Burnout Paradise: The Ultimate Box

Αγαπητοί μου φίλοι, σύμφωνα με γνωστό ελληνικό διαδικτυακό forum, πριν από λίγο καιρό, κηδεύσαμε το αγαπημένο PC gaming για 1315η φορά μέσα στην τελευταία 15-20ετία (πιο πριν η αντίστοιχη συζήτηση ήταν για το αν το PC gaming ήταν πράγματι υπαρκτό, αφού τα PCs ήταν υπερβολικά πιο πίσω τεχνολογικά από τις κονσόλες και τους home computers της εποχής). Αν πράγματι ισχύει αυτό, τότε το άτιμο το PC gaming πρέπει να έχει περισσότερες ζωές από… μια undead γάτα με άπειρα resurrection spells! Δεν έχει νόημα να αναλύσω τη συγκεκριμένη άποψη, απλώς θα σημειώσω ότι το PC gaming θα υπάρχει για όσο ακόμα υπάρχουν PCs ή αν θέλετε, για όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι για να παίζουν video games. Τώρα, το αν το έχουν υποσκελίσει οι κονσόλες είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία (κακά τα ψέματα, ποτέ στην ιστορία των video games δεν ίσχυε το αντίστροφο), αλλά το να γράφουμε τον επικήδειό του, είναι σαν να λέμε πως όποια ομάδα δεν κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή βαδίζει προς οριστική διάλυση! Η ειρωνεία μάλιστα, είναι πως ακούγεται κάτι τέτοιο εν έτει 2009, όταν τον τελευταίο καιρό έχουμε δει ουκ ολίγα διάσημα console exclusive franchises (NBA 2K, Street Fighter, Saints Row, μου ήρθαν με μια πρώτη σκέψη, ενώ έχουν ακουστεί φήμες μέχρι και για το Gran Turismo!) να βρίσκουν για πρώτη φορά το δρόμο τους στα PCs! Δεν νομίζω φίλοι μου να πιστεύετε πως οι εταιρείες θα έμπαιναν στον κόπο να κυκλοφορήσουν τα παιχνίδια που ανέπτυξαν με τόσο κόπο, χρόνο και (το κυριότερο για αυτές) χρήμα, σε μια νεκρή αγορά, έστω και αν η μεταφορά πολλές φορές φαντάζει πρόχειρη και βιαστική.

Γιατί αυτός ο φαινομενικά άσχετος πρόλογος; Γιατί πολύ απλά, ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω από το γεγονός ότι θα μπορώ επιτέλους να απολαμβάνω το αγαπημένο μου racing παιχνίδι στην οθόνη του υπολογιστή μου και φοβάμαι πως αν άρχιζα το review μιλώντας για το παιχνίδι, θα με θεωρούσατε προκατειλημμένο…

“Στου Παράδεισου την πόρτα, το καπό χτύπησε πρώτα…”

Χωρίς φόβο και πάθος λοιπόν, ανακοινώνω και επίσημα πως η σειρά Burnout είναι το αγαπημένο μου racing franchise όλων των εποχών. Αυτό όμως που έχω καταλάβει από συζητήσεις με φίλους, γνωστούς και συν-gamers, είναι πως για κάθε οπαδό του Burnout υπάρχει άλλος ένας πολέμιός του. Και μεταξύ μας, δεν μπορώ να τους κατηγορήσω. Θα ήταν σαν να κατηγορώ τη συντριπτική πλειονότητα του γυναικείου φίλου γιατί δεν τους αρέσουν τα σπορ: Δεν είναι κάτι κακό, απλά, είναι ξενέρωτες! Πέρα από την πλάκα, αν είστε οπαδός των καθαρά simulation παιχνιδιών οδήγησης ή μάλλον αν απεχθάνεστε τα arcade racing (γιατί το ένα δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με το άλλο), τότε το καλό που σας θέλω, αποφύγετε ακόμα και να εγκαταστήσετε το Burnout γιατί το πιο πιθανό είναι να ζαλιστείτε τόσο πολύ από την ταχύτητά του που στην πρώτη στροφή θα σταματήσετε το αυτοκίνητο για να βρείτε μια σακούλα να ξεράσετε! Είπαμε, αν δεν σας αρέσουν τα παιχνίδια αυτού του είδους, πηγαίνετε να πιείτε το χαμομηλάκι σας και να παίξετε καμιά κούρσα 24 ωρών στο Gran Turismo και αφήστε τους πραγματικούς άντρες να ασχοληθούν με τις πραγματικές ταχύτητες! Εδώ, τα αυτοκίνητα κινούνται με διαστημικές ταχύτητες, οι οποίες μάλιστα εξελίσσονται σε διαστημικότατες (υπερθετικός βαθμός του “διαστημικός”, αγράμματοι!), με το boost που κερδίζετε αν έχετε τα κότσια να οδηγήσετε σαν άντρες, μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα, drift-άροντας, κάνοντας άλματα και κυρίως αν στέλνετε τους αντίπαλους οδηγούς για βρούβες, σπρώχνοντάς τους στον κοντινότερο γκρεμό, τοίχο ή κολόνα και μετατρέποντάς τους έτσι σε ένα σορό από παλιοσίδερα (γνωστά στους φίλους της σειράς και ως “takedowns”). Μια τυπικότατη ρουτινιάρικη μέρα στην Paradise City, δηλαδή…