Ghostbusters: Sanctum of Slime

Για κάποιον περίεργο λόγο που αυτή τη στιγμή αδυνατώ να καταλάβω, το Ghostbusters: Sanctum of Slime, μου είχε κάνει «κλικ» όταν είχα πρωτομάθει για αυτό και είχα δει τα πρώτα screenshots. Θες ότι ασχολιόταν με ένα ψιλο-ρετρό franchise που μου ήταν συμπαθές (το Ghostbusters II ήταν μια από τις πρώτες «μη παιδικές» ταινίες που παρακολούθησα στον κινηματογράφο… μετά βέβαια δεν μπορούσα να κοιμηθώ για τρεις μέρες…); Θες ότι φαινόταν να ακολουθεί τη συνταγή του Lara Croft and the Guardian of Light το οποίο με είχε εκπλήξει ευχάριστα; Το θέμα είναι πως για κακή μου τύχη, κατέβασα το παιχνίδι έχοντας την προσδοκία ότι θα είναι αν μη τι άλλο αξιοπρεπές και τουλάχιστον ευχάριστο. Χίλιες φορές καλύτερα να μου έδινε ένα σβουριχτό φιλί ο… Slimer!

Η ειρωνεία είναι πως η κεντρική συνταγή του gameplay έφερνε πράγματι αρκετά στο Guardian of Light. Για την ακρίβεια, θύμιζε κάτι ανάμεσα σε GoL και Alien Swarm, αυτό το δωρεάν co-op shooter-άκι του Steam, που παίζαμε παρέα με κάτι συμφοιτητές στο εργαστήριο (ότ)αν βρούμε λίγο ελεύθερο χρόνο: Πρόκειται για ένα top-down shooter στο οποίο τέσσερις χαρακτήρες μετακινούνται από δωμάτιο σε δωμάτιο προσπαθώντας να απωθήσουν ορδές φαντασμάτων. Αν δεν έχετε φίλους που να θέλουν να παίξουν μαζί σας –είτε στην ίδια κονσόλα είτε online- τότε τους άλλους τρεις χαρακτήρες τους χειρίζεται η ΑΙ. Όσο για τον χειρισμό, αυτό αντιγράφει εντελώς το GoL με το δεξί αναλογικό μοχλό να χρησιμοποιείται για να εκτοξεύετε τα πυρά σας προς όποια κατεύθυνση επιθυμείτε.

Κι όμως, κάτι που φαινομενικά φαντάζει τόσο εύκολο ώστε να το κάνεις έστω απλά διασκεδαστικό, οι Χιλιανοί(!) της Wanako κατάφεραν να το μετατρέψουν ούτε λίγο ούτε πολύ, σε ένα βαρετό και ανούσιο βασανιστήριο! Τα 12 επίπεδα δείχνουν παντελώς αδιάφορα, μονότονα και παρόμοια μεταξύ τους, οι εχθροί μοιάζουν βγαλμένοι από άλλη εποχή –και όχι με τη νοσταλγική έννοια-, ενώ ακόμα και… εγώ θα μπορούσα να προγραμματίσω καλύτερη ΑΙ! Τουλάχιστον δεν θα έκανε του κεφαλιού της όπως για παράδειγμα να επιμένει να κάθεται δίπλα σε bosses με περιορισμένη εμβέλεια (ε, μην τους κουράσουν κιόλας τους κακόμοιρους να φτάσουν μέχρι την άλλη άκρη του δωματίου… ψόφιοι άνθρωποι είναι στο κάτω-κάτω) ή να πηγαίνουν να «αναστήσουν» τους συντρόφους τους σε σημεία που βλέπουν ότι είναι περιτριγυρισμένα από εχθρούς, με αποτέλεσμα φυσικά να πεθαίνουν και αυτοί σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ακόμα και ο πιο προβαλλόμενος μηχανισμός του gameplay καταντά ένα ανούσιο gimmick που ο μόνος σκοπός του είναι να σας ενοχλεί χωρίς κάποιο προφανή λόγο: Οι εχθροί σας έρχονται σε τρία διαφορετικά χρώματα (κόκκινο, κίτρινο, μπλε) και ανάλογα με την απόχρωση πρέπει να εναλλάσσετε κάποιο από τα τρία όπλα σας για να τους εξοντώσετε. Μιλάμε για πανέξυπνη ιδέα που εκτινάσσει τη διασκέδαση σε δυσνόητα επίπεδα!

Α ναι, υποτίθεται πως ενδιάμεσα σε κάποια επίπεδα υπάρχουν και κομμάτια στα οποία για ποικιλία προσπαθείτε να εξοντώσετε τα φαντάσματα που έρχονται κατά πάνω σας από την καρότσα ενός… τζιπ-οειδούς ECTO (μέγιστη ιεροσυλία!). Ίσως αν γινόταν να εξοντώσουμε το ίδιο το παιχνίδι, να είχε κάποιο ενδιαφέρον…