Crackdown 2

Τον περασμένο χειμώνα, είχα πετύχει σε μια βόλτα στο τιμημένο Νεόκαστρο το πρώτο Crackdown σε τιμή-λιώμα (δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά ήταν σίγουρα μονοψήφιο νούμερο). Το αγόρασα πάραυτα, αφού είχα ακούσει/διαβάσει καλά λόγια και τα third-person action/sandbox-οειδή παιχνίδια είναι του γούστου μου, αλλά όταν ήταν το παιχνίδι στα ντουζένια του, δεν διέθετα ακόμα Xbox 360, οπότε μοιραία το προσπέρασα. Τον περασμένο μήνα, γνωρίζοντας ότι αναμένεται το sequel και ότι πιθανότατα θα αναλάβω το review του, έσκισα επιτέλους τη ζελατίνα και το έχωσα στην κονσόλα για να παίξω. Από τη μια, μου έδωσε την εντύπωση ενός εθιστικού sandbox-ίζοντος τίτλου, με πλούσια δράση, το οποίο όμως είχε ορισμένα ξεκάθαρα προβλήματα που χρειαζόταν να διορθώσει, ώστε να εξελιχθεί από ένα πολύ καλό και ευχάριστο παιχνίδι, σε έναν από τους κορυφαίους τίτλους του Xbox 360. Ήλπιζα λοιπόν, πως με την πάροδο τριών χρόνων και την πρότερη εμπειρία της ομάδας ανάπτυξης, το Crackdown 2 θα ήταν ό,τι έπρεπε να είναι εξαρχής το πρώτο παιχνίδι. Άλλωστε, μπορεί το όνομα του γονιού του να έχει αλλάξει τυπικά, αλλά παραπάνω από το μισό δυναμικό της σκοτσέζικης Ruffian Games αποτελείται από πρώην υπαλλήλους της Realtime Worlds (αμφότερες με έδρα το Νταντί), η οποία ήταν πολύ απασχολημένη με το APB για να αναπτύξει το sequel του δημιουργήματός της. Αν τα κατάφεραν οι… «Ρουφιάνοι» να εξελίξουν το παιχνίδι της Realtime; Κάνετε λίγη υπομονή μέχρι το τέλος του review…

Ένα σημείο το οποίο έχει πάρει μια διαφορετική τροπή πάντως, είναι το σενάριο του παιχνιδιού. Ναι, πάλι είστε ένας πράκτορας/υπερστρατιώτης της περίφημης Agency, πάλι είστε γενετικά βελτιωμένος ώστε να πηδάτε δέκα φορές σαν τον Jordan και να σηκώνετε 1315 τόνους στο αρασέ, μαζί με τον Πύρρο Δήμα και τον Κάχι Καχιασβίλι, πάλι προσπαθείτε να καθαρίσετε την Pacific City από ανεπιθύμητους που την έχουν καταλάβει. Αυτό όμως που έχει αλλάξει, είναι πως οι αντίπαλοί σας δεν είναι οι τρεις συμμορίες του πρώτου μέρους, αλλά οι Freak, κάτι μεταλλαγμένα ζομπο-ειδή και οι Cell (δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι είναι σπόντα για το PS3 και τη Sony), μια τρομοκρατική οργάνωση που θέλει μεν να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των Freak, αλλά και να σπείρει την αναρχία στην πόλη. Προσωπικά, για να πω την αλήθεια, προτιμούσα την παλιά ιστορία, έστω και αν ήταν κάπως πιο ανάλαφρη, ενώ τώρα υπάρχουν αλληλεπιδράσεις μεταξύ και των δυο εχθρών, αλλά περί ορέξεως… pumpkin-pie. Πάντως, το σενάριο έχει μάλλον διακοσμητικό ρόλο και αποτελεί απλώς τη δικαιολογία για το χαμό που επικρατεί στην πόλη, οπότε μην φαντάζεστε καμιά τρομερά βαθιά σεναριακή ανάπτυξη με ανατροπές ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Μέχρι -σχεδόν- το τέλος, ισχύουν τα όσα σας περιέγραψα πιο πάνω.

Το κομμάτι πάντως που μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα, είναι αυτό του gameplay. Ο χειρισμός και οι δυνατότητες του ήρωα είναι ακριβώς τα ίδια, όπως και τα πέντε skills (Agility, Strength, Driving, Firearms, Explosives) και ο τρόπος που τα αυξάνει. Για να αυξηθεί π.χ. το Agility και να μπορείτε να τρέχετε γρηγορότερα και να πηδάτε ψηλότερα, θα πρέπει να συλλέξετε τα σχετικά πράσινα orbs που βρίσκονται διάσπαρτα σε –λιγότερο ή περισσότερο- απρόσιτα σημεία ή να ολοκληρώσετε rooftop races, να πυροβολήσετε κάποιον από πολύ ψηλά κ.λπ. Αν πάλι θέλετε να αυξήσετε το Strength, προτιμήστε να σκοτώνετε τους εχθρούς σας με κλωτσομπουνίδια (η οποία είναι υπερβολικά απλοϊκή, παρεμπιπτόντως) αντί για όπλα ή έστω πετώντας τους βαριά αντικείμενα, ώστε να ανέβει το επίπεδό σας και να μπορείτε τόσο να καταφέρετε ισχυρότερα χτυπήματα όσο και να σηκώνετε πιο βαριά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα αυτοκίνητα.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχει ελαφρώς μεγαλύτερη γκάμα στα objectives των αποστολών, αλλά και πάλι φαντάζει φτωχό σε ποικιλία σε σύγκριση με τα υπόλοιπα παιχνίδια του είδους. Πλέον λοιπόν, το μοναδικό objective των βασικών σας αποστολών δεν είναι «πήγαινε στο τάδε κτήριο, φάε ή προσπέρασε όλους τους φρουρούς, φτάσε στον αρχι-κακό, καθάρισέ τον και πήγαινε στον επόμενο», όπως ήταν στο πρώτο Crackdown. Εδώ περισσότερη σημασία έχει ο έλεγχος του χώρου και όχι τα ίδια τα άτομα. Έτσι θα αναλώσετε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που θα αφιερώσετε στο παιχνίδι, με το να καταλαμβάνετε και να ενεργοποιείτε συγκεκριμένα Absorption Points και στη συνέχεια –αφού έχετε «ανάψει» τρία συγκεκριμένα Absorption Points για το καθένα- να θέτετε σε λειτουργία Beacons, τα οποία θα εξοντώσουν όποιο Freak τα πλησιάζει. Παράλληλα όμως, υπάρχουν και ορισμένες ακόμα δευτερεύουσες αποστολές όπως το «σφράγισμα» φωλιών των «Φρικιών» ή επιθέσεις σε αρχηγεία των Cell, θυμίζοντας λίγο τις αποστολές του πρώτου μέρους.

Φυσικά υπάρχουν και τα γνώριμα δευτερεύοντα καθήκοντα, όπως τα races τόσο για τους οδηγούς (Road Race) όσο και για τους πεζούς (Rooftop Race), με έπαθλο όπως ανέφερα και νωρίτερα orbs που βοηθάνε να ανέβουν γρηγορότερα στο επόμενο επίπεδο τα χαρακτηριστικά τους (πλέον υπάρχει ένα περισσότερο). Και μια που ανέφερα τα orbs, να θυμίσω πως υπάρχουν διασκορπισμένα σε εκατοντάδες σημεία Agility Orbs αλλά και Hidden Orbs, τα οποία αυξάνουν όλα τα χαρακτηριστικά σας. Αυτή τη φορά μάλιστα, κάποια από αυτά… παίρνουν πρωτοβουλίες και θα πρέπει να τα κυνηγήσετε για να τα πιάσετε. Γενικά μπορώ να πω πως το Crackdown 2 διαθέτει ένα συμπαθητικό αριθμό από collectibles, αλλά σίγουρα δεν φτάνει άλλους τίτλους του είδους.