Final Fight: Double Impact

Μάλλον της έκατσε το λαχείο της Capcom με το Street Fighter IV –που μας έγινε και Super εσχάτως- και αποφάσισε πως είναι καλή ιδέα να αναβιώσει κι άλλα ιστορικά της franchises, για να θυμούνται οι παλαιότεροι ή/και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Αυτή τη φορά, αποφάσισε να βγάλει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας το Final Fight, μια από τις πρώτες τεράστιες επιτυχίες της στις σκοτεινές αίθουσες των arcades (άχρηστη_πληροφορία_της_ημέρας: Αρχικά αναπτύχθηκε ως sequel του όχι και τόσο επιτυχημένου πρώτου Street Fighter και μάλιστα ήταν να φέρει το όνομα “Street Fighter ’89”!).

Για τους ανιστόρητους –ή όσους τέλος πάντων δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χρόνια gaming στην πλάτη τους για να έχουν ταΐσει το παιχνίδι με κέρματα- το Final Fight ήταν ένα beat’em up τύπου Double Dragon, όπου ο παίκτης μόνος του ή με ένα φίλο του, τα έβαζε εναντίον αναρίθμητων αλητών μέχρι να φτάσει στον τελικό του σκοπό, που ήταν η διάσωση της Jessica Haggar που είχε απηχθή από τη συμμορία Mad Gear. Το αξιοσημείωτο ήταν πως υπήρχε η δυνατότητα επιλογής μεταξύ τριών άκρως διακριτών μεταξύ τους χαρακτήρων, με διαφορετικές δυνάμεις και αδυναμίες: Ο Mike Haggar, πατέρας της Jessica, δήμαρχος της Metro City(!) και πρώην Street Fighter (είπαμε, ήταν sequel υποτίθεται!), ο Cody, γκόμενος της Jessica και ο Guy, κολλητός του Cody (δηλαδή, δεν φτάνει που σε βάζουν να περάσεις από όλα αυτά για να σώσεις μια γκόμενα που στην τελική δεν σου είναι και κάτι, σου δίνουν κι από πάνω και το πιο generic όνομα του κόσμου!).

Εξίσου κλισέ με το σενάριο ίσως να φαντάζει και το gameplay του παιχνιδιού σήμερα, όμως για την εποχή του ήταν άκρως ενδιαφέρον και σε ορισμένα σημεία πρωτοποριακό. Σίγουρα όμως είναι τόσο απλό που μπορεί να το παίξει οποιοσδήποτε (αγνό και αμόλυντο ξυλίκι!), αλλά και να το ευχαριστηθεί οποιοσδήποτε.

Ο τίτλος ωστόσο του παιχνιδιού, δεν φέρει το όνομα “Double Impact” χωρίς λόγο. Βλέπετε, μπορεί να μην έχει διαφημιστεί τόσο (ακόμα και στον τίτλο η αναφορά του είναι έμμεση), αλλά το πακέτο περιλαμβάνει ένα ακόμα εξαιρετικό coin-op που είχε αναπτύξει η Capcom εκείνη την εποχή, το Magic Sword. Ναι, το ξέρω πως πολλοί από εσάς ίσως να μην το έχετε καν ακουστά, άλλωστε μεταξύ μας κι εγώ το πρωτοέπαιξα στο ΜΑΜΕ πριν από καμιά δεκαριά χρόνια (πόσο ειρωνεία είναι ότι ακόμα και οι αναμνήσεις μας από παιχνίδια σε εξομοιωτές είναι πλέον ρετρό!). Ωστόσο, πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιχνιδάκι, το οποίο μπορεί να μην έχει ούτε το όνομα ούτε την ακατάπαυστη δράση του FF, αλλά μπορώ να πω ότι ίσως και να έχει πιο πλούσιο gameplay από το διάσημο συγκάτοικό του.

Για τους μη γνωρίζοντες, είναι ένα δισδιάστατο –και όχι 2,5D όπως το FF- action/platform με μια ιστορία που βασίζεται σε fantasy κλισεδούρες, αλλά δημιουργεί μια άκρως συμπαθητική ατμόσφαιρα. Το πρωτότυπο στοιχείο του παιχνιδιού, είναι πως το Conan-οειδές που ελέγχετε, πέρα από το σπαθί του (ή το τσεκούρι για το δεύτερο παίκτη), έχει τη βοήθεια ορισμένων συμμάχων που θα συναντήσει στην πορεία του στα 51 πατώματα του πύργου. Οι σύμμαχοι αυτοί είναι οκτώ ειδών (Big Man, Ninja, Amazon, Priest, Thief, Wizard, Knight, Lizardman) οι οποίοι έχουν διαφορετικές δυνάμεις έκαστος και ελέγχονται από την ΑΙ.

Ξέρω τι σκέφτεστε αυτή τη στιγμή. “Γιατί λοιπόν να τα σκάσω και να μην παίξω αμφότερα τα παιχνιδάκια στο ΜΑΜΕ τσαμπέ”; Υπάρχουν κάποιες διαφορές, είναι αλήθεια και το αν αξίζει να ξοδέψετε 800 MS Points (ή 9,99€ στο PSN) για αυτές είναι κάτι που θα το κρίνετε εσείς.

Καταρχάς, έχει γίνει σαφώς αρτιότερη προσπάθεια σε σχέση με άλλες μεταφορές κλασικών παιχνιδιών στις σχετικές δικτυακές υπηρεσίες, κάτι που φαίνεται ακόμα και από το μενού επιλογής, το οποίο παρουσιάζει μέχρι και τις ίδιες τις καμπίνες των παιχνιδιών, προσδίδοντας μια ακόμα εντονότερη ρετρο-αίσθηση. Ακόμα και διαφορετικά φίλτρα απεικόνισης υπάρχουν, ώστε να φαίνονται μέχρι και τα scanlines, αλλά και το περίγραμμα της οθόνης του πραγματικού ηλεκτρονικού (αν και αυτά μπορείτε να τα κάνετε και στο ΜΑΜΕ, βέβαια)! Παράλληλα, η Proper Games που ήταν υπεύθυνη για τη μεταφορά, φρόντισε να προσθέσει μια πλειάδα από challenges για να διανθίσει το ίσως λίγο γερασμένο και μονότονο για την εποχή μας –ειδικά στο FF- gameplay, αλλά και unlockables που περιλαμβάνουν μέχρι και βιντεάκι από ένα ακόμα πιο διάσημο franchise της εταιρείας (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Η Chun-Li που ξέμεινε εκεί μετά από ένα αποτυχημένο “Kaiten-teki Kaku Kyakushuu”). Άκρως σημαντική προσθήκη επίσης, δεδομένης της φύσης των παιχνιδιών, είναι η δυνατότητα για online co-op παιχνίδι, έστω και αν δεν είναι το ίδιο με το να έχεις τον άλλον δίπλα σου και να του πετάς το χειριστήριο στο κεφάλι γιατί σου έφαγε το “φαγάκι” που εμφανίστηκε στο πάτωμα κι έχασες (εντελώς τυχαίο σκηνικό… αλήθεια λέω!). Τέλος, η ομάδα που δούλεψε στη μουσική του Bionic Command: Rearmed, ξαναέγραψε το soundtrack του παιχνιδιού, αν και πάντα υπάρχει η επιλογή αναπαραγωγής της αυθεντικής ηχητικής επένδυσης.

Για όσους πάντως έχουν μπερδευτεί ίσως λιγάκι, το Final Fight: Double Impact δεν είναι remake, αλλά port των δυο παιχνιδιών. Αυτό σημαίνει ότι στην τελική, τόσο το gameplay όσο και τα γραφικά έχουν μείνει απαράλλαχτα για περίπου δυο δεκαετίες (λίγο περισσότερο για το FF, λίγο λιγότερο για το MS) και αυτό φαίνεται αρκετά και ίσως ξενίσει τους νεότερους gamers. Επίσης, σημαίνει ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχει φόβος να ξεμείνετε από κέρματα και να αρχίσετε να ζητιανεύετε από τα φιλαράκια σας που παίζουν δίπλα Bubble Bobble (εντελώς τυχαίο παράδειγμα, πάλι!) το πιο πιθανό είναι ότι σε 2-3 θα έχετε τερματίσει τα παιχνίδια… και τα δυο! Από εκεί και πέρα λοιπόν, γνωρίζοντας όλα τα παραπάνω, επαφίεται σε εσάς η τελική απόφαση για το αν όλα τα καλούδια της αξιότιμης προσπάθειας της Proper Games και της Capcom, αξίζουν να ξοδέψετε τα πολύτιμα ψηφιακά σας φράγκα…