεν πάει, οι κλασικές επιλογές “Attack”, “Magic”, “Skills”, “Items” και πάει λέγοντας, αναβαθμιζόμενα όπλα και αντικείμενα και ειλικρινά ακόμα σπάω το κεφάλι μου να δω τι θα μπορούσε να το κάνει να ξεχωρίσει από τους –υπερβολικά πολλούς, είναι η αλήθεια- εκπροσώπους του είδους στο φορητό της Nintendo.

Σίγουρα όχι τα mini-games πάντως! Δεν ξέρω, ίσως και να είμαι από τους τύπους που είναι προκατειλημμένοι στο να έχουν touch-screen mini-games να τους διακόπτουν τη δράση ενός action ή RPG παιχνιδιού, αλλά κάποιες φορές, η ένδειξη “gimmick” βρωμάει από χιλιόμετρα!

Το κομμάτι που με εξέπληξε ευχάριστα το παιχνίδι πάντως, ήταν ο τεχνικός τομέας, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε… πρόπερσι (ούτε κολυμπώντας να πήγαινε Αμερική!). Τα cel-shaded γραφικά των χαρακτήρων έχουν πολύ καλό animation και αναμιγνύονται πολύ όμορφα με τα τρισδιάστατα γραφικά του περιβάλλοντος, ενώ εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στα cut-scenes, που είναι επιπέδου επαγγελματικού anime.

Το περίεργο με το Glory of Heracles είναι ότι αποτελεί ακριβώς το αντίθετο από το μυθολογικό ήρωα από τον οποίο εμπνεύστηκε. Συνιστά μια χρυσή μετριότητα, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Δεν θα εντυπωσιάσει κανέναν και πιθανότατα θα αφήσει αδιάφορο όποιον δεν τρελαίνεται για JRPGs, αλλά αν κάποιος αρέσκεται στο συγκεκριμένο είδος, θα διασκεδάσει αρκετές ώρες και ίσως μάλιστα τόσο ώστε αν μετά από κάποια χρόνια εμφανιστεί sequel να το αγοράσει. Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό παιχνίδι, αλλά υπάρχουν άπειρες εξίσου καλές ή και καλύτερες επιλογές στο genre, ειδικά στο -μπουχτισμένο από JRPGs- DS…